Toch wel spannend... Mijn eerste column schrijven!
Waarom? Omdat dit iets is wat ik al superlang wil doen. Ik lees al sinds mijn middelbare school ontzettend graag en wilde zelf ook altijd al eens achter de pen kruipen. Gewoon eens even aan de andere kant van het verhaal staan.
Wie ben ik?
Ik ben een 49-jarige vrouw, bijna 25 jaar getrouwd en mama van een zoon van bijna 21.
Ik ben werkzaam in de agrarische sector. Ik sta mee aan het front van de sales bij een firma die meststoffen en sproeistoffen verdeelt. Interessant? Ja! Hectisch? Ja! Leuk? Absoluut!
Er valt altijd wel iets te beleven. Alleszins nooit saai!
Mijn hele leven heb ik in de bouwsector gewerkt, maar daar kwam helaas drie jaar geleden een einde aan. Toen ben ik overgeschakeld naar de landbouwsector.
Als ik daar nu op terugkijk, had ik dit véél eerder moeten doen!
Mijn man werkt in de interieurbouw en mijn zoon volgt een informaticaopleiding aan de PXL in Hasselt.
Mijn passie? Mijn twee honden!
Tessa, een Engelse stafford van 5 jaar, en Nora, een mini-bulterriër van 3 jaar.
Onze dagelijkse wandelingen en wekelijkse trainingen in Hoopers zorgen voor de nodige ontspanning.
Verder lees ik ontzettend graag, hou ik enorm van bouw- en klusprogramma's op tv en wil ik vanaf nu héél regelmatig in mijn pen kruipen. Om mooie, maar ook minder mooie verhalen neer te schrijven over alles wat me in het dagelijkse leven overkomt.
Daar hoort ook mijn, toch wel vroege, menopauze bij. Maar evengoed mijn gewichtsverlies van het afgelopen jaar! Vijftien kilogram kwijtgeraakt door gewoon beter op te letten wat er in mijn mondje terechtkwam.
En ook daarover heb ik iets te vertellen. Over de mening van mensen die denken dat je alleen kunt afvallen met behulp van spuitjes of medicatie. Hallo! Nee hoor, het kan ook op pure wilskracht!
Het leven van mijn prachtige zoon, waarin altijd wel iets te beleven valt.
Gewoon heel veel verhalen. Gebeurtenissen, gedachten en gevoelens die ergens een plekje zoeken. Dingen die ik van me af wil schrijven, in plaats van me erachter te verstoppen. Omdat sommige verhalen pas lichter worden wanneer je ze eindelijk durft neer te schrijven.
Lees jij ze met me mee?
Groetjes,
Heidi