Mijn wereld.

Gebruikersnaam Mijn wereld.

Column

Over Mijn wereld.

Over mij

Een vrouw van bijna 50 met een hoofd vol gedachten en een pen die eindelijk de ruimte krijgt.

Ik schrijf over het leven zoals het is. Over mooie momenten, minder mooie gebeurtenissen, herkenbare situaties, kleine ergernissen en grote emoties.

Soms met een lach, soms met een traan, maar altijd eerlijk en recht uit het hart.

Geen perfect geschreven leven, wel verhalen die verteld mogen worden.

Welkom in mijn wereld!

Teksten

Anders met een maatje minder, een wereld van verschil.

Yep, toch nog even verdergaan over dit onderwerp! Het was in de eerste plaats niet mijn bedoeling om te lang over éénzelfde onderwerp te schrijven. Maar terwijl ik mijn vorige column aan het schrijven was, realiseerde ik me dat dit toch wel een onderwerp is waar eens over gesproken mag worden. Want hoe komt het dat mensen je anders benaderen met een maatje minder? Mensen die anders niks zouden zeggen, doen dat nu plots wel? Het lijkt zelfs alsof je overal meer respect krijgt dan daarvoor? Of komt het omdat we zelf met meer vertrouwen in het leven staan? Ik vraag het me oprecht af. Plots krijg je complimentjes. "Amai, wat zie jij er goed uit!" Of: "Je bent precies helemaal veranderd!" En begrijp me niet verkeerd, natuurlijk is het leuk om complimenten te krijgen. Je hebt er tenslotte zelf hard voor gewerkt. Maar ergens zit daar toch een vreemd kantje aan. Want was ik vroeger dan minder mooi? Minder verzorgd? Minder interessant om een gesprek mee aan te knopen? Ik ben toch nog altijd dezelfde Heidi? Dezelfde persoon met dezelfde humor, dezelfde interesses, dezelfde mening en hetzelfde karakter. Alleen hangt er nu wat minder gewicht aan mijn lichaam. En dan vraag ik me af: kijken we eigenlijk niet veel te veel naar het uiterlijk van mensen? Hoe vaak beoordelen we iemand zonder dat we die persoon echt kennen? Hoe vaak trekken we conclusies op basis van een kledingmaat, een buikje of een getalletje op de weegschaal? En misschien moeten we ook eens naar onszelf kijken. Want zijn we zelf niet allemaal een beetje schuldig aan dat gedrag? Ik merk ook dat ik zelf anders in het leven sta. Ik voel me beter in mijn vel, trek met meer plezier kleren uit de kast en sta misschien net iets zelfverzekerder voor de spiegel. Maar dat neemt niet weg dat ik nog altijd dezelfde persoon ben als toen ik 78 kilogram woog. En stel dat ik morgen opnieuw 78 kilogram weeg? Ben ik dan plots minder waard? Verdien ik dan minder complimenten of respect? Volgens mij zou dat helemaal niets mogen veranderen. Want uiteindelijk is een kledingmaat toch maar een kledingmaat. Het zegt helemaal niets over wie je bent als mens. Misschien moeten we met z'n allen wat minder naar elkaars buitenkant kijken en wat meer moeite doen om de persoon achter dat uiterlijk te leren kennen. Want zeg nu zelf: iemand wordt toch niet plots een leuker, liever of beter mens omdat die een maatje S draagt in plaats van een maatje XL? Of denken we daar soms toch anders over?  Groetjes Heidi  

Mijn wereld.
8 1

Wanneer noemen we iemand een dikkertje?

Mogen we dit woord eigenlijk wel gebruiken? Als je tegen iemand zegt: "Ik voel me te dik", krijg je automatisch een beleefd antwoord: "Je ziet er toch goed uit? Je bent toch niet te dik!" Dat antwoord kreeg ik regelmatig. Het grootste deel van mijn leven had ik maatje 38. Dat zat dus wel redelijk goed. Ik heb eigenlijk altijd al een buikje gehad, iets waar ik me enorm aan stoorde. Maar eten is ook altijd wel een dingetje geweest dat ik héél graag deed! Tot die ene dag in oktober 2025.  Er was een wedstrijd op de hondenschool en ik mocht vol trots mijn prijs gaan afhalen in de kantine, met een volle zaal toeschouwers. Een vrijwilliger nam foto's om die achteraf op sociale media te plaatsen. OMG!!! Ik schrok me rot toen ik die foto's zag verschijnen! Een foto in vooraanzicht en eentje in zijaanzicht. Alsof het al niet erg genoeg was! En ja, toen zat ik met maatje 40-42. Een dubbele kin, een buik om U tegen te zeggen! Verschrikkelijk! Die dag heeft mijn leven veranderd! Vanaf die dag: niet meer snoepen, drinkmaaltijden, skyr en bijna geen brood meer. Afzien? Uiteraard! Man, man, man... Weet je hoeveel suikerflauwtes ik gehad heb? Dit voelde als puur afkicken van suiker! Het was niet altijd gemakkelijk, maar ik heb het gehaald! Van 78 kilo, gewogen in de avond, naar 61 kilo, gewogen in de ochtend. Hoe leuk is het om opnieuw maatje 36 te kunnen dragen? Om in de winkel dat maatje S uit de rekken te halen en te merken dat het nog goed past ook! Maar dan zijn er de reacties van de mensen... Door het gebruik van de bekende obesitasspuiten en medicatie lijkt blijkbaar de hele wereld ervan overtuigd dat wanneer je tegenwoordig afvalt, dit komt doordat je een van die middelen gebruikt hebt! Voor mij waren die foto's en mijn wilskracht voldoende. Waarom kan men dat niet geloven? Awel, het kan dus ook zonder! Maar dan heb je ook nog de mensen die helemaal niets zeggen over je gewicht. Mensen die je van boven tot onder bekijken, maar voor de rest... rien de knots! Terwijl zo'n bemoedigend woordje toch mooi kan zijn? Want je hebt hier zo hard voor gewerkt! Als jij nu getriggerd bent om iets aan je gewicht te doen... Zeker doen! Als ik het kan, kan jij het ook!! En heel raar, maar er veranderen zoveel dingen wanneer je een maatje minder draagt. Het is net alsof mensen je met meer respect behandelen. Dat zou eigenlijk niet mogen, maar het is wel wat ik momenteel ervaar. Maar hoe belangrijk is een perfect gewicht eigenlijk voor jou?  Groetjes Heidi  

Mijn wereld.
8 0

Dit ben ik!

Toch wel spannend... Mijn eerste column schrijven! Waarom? Omdat dit iets is wat ik al superlang wil doen. Ik lees al sinds mijn middelbare school ontzettend graag en wilde zelf ook altijd al eens achter de pen kruipen. Gewoon eens even aan de andere kant van het verhaal staan. Wie ben ik? Ik ben een 49-jarige vrouw, bijna 25 jaar getrouwd en mama van een zoon van bijna 21. Ik ben werkzaam in de agrarische sector. Ik sta mee aan het front van de sales bij een firma die meststoffen en sproeistoffen verdeelt. Interessant? Ja! Hectisch? Ja! Leuk? Absoluut! Er valt altijd wel iets te beleven. Alleszins nooit saai! Mijn hele leven heb ik in de bouwsector gewerkt, maar daar kwam helaas drie jaar geleden een einde aan. Toen ben ik overgeschakeld naar de landbouwsector. Als ik daar nu op terugkijk, had ik dit véél eerder moeten doen! Mijn man werkt in de interieurbouw en mijn zoon volgt een informaticaopleiding aan de PXL in Hasselt. Mijn passie? Mijn twee honden! Tessa, een Engelse stafford van 5 jaar, en Nora, een mini-bulterriër van 3 jaar. Onze dagelijkse wandelingen en wekelijkse trainingen in Hoopers zorgen voor de nodige ontspanning. Verder lees ik ontzettend graag, hou ik enorm van bouw- en klusprogramma's op tv en wil ik vanaf nu héél regelmatig in mijn pen kruipen. Om mooie, maar ook minder mooie verhalen neer te schrijven over alles wat me in het dagelijkse leven overkomt. Daar hoort ook mijn, toch wel vroege, menopauze bij. Maar evengoed mijn gewichtsverlies van het afgelopen jaar! Vijftien kilogram kwijtgeraakt door gewoon beter op te letten wat er in mijn mondje terechtkwam. En ook daarover heb ik iets te vertellen. Over de mening van mensen die denken dat je alleen kunt afvallen met behulp van spuitjes of medicatie. Hallo! Nee hoor, het kan ook op pure wilskracht! Het leven van mijn prachtige zoon, waarin altijd wel iets te beleven valt. Gewoon heel veel verhalen. Gebeurtenissen, gedachten en gevoelens die ergens een plekje zoeken. Dingen die ik van me af wil schrijven, in plaats van me erachter te verstoppen. Omdat sommige verhalen pas lichter worden wanneer je ze eindelijk durft neer te schrijven. Lees jij ze met me mee? Groetjes, Heidi

Mijn wereld.
6 1