Anders met een maatje minder, een wereld van verschil.

Yep, toch nog even verdergaan over dit onderwerp! 
Het was in de eerste plaats niet mijn bedoeling om te lang over éénzelfde onderwerp te schrijven. Maar terwijl ik mijn vorige column aan het schrijven was, realiseerde ik me dat dit toch wel een onderwerp is waar eens over gesproken mag worden. 
Want hoe komt het dat mensen je anders benaderen met een maatje minder? 
Mensen die anders niks zouden zeggen, doen dat nu plots wel? 
Het lijkt zelfs alsof je overal meer respect krijgt dan daarvoor? 
Of komt het omdat we zelf met meer vertrouwen in het leven staan? 
Ik vraag het me oprecht af. 
Plots krijg je complimentjes. "Amai, wat zie jij er goed uit!" Of: "Je bent precies helemaal veranderd!" 
En begrijp me niet verkeerd, natuurlijk is het leuk om complimenten te krijgen. Je hebt er tenslotte zelf hard voor gewerkt. Maar ergens zit daar toch een vreemd kantje aan. 
Want was ik vroeger dan minder mooi? Minder verzorgd? Minder interessant om een gesprek mee aan te knopen? 
Ik ben toch nog altijd dezelfde Heidi? 
Dezelfde persoon met dezelfde humor, dezelfde interesses, dezelfde mening en hetzelfde karakter. Alleen hangt er nu wat minder gewicht aan mijn lichaam. 
En dan vraag ik me af: kijken we eigenlijk niet veel te veel naar het uiterlijk van mensen? 
Hoe vaak beoordelen we iemand zonder dat we die persoon echt kennen? Hoe vaak trekken we conclusies op basis van een kledingmaat, een buikje of een getalletje op de weegschaal? 
En misschien moeten we ook eens naar onszelf kijken. Want zijn we zelf niet allemaal een beetje schuldig aan dat gedrag? 
Ik merk ook dat ik zelf anders in het leven sta. Ik voel me beter in mijn vel, trek met meer plezier kleren uit de kast en sta misschien net iets zelfverzekerder voor de spiegel. 
Maar dat neemt niet weg dat ik nog altijd dezelfde persoon ben als toen ik 78 kilogram woog. 
En stel dat ik morgen opnieuw 78 kilogram weeg? Ben ik dan plots minder waard? Verdien ik dan minder complimenten of respect? 
Volgens mij zou dat helemaal niets mogen veranderen. 
Want uiteindelijk is een kledingmaat toch maar een kledingmaat. Het zegt helemaal niets over wie je bent als mens. 
Misschien moeten we met z'n allen wat minder naar elkaars buitenkant kijken en wat meer moeite doen om de persoon achter dat uiterlijk te leren kennen. 
Want zeg nu zelf: iemand wordt toch niet plots een leuker, liever of beter mens omdat die een maatje S draagt in plaats van een maatje XL? 
Of denken we daar soms toch anders over? 
 
Groetjes Heidi