Ik kan het je niet meer zeggen,
niet meer wensen en je ook niet meer geven.
Bellen lijkt een verloren moeite,
en toch vind ik in de bliepende geluiden troost
Een computerstem die het onvermijdelijke meedeelt: ‘… afgesloten …’
Het weerhoudt me niet telkens te vertellen:
de pijn, het verdriet en de eenzaamheid.
Geen hemel voor mij om me te sussen,
geen heidens geloof in het onbekende
Mijn kloppend hart, het stromend bloed met dezelfde liefde, hetzelfde verlangen:
een knuffel; een stem; een woord; een lang verloren gewaande herinnering.
De hel ken ik wel!
In de nachtelijke wake vervalt elke droom in dezelfde nachtmerrie.
Elk scenario eindigt in dezelfde leegte.
Hoe meer ik me verzet, hoe groter het schuldgevoel.
Wist ik je nog maar één keer iets te zeggen, je één keer te knuffelen, je een laatste keer om raad te vragen.
Kon ik nog maar ‘sorry zeggen’ voor al die keren ik mis was, je zeggen hoeveel ik van je hield en over het gemis ik nu al zo lang voel.
Één telefoontje was het, …
misschien nog steeds?
En dan sta ik op, recht mijn rug en kijk vooruit,
de nacht is gedaan, de zon rijst en ik leef …
Fouten kan ik nog helen, hulp nog bieden en een toekomst nog maken!