Soms heeft een gevoel geen naam
Geen label om te duiden, wat het precies is
Het lijkt op dropping zonder vrienden,
Op de stress van een deadline met haperende software
Op mondelinge examenstress zonder stem
Het lijkt op tegen je zin winkelen op de Meir
Het voelt als niet wakker zijn en willen slapen
Tegelijk als te lang functioneren op automatische piloot
Het lijkt op hartkloppingen en flauwvallen
Het lijkt op verbleken maar ik zie rood
Is het een post-natale depressie of een opgebrand gevoel?
Is het die tijd van de maand, je weet wat ik bedoel?
Het voelt als falen en onverdiend afzien
Onbegrijpelijk waarom het blijft duren
Het voelt als keihard breken
Maar ik stond al voor hetere vuren
Het lijkt op multitasken en hopen kopzorgen
Het lijkt op midwinter zonder goeiemorgen
Het lijkt op niet willen, niet weten, niet kunnen
Het lijkt op het beste jezelf niet meer gunnen
Het lijkt op een whiplash en op een black-out
En lijkt op bevriezen en 'wat doe ik fout'
Het lijkt op vanalles en niets tegelijk
Ik weet niet eens meer of ik nog op mezelf lijk.
Soms heeft gevoel geen naam.
Het heeft alleen van alles wat.
En ik wou dat het
ophield.
Ik heb het nu wel gehad.