mijn pen heeft geen magische kracht
die beelden op wit papier tovert
mijn blad is als mijn werkelijkheid en die
is hopeloos anecdotisch - zoals rijden
achter een vrachtwagen op een drukke
snelweg - er is geen auto die me ertussen
laat - ik geraak er niet voorbij, mijn
vergezicht is beperkt en zelfs een
aftandse Fiat Cinquecento tuft me voorbij
gelukkig kan je er in België van op aan
dat het verkeer verderop even hopeloos
vast komt te zitten, en dat ...
ach, laat het maar, ik hoef het beeld niet
verder uit te spitten - ik zit hier aan mijn
laptop en ik blijf hier gewoon zitten
ik wenk de ober en vraag nog een koffietje,
lees anderen, misschien meer getalenteerd,
en vind het ongegêneerd
goed - ik teken een hartje
bij een onverwachte combinatie, een on-
voorspelbare wending of een verborgen betekenis
en ben tevreden - bij mij ligt het zo
voor het grijpen - dat is een verschil