Het witte kleed viel perfect langs haar smalle lichaam. Het satijn voelde heerlijk. De blonde lange krullen waren opgespeld. April moest toegeven, dat het beeld dat ze in de spiegel zag, perfect was. ‘Ben je er klaar voor?’ vroeg haar beste vriend. April knikte zelfverzekerd. Binnen een half uurtje zou ze officieel echtgenoot zijn van de man van haar dromen.
Ze had er eerst over moeten nadenken. Bij nader inzien was het misschien toch niet zo een goed idee geweest. De geur van nagellak bleef in de veel te kleine bus hangen. April hoorde hoe de studenten zeurde over de vreselijke geur. Maar zoals in vele gevallen, kon het haar niet veel schelen. Haar beste vriend, Rob, moest erom lachen. ‘Wie laat er nu nagellak drogen onder de airco van de bus?’. April haalde haar schouder op. ‘Een snelle, makkelijke oplossing. Bovendien’ begon ze haar verdediging. ‘Heb ik iets te doen op deze eindeloos lange rit’. De leerlingen van de Duffelse school waren onderweg naar hun eindejaarsreis, met richting Barcelona. Het gezeur over de nagellak geur begon te minderen. April staarde voor zich uit. Ze kruiste met een blik van hem. Hij keek haar doordringend aan. Enkele seconden en toen draaide hij zich terug naar voren. Eikel, dacht ze bij zichzelf. Louis was één van de populairdere jongens op school. Hij zat in een andere studierichting. April haatte hem. Ze kende hem dan niet persoonlijk, maar de jongen had zo een verschrikkelijke air rond zich. Alsof hij zich echt de meest perfecte jongen van de school vond. Na zestien uren rijden hield de bus halt aan een klein, maar gezellig hotelletje aan de kustlijn. De school organiseerde uitstappen, maar had de laatstejaars ook vrije tijd beloofd. April en Rob besloten met enkele klasgenoten een barretje te bezoeken. De Spaanse barmannen vonden het fantastisch toeristen over de vloer te krijgen in het midden van mei. Buiten de leerlingen was de bar vrij leeg. Hoe meer cocktails de studenten dronken, hoe meer ze de bar overnamen. Enkele stonden achter de bar zelf cocktails te bereiden, anderen stelde een Belgische playlist op en het grootste deel van de bezoekers stonden op tafels te dansen. De volgende morgen was het stil op de bus. De leerlingen reden naar één of ander saai museum. Het museum was misschien niet zo saai geweest als April de afgelopen nacht niet zoveel had gedronken. Toch wel, dacht ze. April en Rob zaten op de stoeprand naast het museum. Vanavond keerde ze terug en het zou nog beter worden. ‘Je ziet er net zo slecht uit als al die andere leerlingen gisteren in de bus’ hoorde April naast zich. O god, Louis zette zich naast haar en stak een sigaret op. April keek hem niet begrijpend aan. ‘Je aanslag op de bus, met de nagellak geur’ verklaarde hij zijn beschuldiging. April negeerde hem. ‘Niets gewoon’ concludeerde Louis. ‘Als je net zoveel als me had gedronken zou je er net zo belabberd uitzien’ wist April. Hij blies de rook uit. ‘Ik zou er na een nachtje uit niet zo uitzien als jij’. April keek op. ‘Dit klinkt als een uitdaging’ zei ze.
Diezelfde avond herhaalde Aprils klas de uitstap naar de bar. Na enkele drankjes stond de dansvloer vol. Enkele klasgenoten hadden andere studenten uitgenodigd, dus de barmannen waren nog enthousiaster als gisteren. Ze deelde gratis drankjes uit. April danste met Rob toen ze Louis aan de zijkant zag staan. Hij lachte uitdagend. Laat de weddenschap beginnen, dacht April toen ze naar hem liep. Ze liepen schommelend het hotel binnen. ‘Ik zie je morgen’ wist April enkel uit te brengen. ‘Wacht!’ riep Louis. ‘Ik heb je gsm – nummer nog niet’. April lachte. ‘Dacht je die zomaar te krijgen dan?’ en ze sloot de kamerdeur. De laatste dag in Barcelona zouden ze als afsluiter gaan kijken naar een show van fonteinen. ‘Jij en Louis’ zei Rob. ‘Ach, neem het niet te serieus’ verzekerde April haar beste vriend. ‘Alsof Louis ooit goed in relaties zou zijn’.
Nu stonden ze hier. In een romantische, kleine kerk. Vandaag zou het gebeuren. De muziek begon te spelen. ‘Ik ben zo blij voor je’ zei Rob en hij nam April in zijn armen. De deuren gingen open en April zag hem vooraan aan het altaar staan. Louis, haar Louis. Iedereen stond recht van de houten banken. Veel van hen hadden nooit gedacht dat zij hier zou staan, althans niet met Louis. Tijdens het laatste jaar van het middelbaar hadden velen tussen hen willen komen. Vaak met leugens, vaak met roddels, maar geen enkele poging was gelukt. Ik verdien het om hier te staan, wist April. Louis ogen waren vochtig. Hij bracht de gouden ring rond haar vinger. Zij deed hetzelfde bij hem. ‘Wie had dit ooit gedacht?’ fluisterde Louis. ‘U mag nu de bruid kussen’ . ‘Lang leven Barcelona’ zeiden April en Louis in koor. De relatie die ze hadden gestart in het laatste jaar van het middelbaar, werd bevestigd met een liefdevolle kus. Hun eerste kus, als man en vrouw.