Mijn moeder is nooit emotioneel aanwezig geweest.
Niet vroeger. Niet later. Niet nu.
Ze was er fysiek. Ze kon praten. Ze kon reageren.
Maar nabijheid, echte, veilige nabijheid was er niet.
Geen ruimte voor mijn binnenwereld. Geen ruimte voor emoties.
Geen plek waar verdriet mocht landen zonder uitleg of verdediging.
Als kind leer je daar niet tegenin te gaan.
Je leert je aanpassen. Stil worden. Begrijpen. Relativeren.
Je leert sterk zijn, zelfstandig, “wijs voor je leeftijd”.
En iedereen noemt dat een kwaliteit.
Maar wat niemand ziet, is wat het kost.
Een emotioneel afwezige ouder laat geen zichtbare wonden achter.
Alleen leegte. En leegte is lastig te bewijzen.
Je groeit op zonder spiegel.
Zonder iemand die zegt: dit wat jij voelt, mag er zijn.
En dus ga je zelf zoeken. Naar bevestiging. Naar erkenning. Naar houvast.
Soms op plekken waar je jezelf verliest.
Het moeilijkste inzicht kwam pas veel later:
ze deed het niet expres want ze is zo.
Maar dat maakt het gemis niet kleiner.
Begrip is geen troost.
Inzicht is geen vervanging voor nabijheid.
En ergens komt het moment dat je moet stoppen met hopen.
Niet uit hardheid, maar uit zelfbescherming.
Dat je ziet: dit is wie zij is en dit is wat zij nooit kan geven.
Dat besef doet pijn.
Maar het brengt ook rust.
Want pas als je stopt met wachten op een ouder die emotioneel afwezig blijft,
kun je beginnen met jezelf geven wat je nooit hebt gekregen.