De genadeloosheid van het lot

Andrea Derese
3 jan. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Met de ultieme vrijpostige gebaren

als je vork laten vallen onder tafel

en de hoop om onder iemands schoot te kijken,

meer naar die persoon te glimlachen

of je voeten dichter tegen zijn enkels wrijven

om zo je fantasieën dichter bij de werkelijkheid te krijgen.

 

In

het

kort: om meer lust te krijgen.

Want we zien er onschuldig uit, maar achter onze ogen

speelt zich een ander verhaal.

Herinneringen kunnen voor altijd vastzitten

in een geheugen als tatoeages op een huid.

 

We ontdoen ons op een bepaald moment toch van die sluier

als een bruidegom bij een bruid.

We worden soms verslonden door twijfels

en het lot eet ons op, waarna

hij ons uitspuwt op een weg

die we genoodzaakt zijn te volgen.

 

Mentaal verdwaald in een doolhof van graniet,

vol bloedbloemen die steen sieren en

waarvan je op het einde pas licht ziet.

 

We zitten terug aan tafel en ik laat mijn vork vallen.

Luister naar de dingen die verboden zijn en de mooie stilte.

Het lijkt me te bevallen.

Ik kijk onder je schoot maar wilde meer

dan het aanblik dat me bood

en begon met mijn voet zachtjes tegen je enkel te wrijven,

 

zodat je mijn boodschap begreep

en dat dit een moment was dat mentaal kon blijven.

 

Voor altijd als die bloedroos op je hand

en die bornieten ketting die op mijn keel spant.

Het lot kiest onze wegen als wij niet kiezen.

Ze zeggen wel eens ‘verschillende wegen leiden naar jouw paradijs’.

 

Nu volg ik de mijne.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Andrea Derese
3 jan. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked