De lotgevallen van de snoodaards

Andrea Derese
27 jul. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Wanneer ik ga, neemt de dood me mee naar zijn onderwater penoze.

Een wereld met ondersteboven hangende groene kastelen,

tempels van vermist goud en

schedels, opgestapeld als een berg appels.

Mijn lichaam was niet meer dan de drager van mijn ziel.

Nu ze mij hebben meegenomen,

is het slechts een flakkerend lampje

ter grote van een fruitvlieg.

Toen er nog lucht zat in mijn plastieken longen

en mijn stenen hart klopte,

had ik een kapot gekerfde kerfstok.

Ik was een immoreel individu.

Droeg haat als een hanger om mijn hals.

Branden mijn vleugels als heilige kaarsen aan zondes.

Door mijn aderen stroomde onrein water.

Als ik moest, dan kroop ik als een laf roofdier in mijn harnas van krantenpapier.

Maar ze scheurden hem open.

Nu hang ik, net zoals alle andere snoodaards,

in vogelkooi, midden een kasteel ondersteboven.

 

Beeld: Gustave Klimt- Phylopsophy

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Andrea Derese
27 jul. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked