In de folder had ik ze al zien staan, de roze schoentjes voor 4,99 euro.
Eigenlijk was ik die reclame al vergeten maar toen ik de vrouw en haar drie zeurende meisjes zag staan wist ik het weer. De roze schoentjes met glitters, de droom van elk meisje jonger dan zes.
Ze zeurden, dat kon je aan de reactie van de moeder zien. Zeuren is zeuren zelfs in een taal die ik niet thuis kon brengen.
De moeder nam een paar maar zette ze steeds terug. De twijfel tussen de schoentjes of het brood. Het oudste meisje liep op plastic slippers, te koud voor februari, maar ze had geleerd flink te zijn.
Ik knikte naar de mevrouw maar ze keek weg.
" Wegens een vakbondsactie zal morgen de winkel uitzonderlijk gesloten zijn!" klonk het uit de intercom.
" ’t es wreed" hoorde ik iemand zeggen " wa da die politiekers nu allemaal mee ons van plan zijn."
" where you from?" vroeg ik aan de roze schoentjes-mevrouw.
Ze zweeg, deed net of ze me niet gehoord had.
" Allepo, Syria" flapte het jongste meisje eruit. Ze kreeg een duw. De moeder stapte kortdaat naar de kassa
Ik legde schoentjes van elke roze-maat in mijn karretje en een brood en melk en zeep en waarom ook niet een groot stuk chocolade.
Ik rekende af en stak alles in de grote draagtas " da’s wel 15 cent extra madam!"
Ze liep op het parkeerterrein, de kinderen stil naast haar. Ik gaf haar de tas en voor zij iets kon zeggen draaide ik me om en stapte weg.
De bloesems in Aleppo wachten al te lang op de lente.
(c) anne cockaerts