De teloorgang van een spinnenweb

Andrea Derese
19 apr. 2019 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Verroeste ijzeren spinnenwebben 

waar het verse bloed over de 

oude roodbruine korsten rolt,

hangen als versleten lamellen aan de ramen.

 

Deze kamer was een tuin van mij en mijn minaar,

waar we de wanden in het duister aftasten.

We plukten fruit van de kroonluchters.

De peren waar ik van hou,

de appels waar ik van walg.

Ze ontgiften mijn bezoeldeld lichaam

terwijl hij verdwijnt achter het behang.

 

Want onder zijn pelsmantel had hij alleen een velletje van verdriet.

Het waren slechts aan een gespelde rubberen stukjes huid.

Al de rest, van pukkels, puisten en wratten, was erop geniet.

 

Met pattatenmessen raakte hij verstrikt in een web van tranen en bloed.

Tot hij op een dag in een koud bad lag met een vredig gezicht.

Hij was weggewaaid naar de wolken en ik zag hem nooit meer terug.

Hij leefde alleen in mijn herinneringen.

Daar, met mij, in de verborgen tuinen.

 

Ik wandelde als een zwarte vreemde schaduw 

langs de eenzame kaneelkleurige duinen

onder de zakkende bloedrode zon.

 

Langs de zee waar de inktzwarte rivieren in uitmonden.

Vergiftigd door zijn tranen.

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Andrea Derese
19 apr. 2019 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked