ik zie hoe achtenzeventig koffers, nog vol dromen,
met mannen en vrouwen instappen
voor evenveel matrasjes beestig bij elkaar
gedreven met de wanhoop die vee
zou kunnen voelen op weg naar de slachtbank
slechts een beetje lucht
door het open getraliede raampje
de schuifdeur piept dicht
de grendel gaat ervoor
gevangen, onderweg
voor een kort gastverblijf in Sobibor
ik zie alles op doek
herken de wereld nu
maar voel me zwart-wit
Westerbork 2 november 2026
#NovemberVers2