Katten sterven niet.
Katten verdwijnen.
Ze zoeken een plek. Een kier waar niemand kijkt. Onder iets, achter iets, uit de weg. En daar gaan ze zachtjes dood. Dat zeggen wij, omdat sterven te groot klinkt voor iets dat zo weinig ruimte inneemt.
Victorie is gisteren verdwenen.
Ze had van bij de geboorte iets eigenaardigs.
We denken een beperking. Ze wandelde in slowmotion, alsof de wereld altijd net iets te snel ging voor haar. Miauwen kon ze nauwelijks. Meer een poging dan een geluid. Ze was vaak afwezig, alsof ze er niet helemaal bij hoorde. Of al wist hoe je dat doet: een beetje niet hier zijn.
Victorie leerde van Rudy wat het was om bij een roedel te horen.
Honden weten dat. Dat je gezellig doet als iedereen er is. Dat je blijft liggen waar de warmte zit. Katten weten dat niet vanzelf. Die doen hun eigen ding. Maar zij keek naar Rudy. En leerde. Dat je op oude dagen niet verdwijnt naar boven of onder een bed, maar midden in de kamer gaat liggen. Zichtbaar. Aanwezig. Bij ons.
We wisten dat het haar laatste dagen waren.
2026 zou een mirakel zijn geweest.
En toch: 1 januari was ze er nog.
Het huis rook naar eten. Restjes. Overschot. Een beetje alles door elkaar, zoals dat gaat op nieuwjaarsdag. We waren stiller dan anders. We aten, maar keken vooral. Waar ligt ze? Ademt ze nog? Is dit het moment?
Ze lag midden op de mat. Niet in de weg — dat deed ze nooit — maar ook niet verstopt. Oud. Stil. Versleten. En toch: erbij.
Victorie kwam hier ooit binnen als cadeau.
Eerste communie van mijn oudste zoon. Ongevraagd.
Nog nooit zo kwaad geweest op iemand met een strik rond een doos.
Je geeft geen levend wezen cadeau. Zeker geen kat. Zeker niet aan een kind.
Maar qua return on investment: een topcadeau.
Noch de fiets, noch de Nintendo — fluogroen, dat was toen mode — haalden de zeventien jaar. Victorie wel. Ze bleef. Door alles heen.
Ze zag een huis dat zich vulde.
Ze zag feestjes. Chaos. Lawaai.
En later zag ze een huis dat langzaam leegliep.
Scheiding. Pubers. Gesloten deuren. Stiltes die bleven hangen.
Zij keek.
Niet oordelend. Niet troostend. Katten doen dat niet.
Ze registreerde. Ze was een goed doel op zichzelf.
Wat mij het meest fascineert, is hoe een kat verdwijnt.
Wij vinden dat zielig. Alsof ze ons achterlaten.
Maar misschien is dat net de ultieme consequentie van kat zijn.
Foert zeggen.
Niet met drama. Niet met afscheid.
Gewoon: het is goed geweest.
En wat ze nalaat, is klein.
Een kattenbak die er nog staat.
Een leeg eetbakje.
En nog voor een tijdje: zwarte haarplukjes op plekken waar ze graag lag. In een hoek. Op een trui. In het licht.
Alsof ze nog even wil zeggen:
ik was hier.
ik heb gekeken.
en nu ga ik.
Zoals katten dat doen.