In dit land zijn we zelden voor perfectie.
Perfectie is iets voor Duitsers en Britten — landen die handboeken schrijven over hoe het leven moet, en daar vervolgens ook naar leven.
Wij zijn Vlamingen. Bij ons is er altijd marge. Frictie die mag blijven liggen. Een akkoord dat nooit exact getekend wordt maar wel leeft: het is goed genoeg.
Neem nu auto’s.
Een Mercedes is een perfecte auto — dat voelt ge zelfs in de zetel, daar zakt ge anders in dan in een Skoda. Maar niemand sterft van een Skoda. Een Skoda brengt u waar ge moet zijn. Niet sexy, wel degelijk. Een tweedehands van vijftien jaar oud doet dat ook, en die leidt vooral niet tot ruzie met de boekhouder in huis, maar zorgt alleen maar voor je imago als je die Maggy noemt of Chantal.
Zelfde verhaal bij wellness.
Een dag wellness is de absolute max:
stoom, eucalyptus, een badjas die uw uitstraling opwaardeert, en een stilte die tot in uw schouderbladen landt. Maar een bad thuis na een te lange dag is ook goed genoeg.
Geen detoxwater met komkommer maar kraantjeswater in een plastieken beker.
Geen therapeute die uw spanning aanraakt, maar een kat die op uw schoot komt liggen.
Goed genoeg.
En dan kleding.
Natuurlijk is Natan schoon, maar dat is voor Koningin Mathilde.
Daar hangt klasse en een prijskaartje aan, dat voelt ge tot in uw vingertoppen.
Een jeans van De ZEB is perfect goed genoeg voor de gewone Vlaming: comfortabel, degelijk en aanvaardbaar bij familie-feestjes.
Maar of het nu alle dagen van de Zeeman moet komen — dat weet ik niet.
Er is een verschil tussen goed genoeg en net iets te ver doorgeduwd in het concept.
We noemen het 'De wet van de rek'. Zo leven we: op het continuum tussen luxe en compromis, tussen ideaal en draaglijk, tussen schoon en doe-maar-gewoon.
Onze volksaard is gebouwd op de zone daartussen: daar waar men tevreden kan zijn zonder zich schuldig te voelen dat men niet meer heeft nagestreefd.
Dat heet maturiteit. Of luiheid.
Waarschijnlijk allebei.
En dan de liefde.
Daar werkt het niet anders.
Geen mens kiest een lief als men een Mercedes kiest: op opties, vermogen en luxe.
Wij kiezen een lief volgens 'De wet van de rek'.
We beseffen dat perfectie niet bestaat, dat iedereen stekels heeft en ook een handleiding- die soms in een taal geschreven is die ge niet machtig zijt. We kiezen op 'goed genoeg', niet persé op perfectie.
De vraag is alleen:
Hoeveel rek hebt ge?
Hoeveel sokken naast de wasmand zijn aanvaardbaar?
Hoeveel stilte? Hoeveel woorden?
Hoeveel dromen die nooit gerealiseerd raken, plannen die nooit vertrekken, of trauma’s die meeverhuizen in dozen waar niemand nog weet wat erin zit?
Mensen zijn geen wellnessdagen, geen Mercedes en geen Natan.
Ze zijn eerder tweedehands, met gebruikerssporen en een verhaal.
Ze zijn jeans van De ZEB met een onverwacht mooie pasvorm.
Soms zelfs Zeeman, maar ge moet het kunnen dragen.
Dan, zachtjes, stelt zich de echte vraag:
Hoe werkt liefde eigenlijk?
Is er zoiets als één perfect, of bestaan er gewoon meerdere goed-genoeg’s die elkaar op verschillende momenten van het leven kruisen?
En verandert de standaard als ge ouder wordt, wijzer, moe, of simpelweg eerlijker?
Liefde is geen keuze-examen met juiste antwoorden.
Het is een stille wetenschap. Half psychologie, half buikgevoel.
Geobserveerd in de keuken, op zondag in de zetel, in het verkeer, in een conversatie die te laat begon of te vroeg eindigde. Onder een dekentje. Of in stilte aan twee kanten van de tafel met koffie die koud werd terwijl niemand het merkte.
Stille wetenschap heeft geen woorden nodig. Ze meet geen perfectie, maar compatibiliteit.
Ze werkt met marges, met schroom, met het voordeel van de twijfel.
Ze rekent niet in status maar in houdbaarheid. Hoe lang kunnen twee systemen samen bestaan zonder te scheuren?
Hoeveel frictie kan er ontstaan zonder dat het gevaarlijk wordt?
Hoeveel kleine wanverhoudingen kan een mens verdragen zonder dat hij zichzelf verliest?
En misschien is liefde daarom zo Vlaams als het maar kan zijn.
Omdat we het nooit helemaal op de spits drijven.
Omdat we mild zijn in onze verwachtingen en hardnekkig in ons proberen.
Omdat we weten dat niet alles spectaculair hoeft te zijn om waarde te hebben.
Dat warmte belangrijker is dan glans.
Dat de meeste dagen geen wellnessdagen zijn, maar wel badwater dat goed genoeg is.
Misschien is dat 'De wet van de rek'. Dat het niet gaat over perfect, maar over blijven.
Over wie met u in de zetel wil zitten wanneer ge geen Natan draagt, maar Zeeman.
Over wie nog start op maandagochtend, ook al zijt ge zelf een tweedehands met kilometers op.
Over wie, met alle rek die er nodig is, zacht genoeg is om u niet te breken