Het kluizenaarsleven is mij gegeven,
ik zie een mier een ander berijden;
hoor staal op hout na een overlijden,
naar perfectie moet je blijven streven.
U denkt dat ik lawaai heb uitgetrokken,
als een zwerende plek heb weggeveegd;
mijn pijn in de maatschappij heb geleegd,
wat je al hebt moet je niet vergokken.
Weglopen van mijn schaduw doe ik niet;
laat haar onder de zwijgende eik verblijven;
ze mag mij al vele jaren, en ik haar.
Het land dat mij leest, is een rijk gebied,
dat haar benen kromt, niet wil bezwijken;
nog steeds verschrompel ik bij elk fout gebaar.