Toen ik mijn portefeuille verloor,
wist ik even niet meer wie ik was
en dat ik naar de bank ging
voor een hypotheek.
Ik was geen geldig onderpand meer
Maar zou er verzocht hebben
— aan een vaste rentevoet —
om regen tegen uitstel
en dan hadden ze me vast
sneeuw gegeven.
Bijster triest stemt het feit me
dat mijn ogen niet wenen
maar zweten en dan moet ik me toch afvragen
of de zweetdruppels niet te zout zijn om ooit in sneeuw te veranderen.
Ik wil wel eens verdriet op krediet kopen,
een lening tristesse om te zien of er
kristallen uit mijn oogballen rollen.
Tiens, daar is-ie weer.
Ik ben blijkbaar bankier.
Een lege kluis.