Je hebt me hard en sterk gemaakt,
ik zou je moeten danken.
Je hebt je in twee vrouwen opgesplitst,
dat had ik moeten merken.
Ze hielden mij beweging voor.
Hun heb ik veel verweten.
Zij lieten mij met opzet los
om mij te leren zwemmen.
Ik zwem nog altijd niet,
ik dobber in het water.
Ik zie de oever wel.
De ene vrouw bereikte hem,
de tweede voelde hem al in haar huid.
Daar op het strand krioelen klemmen.
Ik ben gehard en aangesterkt,
ik zou je moeten danken.
Twee vrouwen smelten graag ineen,
twee vrouwen zijn aaneengeklonken.
Hoe hard de golven zullen slaan,
hoe ver de wind me weg zal blazen,
ik dobber zonder boei of lijn,
ik dobber zonder pijnvenijn.