Sommige dagen zijn groen. Donderdagen vooral. Donker groen. Andere dagen zijn weer anders. Elke kleur heeft zijn eigen nummer. Blauw zal altijd drie zijn. En elk nummer verteld zijn eigen verhaal. Vaak iets over zielen. Gevangen tussen eigen muren.
Ikzelf ben paars. Achtergelaten op het einde van de roze dag. Mijn kennis beperkt zich tot wat ik weet. Niet verder. Niet dichter. Er is geen nummer, nooit geweest. De ziel is verdampt, doorheen de cellen van gebakken steen.
Elke week besta ik wat langer, elke week besta ik nog minder lang. Mijn dichten is beperkt. Tot mezelf, mezelf kan ik nog net dichten, in alle mogelijke kleuren. Enkel met woorden, cijfers ontglippen mij. Er is uiteindelijk geen dag dat ik niet ben.