Lezen

Tante Katoo

Heel de familie wist het. Toch zweeg iedereen erover.  Zelf was ze er zich ook bewust van. Dat weet ik, omdat ze op een keer heel hard huilde en brulde: ‘iedereen denkt dat ik een slet ben!’ En ja, ook ik deed of ik het niet gehoord had, zoals de rest van de familie.  We hadden ons er al lang bij neergelegd, maar tante Katoo was een slet. De schande en schaamte voor de buitenwereld. Haar oudste broer nam het altijd voor haar op. Onvoorwaardelijke liefde met hoge tolerantie. Gelukkig, want ze was best een toffe tante. Aan haar uiterlijk kon je het niet zien. Tante Katoo was mooi, zeker voor haar leeftijd. Haar kleding was altijd beschaafd en ze had goede tafelmanieren. Met haar jeugdige uitstraling trok ze steevast de aandacht van veel mannen. Ze had iets wulps en naïef over zich. Iets waar veel mannen blijkbaar voor vallen, ondanks het anorexisch modebeeld. Op feestjes kwam tante Kato helemaal los. Vanaf het moment dat er een man in haar buurt kwam, zag je haar onrust toenemen. Haar ogen kregen dan een specifieke glans, inktzwart met hagelwit. Langzaam maar zeker veranderde haar blik van intens donker naar hongerig en wild. Bijna dierlijk. Eer ze haar prooi benaderde, tuitte ze haar lippen en lonkte ze vanonder een gitzwarte haardos, gevaarlijk naar haar prooi. Geen man was dan veilig.  Jong, oud, getrouwd, vrijgezel, het maakte haar geen ene moer uit. Als een pauw in de balts bewoog ze zich rond hem. Vervolgens schoot ze als een pijl uit de boog naar haar doelwit. Bliksemsnel. Met zwoele stem zei ze dan: ‘Hello… waarna ze hem diep in de ogen keek. ‘Ik ben Katoo. Wie ben jij?’ Haar hoofd een beetje schuin met haar beminnelijkste lach. Mag ik deze dans van u? vervolgde ze dan. Als een kalf ter slachting volgde het slachtoffer haar naar de dansvloer. De sloer die ze was. Een krolse kat die al haar troeven uitgooide. Wiegende heupen, deinende borsten, likkende lippen en ogen die zijn blik geen seconde losten.  In haar ritueel weefde ze een zinnelijk web rond haar vangst.  Gehypnotiseerd volgde hij elke beweging. Telkens hetzelfde scenario. Na de tweede dans waren ze meestal weg. Later op de avond liep tante Katoo dan met een voldaan trekje rond haar mond weer los. Op zoek naar nieuw vlees. Een niet te stillen honger had bezit van haar genomen. Het ging ook wel eens mis. Daar waren we als familie nooit op voorbereid, omdat je niet wist uit welke hoek het zou komen. Een keer had ze de echtgenote van de man die ze zojuist tot de hare had gemaakt, met haar handtas het ziekenhuis in geslagen. Gelukkig kwam het arme schaap er met een paar kneuzingen van af. We hebben die mensen daarna nooit meer gezien. Papa deed zaken met hen. Door het euvel was hij een grote deal misgelopen. Maar ach, daar had ook niemand het nog over. Naast het feit dat tante Katoo een slet was, was ze ook gewoon een lieve tante. Zorgzaam, begaan met haar familie, toegewijd aan haar werk als kunstenaar, ijverig en ondernemend. Zo was tante Katoo. Tijdens haar laatste escapade heeft ze een beroerte gekregen. Nu is ze dood. Tot op de dag van vandaag, heeft niemand het er nog over. Ik hoop uit de grond van m’n hart dat er een slettenhemel bestaat. God beware haar ziel.

Heidi Schoefs
0 0
Tip

Het leven in rood, geel en blauw

Als dertiger sta ik meer te klungelen dan als kleine jongen. Dat mensen naar me toe komen voor een luisterend oor, voor mijn goede raad, voor mijn empathisch vermogen, terwijl ik om de haverklap met mezelf in de knoop lig, ik krijg er schaamrood van op mijn wangen. Op de Steinerschool leerde ik rood, geel en blauw kennen als de hoofdkleuren. Dat was duidelijk. Ik schilderde het ene na het andere pièce de résistance. Een half leven later heb ik een reusachtig pallet met elke denkbare kleur voor mij liggen. Maar er komt niets meer op papier. Als kind wist ik heel goed wie ik was. Ik bouwde een wereld vol gevaren met Lego, maakte mijn eigen geheimschrift en had van alles een lievelingsexemplaar. Blauw, ijsbeer, lasagne, donderdag, zes, de letter ‘r’. Geen enkel vriendenboekje dat de revue passeerde, kon een categorie opnoemen waarvan ik niet met zekerheid wist welk onderdeel ervan mijn voorkeur wegdroeg. Zelfs dat ik later leraar zou worden, stond in de sterren geschreven en zwoer ik op mijn zes jaar met hand op het hart aan jong en oud. In het middelbaar begon de ellende pas. Aanvankelijk kon ik nog gemakkelijk kiezen voor Latijn-talen, puur op eliminatie: zo weinig mogelijk wiskunde. Toen mijn leerkrachten me in het laatste jaar om de oren sloegen met allerhande opleidingen en bepalende keuzes voor je godganse leven, begon ik te wankelen. Terwijl mijn klasgenoten één voor één in een aha-erlebnis schoten wat hun toekomst betrof, begon het bij mij te schemeren. Het daagde al snel dat ik niets kon doen met alleen rood, geel en blauw. Het leven vroeg andere kleuren. Ik maakte dus eens een gedachte oranje, schilderde mijn gevoel groen of kleurde een ervaring purper. Of dat mooi was? Dat ik het bij god niet weet. Ik kliederde maar wat. De enige dingen die ik mooi vond, bleven rood, geel of blauw. Tegenwoordig durf ik zelfs mijn drie vertrouwde verfpotjes van de kleuterschool niet meer gebruiken, want het leven is helaas te genuanceerd en complex geworden. Gebruik ik rood, schop ik wel tegen iemands schenen. Blauw is nog erger, dan lopen mensen over me heen alsof ik er niet sta. En als ik geel gebruik, hadden ze toch meer diepgang verwacht van iemand zoals ik. Ik doop mijn penseel dan maar in grijswaarden of flauwe afkooksels omdat de wereld dat verlangt. Tot nu, want ik heb ongelijk. Het is mijn overtuiging dat de kracht van ieder mens schuilt in het kind-zijn. In het niet tegen zijn verlies kunnen bij een spelletje. In het neuspeuteren wanneer niemand kijkt. In de schilderwerkjes aan de klasmuur in de lagere school. Mijn fantasie, creativiteit en oog voor detail zijn daar geboren. Mijn passie en bevlogenheid voor het leven, maar ook mijn vanzelfsprekendheid, luiheid en snel opgeven. Een volwassen leven inkleuren vraagt een groot aantal tinten en kleurschakeringen, dat is zeker. Maar het kind in jezelf wegsteken, is de bezieling wegsteken. Ik mag nooit meer mijn hoofdkleuren opbergen, want daarmee heb ik leren schilderen. Wat ik moet leren is dat ik passie kan bijkleuren met dosering, angst kan verdoezelen met relativering en droefheid kan opmaken met hoop.

Lennart Vanstaen
99 5

Ze komt niet terug, maar toch gelukkige verjaardag.

𝕆𝕧𝕖𝕣 𝕕𝕒𝕥 𝕫𝕖 𝕖𝕔𝕙𝕥 𝕟𝕚𝕖𝕥 𝕥𝕖𝕣𝕦𝕘𝕜𝕠𝕞𝕥. 𝔼𝕟 𝕥𝕚𝕛𝕕 𝕒𝕝𝕤 𝕜𝕝𝕠𝕟𝕥𝕖𝕣𝕤 𝕒𝕒𝕟 𝕛𝕖 𝕙𝕒𝕟𝕕𝕖𝕟 𝕡𝕝𝕒𝕜𝕥 𝕫𝕠𝕒𝕝𝕤 '𝕥 𝕫𝕒𝕟𝕕 𝕧𝕒𝕟 𝕆𝕠𝕤𝕥𝕖𝕟𝕕𝕖. 𝔸𝕝𝕥𝕙𝕒𝕟𝕤, 𝕕𝕒𝕥 𝕫𝕠𝕦 𝕚𝕜 𝕨𝕚𝕝𝕝𝕖𝕟. 𝕄𝕒𝕒𝕣 𝕥𝕚𝕛𝕕 𝕚𝕤 𝕘𝕖𝕨𝕠𝕠𝕟 𝕕𝕦𝕚𝕟𝕫𝕒𝕟𝕕 𝕕𝕒𝕥 𝕨𝕖𝕘𝕧𝕝𝕚𝕖𝕘𝕥... 𝕖𝕟 𝕟𝕚𝕖𝕥 𝕞𝕖𝕖𝕣 𝕥𝕖𝕣𝕦𝕘𝕜𝕠𝕞𝕥.Herinneringen van toen. Naar dat wat was en nooit meer terugkomt in de echte vorm. Alleen maar beelden van toen, en ondertussen zijn ze allemaal al wel eens gebruikt voor een verhaal of een gedachtekronkel. Herinneringen zijn ervaringen die zinken in 't slib van de emoties en daaruit destilleren we een beeld dat onveranderd blijft voor een hele lange tijd.  Dus dat wel. Dat is wel tijdloos. Het is ons wel gegund om zo'n beeld in onze hersenpan vast te houden. Alsof alles er nog is wat ooit was. Ons voor de gek houdend tot we met de poten op de grond en een deksel tegen onze neus teruggebracht worden naar de realiteit. Een realiteit waar de tijd niet stilstaat en rusteloos door tik-takt alsof ie een trein moet halen. Alsof ie op de vlucht is voor iets wat hem achterna zit. En wij… wij zijn zo gek om mee te gaan. Rennen. Haasten. SNEL! Omdat het moet? Of omdat we klaarblijkelijk het gevoel hebben dat het hoort? Ja, het meeste uit de tijd halen. Ik ben zo. Maximaal. Volle gas. Ik ben ook zo'n gek en behoor tot de club. Omdat ik anders een gevoel van verlies heb dat niet nuttig gebruikt werd. Zoals zand van de duinen in Zeeland die door je vingers glipt. Terwijl we eigenlijk het natte zand van Oostende of Blankenberge willen waarbij tijd in minuten en uren als klonters aan onze vingers blijft plakken… tot we het afspoelen in de zee om onze kleren niet vuil te maken. Hypocriet.Maar de tijd komt niet terug. Dat wat was komt niet terug. Alles wat is geweest, is geweest. Weg!Die verjaardag vieren we ieder jaar. En al krijgt het gemis ieder jaar een zachter plekje, het besef dat ze écht niet meer terugkomt wordt groter. Leef. Doe. Ren mee met de tijd als je dat wil. Ont-moet als je er behoefte aan hebt. Maar geniet. Laat het zand eens op de handen. Laat de tijd eens voorbij rennen als je er zin in hebt.Want ik ben hier nog. En zij niet meer.Gelukkige verjaardag zus. 💫

SilkeGeerts
22 3

De ecologische leugens

L.e.z. : Lage emissies. Ik ben eens op zoek geweest naar de berekening van de zogenaamde doden door lage emissies.Nergens gevonden want die worden berekend met kansberekening.Het zou kunnen. Dat....... Als ik schrijf dat er geen enkele dode valt door lage emissies is dat even onwetenschappelijk.Daar worden heldere politieke programma's mee uitgevoerd. De armen met zijn dieseltje worden uit de cultuursteden geweerd.****Er zijn er in de ecologische gemeenschap die arme mensen haten. Armoede vinden ze is de schuld van de armen.De in hun jeugd gepamperde kleinburgerij die minstens drie keer per jaar op citytrips gaat en minstens veertien dagen met de auto door de wereld op verlof gaan De hypocrisie: cruiseschepen die duizend keer meer lage emissies uitstoten worden vriendelijke ontvangen. Oldtimers oude stinkende voertuigen worden toegelaten. Wie betaalt rijdt opeens in een propere auto.    Korte keten:Honderden gemotoriseerde stedelingen die het  platteland bestormen voor een zakje patatjes. Terwijl diepvries groenten het ecologisch zijn.Diepvries groenten worden wetenschappelijk geteeld, gekuist gesneden en verpakt. Al het afval wordt gerecycled.Met de minste energie het maximum bereikten .Het idee dat bij de korte keten groenten veel smaakvol zijn zit tussen de oren.Weer zijn de arme mensen  die hun groenten in de plaatselijke supermarkt hun groenten kopen de dupe. Die zouden minder smaakvol en ongezond zijn.   De armen mens die van zijn 14 jaar tot zij 60 jaar laaggeschoold in vuile fabrieken werkt  krijgt in ons land  het allerlaagste pensioen van west europa. Volgens een rapport gepubliceerd in DE TIJD en DE MORGEN. Volgens datzelfde rapport werkt 18% van de belgische bevolking voor de overheid die krijgen het hoogste pensioen van west-europa. Die arme gepensioneerde mag maar 7 dagen na elkaar  zijn woning verlaten, wie langer dan 1 maand weg wil uit het land moet een kafkaiaanse administratieve hel ondergaan. ****Waarschuwingen voor overbevolking zijn even oud als de mensheid. In de moderne geschiedenis vinden ze hun oorsprong in de theorie van de Britse demograaf Thomas Malthus.Hij had het fout.Uit een berekening van het aantal bewoners en de plaats die ze innemen.Moesten alle bewoners geconcentreerd op één plaats wonen dan zouden ze volledig Italië en Frankrijk innemen.  De rest van de planeet zou dan mensenvrij zijn.Ieder mens zou de beschikking heben over genoeg woonruimte met een kleine tuin.Er is voldoende voedsel, de hongersnoden worden veroorzaakt door politiek gekronkel.  De nazi's haden veel simpatie voor de theorie dat er te veel mensen zijn. Ze gebruikten de theorie van Charles Darwin verkeerd. Charles Darwin zei dat diegenen die zich het meest aanpassen evolueren. De nazi's spraken over de natuurlijk wet van de sterkste.  Men gebruikt die theorie om een beperkte groep alle macht en middelen  te geven zodanig dat ze grote  massa mensen kunnen onderdrukten zoals bij  communistische dictators. Of bij ultra kapitalisme zonder sociale correctie. Ironisch genoeg beroepen communistische dictators zich op het heil van  de  arbeiders die ze onderdrukken en zo de vruchten opeisen van het werk van die arbeiders die ze monddood maken. Het zijn niet de sterkste die overwinnen maar degene die zich het best kunnen aanpassen aan veranderingen.  Het bewijs van die theorie zowel het onveranderLIJKe nazisme als het onveranderLIJKe communisme is door de gootsteen van de geschiedenis gesjanst. Wie blijft, de veranderlijke chaos. Er is een zekerheid bij dictaturen ZE VALLEN.  Planten en dieren en mensen moeten zich aanpassen om te overleven. Ecologie is uiteraard een gevoelig thema om diktators te kweken, want zeg nu zelf sommigen in de ecologische gemeenschap pretenderen. DE WERELD TE REDDEN. Zonder zich aan wetenschap te wagen.  Wordt ecologie het nieuwe SOCIAAL DARWINISME Het sociaal darwinisme is een term. Deze term wordt gebruikt voor ideeën die stellen dat het idee van survival of the fittest moet worden toegepast op mensen, omdat sommige rassen 'zwakker' zouden zijn dan andere. Hiervoor gebruiken of misbruiken sociaal-darwnisten de evolutietheorie. Uit wetenschappelijk onderzoek is tegenwoordig bekend dat het uitgangspunt van het sociaal-darwinisme niet klopt. Daarom is het sociaal-darwinisme een pseudowetenschap (geen echte wetenschap). Het sociaal darwinisme leverde een ideologische rechtvaardiging voor de sociale ongelijkheid die het kapitalisme met zich meegebracht had: deze zouden het gevolg zijn van de erfelijke minderwaardigheid van de armen en de erfelijke voortreffelijkheid van de rijkere klassen, die bij een systeem van laisser-faire het best tot uitdrukking zouden komen. Toegepast op volkeren en rassen werd het een rechtvaardiging voor racisme en imperialisme. Sociaal darwinisme wordt tegenwoordig niet langer als wetenschap beschouwd.  

verf ed
14 0

Ik en Mr ChatGpt

Droefenis alom, want de grote schrijver heeft de geest gegeven. Doelloze personages hangen in een niet meer uitdeinend universum. Alles komt tot stilstand, want de geschapen wereld beweegt niet meer. Als de energie waarmee personages in actie komen stilvalt, gebeurt er niets meer. Het verhaal blijft een status quo van wie waar was, het waarom wordt niet meer beantwoord, de laatste bladzijde nooit gehaald. Een gehavende pop, zonder kop, geschoten in de buik, aan flarden gefloten. Gelukkig is daar ChatGpt die personages terug leven zal inblazen, voor handen liggende motieven beschikbaar stelt, voorziene plots tot een uitgewerkt verhaal uitbouwt. De machinerie gaat weer draaien, geld begint weer te rinkelen in de laatjes, de zaken leven op. Het leven geregeerd door robots wordt een makkie, de verhalen schieten uit hun startblokken als tot popcorn gebrouwen maïs uit de pan. De personages heten Emma of Laura en hun leven kent steevast een voorspoedig einde, en indien niet, indien er ondanks alle feelgood intentie toch moet verwezen worden naar onvolmaaktheid, naar tegenslag, ziekte, dood, dan is de slotsom voorzeker een wijze les geweest en iedereen leeft verder in peis en vree. Moe word ik ervan. Moe van de voorspelbaarheid. Moe van het geduw in vakjes. Moe van de onvrijheid, van het niet uitwaaieren van wat wél mogelijk is en wat nu gesmoord wordt in de kiem. Moe van de zielloosheid. Ik zie mijn personages nog tot leven gewekt worden en in opstand komen tegen hun robotheerser, omdat ze terug willen keren naar de kern, naar het liefdesverdriet, naar de ontroering, naar tranen van geluk, en alles daartussen. Maar tegen mijn aard in ben zelfs ik pessimistisch, Mr ChatGPT is nog maar aan zijn opmars bezig, het duurt nog een eeuwigheid eer hij roemloos ten onder kan gaan.

HildeA
0 0

Rugzak rugzak

Ik ben heel goed in mijn zakken vullen. Iets minder goed in zakken uitladen. Dit is een fenomeen dat toch al wat bekend is onder de mensen uit de leeftijdscategorie: adolescent. Sommige mensen nemen deze eigenschap zelfs mee doorheen de rest van hun leven. Passioneel noem ik dat. Op dit moment probeer ik hier vanaf te geraken met de nodige afkickverschijnselen. Zo kan ik dus niet meer al mijn spullen terugvinden op dezelfde plaats, met name mijn rugzak. Nu moet ik alles gaan zoeken doorheen verschillende lades in mijn kamer, op verschillende woonplaatsen. Ik heb spullen bij mijn mama, papa, lief en op kot. Dus soms mis ik het gevoel van een pakezel te zijn en gewoon mijn hele hebben en houden over en weer te sleuren. Nee, rugpijn is niet leuk, maar dan ben ik tenminste zeker dat ik NIETS vergeten ben. Plus ik ben er van overtuigd dat het dragen van een aantal extra kilo’s niet slecht is voor je conditie.Hoe dan ook, ik ben dus aan het proberen van mijn pakezel identiteit af te geraken en dat in ruil voor een efficiëntere levensstijl en hopelijk op lange termijn geen rugklachten. Om andere mensen te steunen die door deze moeilijke fase in hun leven gaan, heb ik besloten om een van mijn meest problematische dieptepunten met jullie te delen. We begeven ons naar het begin van het schooljaar 2017-2018. Ik was toen juist gestart aan het derde middelbaar. Ter context: ik had de twee jaren daarvoor de studierichting KSO gevolgd (Kunstsecundair onderwijs). Toen ik naar het derde middelbaar ging had ik er echter voor gekozen om te veranderen van richting en humane wetenschappen een poging te geven. Ik had mijn zak alvorens van richting te veranderen NIET uitgeladen en ik betwijfel ten zeerste of ik die van het eerste naar het tweede jaar wel volledig heb leeggehaald. Kortom ik was op dat moment in het bezit van een rugzak die iets wegheeft van de paarse Dora rugzak. Je kon er echt alles en niets in vinden. We zitten dus in de les wanneer de leerkracht een korte pauze aankondigt. Zeer nuttig want ons brein moet af en toe rusten. Uit het niets pik ik een gesprek op dat zich verder weg, achteraan in het lokaal afspeelt. Een van de meisjes van mijn klas had een zelfgemaakte sleutelhanger van een vriendin gekregen. Die sleutelhanger was gemaakt van ijzerdraad en was per ongeluk gebogen geraakt tussen haar spullen. Zij zelf wou die sleutelhanger terug in orde krijgen, omdat ze ’s avonds terug met die vriendin op de bus zou zitten en het lastig zou vinden om te moeten toegeven dat die al hersteld moest worden. Dus vroeg ze of iemand een haarspeld of pincet bij zich had, om de buiging terug te duwen. Nu draaide ik me terug om, begroef mezelf onder een halve zakinhoud, om daar het ideale materiaal uit te halen. Want wonder bij wonder meende ik mij nog te herinneren dat ik begin het schooljaar daarvoor een kunstwerk had moeten maken met ijzerdraad en ik dus nog steeds de ijzertang van mijn papa niet had teruggegeven. Ik wandelde dus met die ijzertang naar dat meisje en sprak de volgende woorden “Geen vragen stellen.”, terwijl ik de ijzertang aan haar overhandigde. Enerzijds misschien omdat ik echt geen zin had om uit te leggen waarom ik in godsnaam een ijzertang in mijn rugzak had zitten en anderzijds misschien omdat ik het grappig vond van een fascinerend figuur te zijn. Het meisje was zeer dankbaar en de sleutelhanger leefde nog lang en gelukkig. Einde.

Silkevr
10 0

De jongen met de krab

Uren kan ik naar het uitzicht over de baai kijken. Ik zie dat de vegetatie op de bergen zich langzamerhand herpakt. Een alles verwoestende brand veegde vijf jaar geleden op het Griekse eiland een groot deel van het natuurschoon van de kaart. Mijn vader was net overleden en ik had geen idee dat er een brand op het eiland was geweest. Toen ik aankwam had ik het gevoel alsof ik door een rouwkaart reed. Gelukkig is de mens veerkrachtig en de natuur ook. Ik zie hoe een aalscholver gezeten op een kleine rots zijn veren laat drogen in de zon. Ik schrik op van een geluid achter mij. Een jongeman groet mij. Hij heeft een prachtig gezicht en een atletisch gebouwd lichaam. Voor mij is hij op dat ene bevroren moment in tijd de belichaming van eeuwige schoonheid en jeugd.  Ik zie dat hij naar de rotsen loopt. Heel vaak heb ik overwogen om die rotsen te beklimmen om even op het uiterste puntje bij de zee te kunnen gaan staan. Ik durfde het niet zonder goede bergschoenen. Hij kent echter geen vrees. Als een klipgeit springt hij van de ene rots naar de andere. Ik volg hem met mijn ogen en zie uiteindelijk een kleine gedaante op de uiterste punt van de rotsen in de baai staan. Als hij terugkeert zie ik dat hij bukt om iets uit het water te pakken. Hij heeft een grote krab in zijn handen.  ‘You are not going to kill it, are you?’ Hij kijkt mij even verontwaardigd aan. ‘Offcourse not. I am just going to show it to my dad.’ Gewoon een lieve jongen die zijn vader trots wil maken.   Daar gaat hij weer. De jongen met de krab. 

Elle Hart
7 0

Wat eten we vandaag?

Wat eten we vandaag?  Te veel, te vet, te zoet en te alcoholisch… Na dagen van vreten en schransen kan ik geen eten meer zien. Hoera voor de matigheid. Gezond eten staat dan ook (alweer) met stip op één op mijn lijstje met goede voornemens.                                                                                      Helaas, de intentie is goed maar verwatert vast weer snel in de dagelijkse ratrace. Dan lonkt opnieuw die vettige hap van het frietkot op de hoek en is Dr Oetker weer mijn beste vriend.      Is er dan echt geen manier waarop ik mijn goede voornemen kan waarmaken? Er zijn firma’s die beweren de ultieme oplossing te bieden aka de maaltijdbox. Mag ik eerlijk zijn? Het concept is niet aan mij besteed. Agressief met eten Als je nog nooit hebt gehoord van Hello Fresh, Food Bag of Quiso, dan leef je op een andere planeet. Ga maar eens na hoeveel keer je al werd gebeld door een overijverige jobstudent en hoeveel flyertjes met 15 euro korting je al bij het oud papier gooide. Hield je echt nog nooit je voordeur dicht als een promoteam aanbelde? Ik krijg dan trouwens een flashback naar mijn kinderjaren. Toen verstopte ik me onder de keukentafel als de getuigen van Jehovah voor de deur stonden.                                                                                                                       Omwille van deze agressieve marketingstrategie heb ik het niet voor maaltijdboxen. Die stalkneigingen roepen bij mij weerstand op.  Ooit belde zo’n firma me op: “Mevrouw, hebt u even? Mag ik u iets meer vertellen over ons uitzonderlijke aanbod bij het afsluiten van een abonnement?” Ik antwoordde pretentieus dat ik zelf sneller, beter, gezonder én creatiever kan koken, dat ik het te duur en te omslachtig vind. Ik vermoed dat het studentje me toevoegde aan de blacklist want dergelijke telefoontjes kreeg ik niet meer.   Dood aan de culinaire creativiteit Eén keer liet ik me toch overtuigen. In de winkelstraat. In een vlaag van emotionele zwakte bestelde ik een kennismakingspakket.                                                                                      Alles werd netjes aan de deur geleverd op het afgesproken moment. In net zo’n fancy box als in de reclame. De ingrediënten waren individueel verpakt en aanwezig in exact de vereiste hoeveelheid voor de bereiding van het voorgekauwde recept. Best grappig om één eenzame preistengel in een plastic hoesje te zien liggen.                                                                    Hoewel ik dubbel zo lang als aangegeven deed over de bereiding van mijn gerecht, moet ik toegeven dat het resultaat best smakelijk was en er min of meer uitzag als op de foto.            Als een braaf schoolmeisje had ik de instructies gevolgd. Flink gedaan, hoor. Kus van de juf en een bank vooruit. Wat me naast de agressieve marketing dus stoort, is de afstomping van mijn eigen culinaire creativiteit. Tegen betaling dan nog wel.   Onthaastingsritueel Het bleef bij die ene bestelling. Liever schuim ik voor de sport bewust traag supermarkten en buurtwinkels af, check ik de Too Good to Go apps van deze wereld en duik ik promobakken in. Ik kick op kortingen van -30% tot -50%. Trots overzie ik bij thuiskomst mijn oogst en daag mezelf uit met het verzamelde allegaartje iets creatiefs te maken dat nog lekker is ook.  Probeer het eens, zou ik zeggen. Quality time voor jezelf met resultaat voor het hele gezin. Beschouw het als een nieuwe hobby. Vrijheid blijheid Misschien heb jij een superdruk leven en vind je die maaltijdboxen juist de heilige graal. Jij doet misschien een vreugdedansje als de doos van de week voor de deur staat en je weet dat je alweer enkele dagen healthy and safe bent.  Of je bent vastbesloten je goede voornemen dit jaar nu eens echt waar te maken en gelooft rotsvast in een maaltijdboxabonnement als partner in crime. Je hebt je vorige week een laatste keer goed overeten aan een grote friet met stoofvleessaus én curryworst in je favoriete frituur en at gisteren weemoedig je laatste diepvriespizza. Nu ga je ervoor! Welke keuze je ook maakt, ik respecteer je beslissing en duim voor jou. Zelf houd ik me ver weg van de maaltijdboxen. Ik blijf trouw aan mijn onthaastingsritueel en hoop stiekem dat ik je heb overtuigd het op zijn minst eens te proberen. Vrijheid blijheid, uiteraard. Is dat niet schoon bij het begin van het nieuwe jaar?

Melanieke
6 0

Mijn wens voor jou!

2023 was een heftig jaar. Voor ons toch. In de wandelgangen sprak ik met veel gelijkgestemden. Wij beleefden een jaar van afscheid en verlies, stukgelopen vriendschappen en financiën die vierkant draaiden. Na covid heeft ieder op z’n eigen manier wonden moeten likken. Heropbouwen was het motto. Het ging niet altijd van een leien dakje, maar we hebben het gehaald. Wie dit leest, is er nog, ademt nog en beschikt nog over een internetverbinding. We leerden waardevolle lessen. De diepere waarden van het leven kwamen bovendrijven op de donkerste momenten. Persoonlijke groei is geen pijnvrij proces, maar de moeite waard om te doorleven! Het kan altijd erger, denk ik dan. Denk maar aan de hartverscheurende taferelen uit Gaza, de niet aflatende ellende in Oekraïne, de extreme droogten in Afrika, of meegesleurd worden in één van de vele overstromingen. Het gaat helaas niet meer over rampen ver van ons bed. Het speelt zich dichtbij af. Teveel regen, teveel mislukte oogsten, teveel prijsstijgingen, teveel verkapte armoede. De hoge prijs die we betalen van teveel rotzooien met onze natuur; te warme zomers, te zachte winters, te natte dagen. We vernielen collectief onze toekomst. Onze planeet schreeuwt om genezing. Mijn wens voor 2024 is daarom eenvoudig: laten we, nu het hopelijk nog kan, een stap verder gaan dan bewust zijn dat we niet goed bezig zijn. Laten we, ieder voor zich, maar vooral samen, in actie komen en alles op alles zetten om bij te dragen tot een gezonder en beter leefmilieu. Dit kost geen handenvol geld, maar wel handenvol liefde. Liefde voor elkaar en voor wat ons toevertrouwd is, de natuur. Respect en de zorg voor het grootste en mooiste mysterie dat we kennen: alle leven op deze aarde. Met wat minder ik en wat méér jij, vinden we misschien een manier om het tij te keren. Mag 2024 voor jou en voor mij een jaar van collectieve gezondheid zijn, in voorspoed en welvaart op alle niveaus van ons bestaan, zodat 2025 ingeluid mag worden met mooie berichten zoals deze: de temperatuur is gestopt met stijgen, de oogsten zijn rijkelijk en goed, de CO2 is teruggedreven tot een gezond niveau en het aantal mensen dat onder de armoede grens moet leven is nog maar miniem en… het regent een stuk minder dan in 2023!

Heidi Schoefs
15 0

AANSCHEID

Men noemt het 'afscheid', maar het scheiden is niet af. Het is net begonnen en het moet nog een lange weg afleggen. Ik sta helemaal achteraan, niet omdat ik te laat ben, maar omdat er al zoveel mensen zijn. De eulogie weerklinkt reeds en het is koud in de kerk. Ik beroep me op typische dingen die je alleen maar doet omdat je ze kent en niet per se omdat ze werken, zoals in de handen wrijven en ademen, een paar keer opzettelijk rillen en wat wiebelen op je benen. De illusie aan opgewekte warmte die daarbij vrijkomt, vervliegt meteen weer telkens wanneer iemand de deur opent in de zijbeuk. Het kuchen en het snikken van de aanwezigen en de opgerakelde herinneringen van enkele dappere lezers, inclusief de krop in hun keel bewegen zich voort op geluidsgolven die culmineren in een heuse tsunami waar ik sta, waardoor ik overladen word met verdriet, maar weinig kan zien of horen. Een oude vriend heeft het over zijn zachtheid die hem heeft aangeraakt en iedereen knikt instemmend. Hij vertelt ook over hoe zijn vriend een fanatiek sportman was. 'Hij was zo actief, altijd maar gaan fietsen. Maar ook altijd platte band.' Die zalvende woorden laten een lach door de tranen breken. Een troost daalt neer en nestelt zich tussen de stoelen van zijn vrienden en familie als een warm deken in dit kille huis van God. Het is een heel lange dienst. Naast hartzeer heb ik ook pijn in mijn benen. Bij het naar buiten gaan laat ik mijn blik glijden over de bekende en onbekende natte wangen. De mijne zijn droog. Ik ben een man die kan huilen, maar dat gebeurt met films of muziek. Soms ook uit nostalgie. Bij zoiets droevigs als dit houd ik het altijd droog, maar boort het verdriet zich een weg naar binnen, zodat ik aan andere dingen lijd. Verdriet kleeft aan mijn binnenkant en klauwt zich daar vast. Liever zou ik huilen. De frisse buitenwind doet goed, alsof nieuwe hoop komt aanwaaien. Mensen vallen elkaar in de armen. Zelf kende ik hem niet heel goed, maar bij elke omhelzing krijg ik een stukje verhaal op mijn borst gedrukt dat ik niet kende. Iemand omklemt me met zijn zin voor zon en zomerfestivals, iemand anders geeft me zijn enorme passie voor de scouts door en van een derde krijg ik zijn liefde en geduld voor zijn drie dochters tegen het hart gedrukt. Ik weet niet of ik nu meer of minder spijt voel dat ik hem niet beter heb gekend.  (voor Pieter)   

Lennart Vanstaen
21 5

Kerstreclames

Het is weer zover, december, de mooiste tijd van het jaar. Tenminste, als je de supermarktreclames mag geloven. Dit jaar zijn ze weer mooier en uitgebreider dan vorig jaar. Twee eenzame mannen die ruzie hebben, een meisje dat last heeft van prikkels. Gelukkig komt het wel allemaal goed en is niemand alleen met Kerst. Als je tenminste dan je inkopen maar doet bij de supermarkt in kwestie. En je hoeft niet te denken, ik ga naar een andere supermarkt, één die niet van die overdreven reclames maakt, want dat is niet mogelijk. Ze zijn allemaal hetzelfde. Ok, de Aldi, die zegt het geld liever uit te geven aan goede aanbiedingen. Nou, eigenlijk is dat nog niet zo’n slechte gedachte. Want ik kan me ook zo maar voorstellen dat er mensen zijn die naar die reclames kijken en denken, ‘dat kan ik helemaal niet betalen.’ Die mensen zouden ook graag zo’n rijk gevulde tafel willen hebben en Jan en alleman uitnodigen voor het Kerstdiner. Maar dat gaat niet want de voedselbank verzorgt wel eten maar niet op zo’n manier.  Nee, ik begrijp best dat deze tijd zich bijzonder goed leent om lekker bij elkaar te kruipen. Kaarsje aan, drankje, hapje, gezellig. Ik ga dat ook doen hoor. Ik kan alleen niet zo goed tegen het ophemelen en idealiseren van de feestdagen. Je moet met de hele familie aan het diner. Net of dat altijd goed gaat. Je zou de families niet de kost moeten geven waar ome Jan aan het eind van de avond bijna slaags raakt met ome Bert. Omdat ze allebei een borrel te veel op hebben en de familievete weer in alle hevigheid toeslaat. Eigenlijk vind ik dat wel grappig. En dat dan hun vrouwen proberen de boel te sussen. Je kunt mensen niet dwingen gezellige dagen te hebben. Maar goed, dat verkoopt natuurlijk niet. Dus daarom kijken we allemaal naar zoete gezinnen, in allerlei samenstellingen, met kadootjes onder de boom en de meest exotische gerechten op tafel. Ik ben niet alleen met Kerst. En ik ben ook niet zielig. Maar ik mis wel iemand met Kerst. En die stomme reclames drukken me steeds weer met mijn neus op de feiten. Ik zal blij zijn als het allemaal weer normaal is.      

Machteld
7 0