ik dacht eerst niet
dat schimmel leed herkent
dat muren het behang der mensen
zomaar kunnen dragen
ik durfde, ik begon
het langzaam te geloven
dat er schimmen slapen
in het vocht van natte voegen
ik denk nog steeds
dat spoken tabak kauwen
vlekken spuwen op de wand
om onraad te beschrijven
ik vrees gewoon
sinds angst mijn kamer vond
wij samen nachten gingen eten
zonder hoop te proeven
ik zeg niets meer
terwijl dit bange huis verzwijgt
hoe valse verf
vaak wit belooft
geloof nu maar
dat schimmels en die schimmen
alles kunnen ruiken, staren blijven
dwars door dat behang
#novembervers26 - week 1
Thema: Wie durft, beluistert de schimmen achter het behand.