Het eerste wat hij gewaar werd was de kou die in z'n lijf kroop. Hij probeerde halstarrig aan iets anders te denken, het hielp niet. klappertandend zat hij op de planken vloer. De wid huilde, hij kromp ineen. Cristian bad nooit, tot nu. Langzaam fluisterde hij een wees gegroet tot zover hij zich de woorden nog kon herinneren. Een donkere schaduw boog zich over hem heen:"mooie laatste woorden" sprak een vrouwenstem. "wens je niet te blijven leven, wat jammer" Er klonk een schot.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.
20 apr 2026
· 3 keer gelezen
· 1 keer geliket