droefoud

18 okt. 2020 · 7 keer gelezen · 0 keer geliked

haar huid ligt braak met scheuren grootgebracht

door creaturen van verdriet om niets en alles wat ze

was en is, en bijna niet meer; wegkwijnend in

verstomming met somtijds een cri du coeur rijzend

uit haar navrant verleden dat woelt als een slechte slaper;

ze kijkt niet meer naar buiten of binnen maar staart

wacht misschien; tevergeefs … het slotstuk zal zich in

haar en ieder geval misdragen, het is al bezig, radicaal

ijzeren tanden etalerend waarmee knauwend op de laatste

resten van haar niet meer te benoemen zijn wat het smaakt

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

18 okt. 2020 · 7 keer gelezen · 0 keer geliked