F&D

Gebruikersnaam F&D

Poëzie Column Liedteksten Kort verhaal Brief

Over F&D

Sterveling sinds 1978. Trekt graag het hemd der dwazen aan om zich harmonisch te voelen. Verwart misantropie soms met filantropie. Schrijft omdat het kan en hij toevallig ook. Bewonderaar van velen, maar ook van Claus, Brouwers, Wolkers, Pernath, Snoek en Lucebert.

Publicaties

VERZIN jaargang 16 - editie 1 - bespreking door Don Vitalski van het gedicht "reminiscentie"

Prijzen

Teksten

als gij ... (i)

als gij         lucht door uw longen jaagt        uw bloed verzadigt        uw spieren opjut        uw kloppend hart bezielt weet dan één ding         wees zuinig met kennis        want dat hindert

F&D
45 0

internet? just niks inter! #not

gij hebt niets gedaangaat gij niet onlaajn geen LGBTQIA versierdgeen dieren geplezierdgeen koffiekoek gevierd exorbitant kond doenlucullisch zelfpromotensanguinisch bemantelen twieten & faecesboeken & instakiloën& wewatsappenweeralgetiktoktenopjoetjoeb more is less contentto be bekritiseerdgefalsifieerd gekapotcomplottheoriseerd hoe smaken piksels?één per één of alles of niets? leetest stoorie:bloger verslint ijgen leif tichitaal! in Ternet kunt gij niet wonenwant Ternet bestaat niet klik skrol klik skrolALT108101101103116101 °-° !!!!???? als gij op uw klavierken de ALT-knop ingedrukt houdt en dan een getalleken intikt van maximaal 3 cijferkens dan krijgt ge een karakter / zo makkelijk isdase, karakter krijgen! :D

F&D
34 0

gisteren - deel ii

ik klauwde naar je mondstak mijn hand in je keeltrachtte nog een sonnet te grijpenme te laven aan een kwatrijnmaar gulzig dronk je mijn poëmaals was het snedig spraakwater en ik erachter heenme wringend tussen je rubberen lippenwoelend in je harteloze mondvol akelige tandenversregels verpulverendeen losgeslagen metrumvervormend woorden tot gedrochten jouw trouweloze tonglekte ruw mijn angstig lijfik trachtte te roepenmet een schreeuwloze keelgrijpend naar verdwaalde woordenzoals koleire lust en drifthopend op enige kassian maar je slikte meedogenlooseen martelend geluid weerklonkhet was je opgedraaide huig ik donderde voort richting je maagscherpe messen keelden tweeklankenliefde werd lfde en ik was verslagenschuurde laveloos richtingje verzuurde maag waarin iklangzaamtotnietsverzonk Claus zag ik nog lachenPernath stond er dromerig bijLucebert schiep abstractieVoeten poogde troost te brengenmaar het was tevergeefs mijn alfabet verstierfik zag gedichten verdrinkengehele cycli vergaanik verzoop en ging ten onderwegens een tekort aan woordenom mijzelf en hen te redden en zij? zij ging een volgende lezer verleidendeze keer van romans van A. F. Th. van der Heijden   gisteren-deel-i

F&D
28 0

gisteren - deel i

gisteren temde je met je heldere stemschaamteloos keelzwependin rijglaarzen staandeduivelse kwezels en helse hellehondenvan Claus Lucebert Voeten en Pernath ik stortte letterlijk woordelooste pletter op koude grondmijn zware keel volruwe aarde rauwe wijn jijstond gewoonroependetezijn de stemhebbendeversuseen stemloze geen Ambroos die me kwam redden;niet één eenzaam troostend gedicht;jij kraste me neer en legde, baf, angstin mijn graf; jouw gezanik kon ik nietbaggeren; overal klonk jouw geschreeuw. vele uren later, dof en stil geworden,kwam ik recht; maar ik schrok in mijn zwartespiegel: jij stond daar te knarsetandenop gekrakeleerd papier; bloedrode lippenje mond vol scherven en een gebundelde grimas   gisteren-deel-ii

F&D
38 1

kweeksmart

een punt zetten of het-hebben-van-geslachtsgemeenschap schijnt een poging te zijn tot vleselijke vreugde hoe zij (misschien ooit wij) het doen - dat copuleren om-zich-te-amuseren   men schijnt met twee te moeten zijn hoewel meer of minder mag (zoals bij ik willens én onwillens)       VAST EN ZEKER IS:   "1" dat het plaatsvindt maar geen bestemming kent;   "2" dat er mensen uit voortkomen gekropen ach ook geslagen en vermoord;   "3" dat ook jij en ik komen uit "2" klaargekomenen met wat geluk;   "4" dat de man altijd raak schiet wat "3" betreft;   "5" dat mocht ik het eens presteren met een groter aantal dan mezelf - man toch stel je voor - het niet meer of minder zou zijn dan bij al de rest;   "6" dat het nu eenmaal (vast en zeker eenmaal) hoort bij de mens (anders schiet noch ontvangt men niet);   “7” DAT NIETS VAST EN ZEKER IS.

F&D
19 0

polyfone splinterbom

een mens splijt open tot aan de heupen   en, als wanhoopsdaad, nog even lopen gaat   tengevolge splitst het bekken   de vier helften storten neder   kussen aarde strelen aarde krabben aarde   vergaan elk hunner weg   nu het hoofd als hol gelaat in ’t centrum van vier delen staat

F&D
12 1

altoos is de eunuch

een belaste eunuch sleept zich gekneveld voort rollende ogen van afgelaste eega’s baden in een onbevreesde arena van angst bespieden hem de meest onknappe de minst gevreesde   hij waakt rond en rond dient verraad   en zij zij vertrouwen op glazen woorden en gebroken daden hier heerst afgunst tot aan verouderde schoonheid zij zijn vervangbaar zij zijn gedwongen   enkel de eunuch blijft

F&D
7 0

het welken

de trouwe dag verdaagt mij niet langernoch de tedere nacht vermag mij rust;eendelijk traag slaat de stille tromde tijd, maar zijn schrijden verdraagik niet en zijn ritme is mij vreemd. echter, welke weerstand bied ik? watbrengt mijn lichaam? een klamme hand?een scheve romp, wankel hoofd en eenhoopje ziel? mijn mond spuugt woordenals een bezwering zonder drift, wantal sibillijns geveins; mijn verbeurensticht zijn gebeuren, maar zonder magik niet; hij is zonder mij, ik niets.

F&D
26 0

ongenadig

broos geschouderd, loodzwaar verouderd haar jongen zijn vergaan, ingezakte veteranen gebleven haar veto wordt niet aanvaard door knagend leed schrijnend zingt zij het hoogste lied maar dat helpt niet, dat helpt niet, dat helpt niet…   verlies is thans heer en meester, gulzig, rechtlijnig stijf van verlangen mijmert zij 'niet met mij…' 'maar altijd met mij' fluistert de oude, de wrede de immer onbegrepen rechtvaardige rechter boven haar

F&D
22 0

introspectief diefstal

in statu nascendi zag de meermin het marmeren hoofd             (de paling had het geroofd van het droge           en rolde het in de zee)   destijds was zij geanimeerd het hoofd lag schuins mooi te gapen             (hij loenst)   zij gooide ermee als met een bal – als voorproefje broze bellen bliezen uit de holle ogen en doffe mond             (hij duwde het tot bij haar           en trok zich weg, begrijpend)   zij werd ouder, het hoofd lag er nog steeds te weken maar dat vernam zij niet             (de paling is intussen overleden           na een onopgemerkte dood)   zij herinnert het zich ludiek de onthoofde herinnert het zich niet

F&D
1 0

Wie M is?

Wie M is? M lachteen puinhoopgestolde zuchtensemper crescendo. 'Hahaha' klinkt het! M braaktlicentieusbalsturigeonomatopeeën. 'Hihihi' luidt het! M hanteertlasciefsnerpendzijn middenrif. 'Hohoho' klatert het! M kucht rul zanddondert blikkenrammelt vuisten. M rijgt ademtochtenals snijwerktuigenaan elkaar. M plet empathiebesnijdt temperamentin optima forma. M is een vormgevermet lillend oog enschuin penseel. Over M oordeelt men niet. Dat is M niet waard en hem niets. Dát is M.

F&D
22 0

de vuist

mensen zijn in elkaarvloeiende daders en slachtoffers gebracht als gemeenplaatsen waar wij komenen gaanderijen waarin wij ons vergapengeeuwen verveeld vervelde veldslagen leverendafwegende kotsende en batenvan ons bestaanwant wij zijn er nueenmaal en niet meer; het is al aanstellerij hoorbaar doofmakende praters hoorspel der homo slechts eenbeetje sapiens hoorniet te diepzinnig hoorwant wij beogen bovenaards te zijn zonder eigenwaan maar ach oei waanbeeldenmakers der plastiek zijn wijmensen hand in hand wijzen? haha! neen! wijwijzen elkaar met de vingertastbaar zichtbaar hoorbaarzoekende zielen der elkaarvertrappelende mensenkinderenin situ sanering faalt jammerlijk want het is te laat nu, ja, nu! daar sta je danja, dáár vooraanmoet je staanmet je gezichtjenaar vorennaast het bordje 'tweevuistersbond' deze unieke mensenvuisttreft deze zelfde mensrecht in haar ontwikkelingals je haar zo noemen wilt omwikkeling klinkt gepastervoor ons, het mens oftewel het mensdom,hoe toevallig het woordje 'dom'er komt ingeslopen wij, de genetische big shotswij, de hotemoten der evolutiebedwingen dit unieke wapenmoeizaam moeiteloosballen wij onze vuistenin woede in verdrietwij nemen elkaaren elkaars bloedal vuistendslagen wij er blijvend inom elkaar murw te slaan zo, gewoontjes, van mens tot mens ik word er kwaad van en bal mijn vuisten is dát niet solidair, mevrouw, meneer?

F&D
12 0

sloot

staande aan een slootje voeten geplantin bruine drekweeg je je verdriet naast jeeen geoorde wilgter dood geknotdoof gemaakt je staartnaar het zwerktast met uitgestrekte handin loden niemandsland verborgen ondereen gedweeë struikeen krengeen ooit vroede hond die jij daar hebt gelegdals antwoord op het levenjij nu neemt zíjn deel invan zijn verscheiden je fluistert zijn naamdie niemand kenteen wrange nasmaakvult je kleverige keel je slikt zwaarbloed vult je longenje blaft je doodbezwijkend in de sloot

F&D
18 0

in extremis

stil onbewust wentelt zij zich in onvindbaar verlangen – overgevoelige deerne – stuitert over beton op weg naar het zoekgeraakte dat zij niet vinden zal kan verbeten hopend op stil geluk – sla haar toch terug – schreeuwend om stilte rust roes een harmonie in een duel spreekt zichzelf immers tegen – teer geel kuiken – met een te kleine mond en een te groot hart onhandig grijpen houden wil ze nu nu en altijd – naïef, timide, getroffene – zeker enkel alleen eindigend ... als je héél héél goed kijkt vóór het te laat is trap   je     ze       net          niet               weg

F&D
24 0

hondendroom

balancerend voor mijn graf     wankelend op een enkel been     slechts twee dimensies aan mijn steen ​begreep ik plots mijn straf   want Dé Hond uit 't Pleistoceen     mijn ogen faalden niet     ik ben geen argeloze neofiet droeg in zíjn bek míjn onderbeen   contemplerend aan het knagen     heeft de mens mijn ziel getemd     heeft hij mijn bloed gestremd over diepe levensvragen    onverwacht zette ​hij zich schrap     had plots mijn lijfgeur in de mot     zijn ogen gericht op mijn strot en met een onverhoedse klap   onder vigoureus geblaf     ik voelde me als de dood     verlamd op mijn ene poot stoof die joekel op mij af   deze sterveling smakte op de grond     een vreselijk tafereel     nervositas in mijn keel keek recht in zijn stinkende mond   ​het beest beschreef zijn existentie zonder dralen     de mens heeft mij ontdaan     van mijn onbesuisd bestaan in wel honderd mensentalen​ ​ ​ik begon te lullen     de Hond was duidelijk beledigd​     geheel onbevredigd om de waarheid te verhullen   hij zei me nog één ding     waar haal jij het lef vandaan     een hond lijn je niet aan en zo was het hoe mijn droom verging

F&D
47 1

reminiscentie

ik schuif me in de kast van het verlangen veroorloof me intimiteiten met haar bast waar ze nog naar ruikt, naar vroeger, toen het nog bonafide was om te verbergen   krab ik zacht mijmerend aan jouw binnenkant en hoor een naklank die me doet huilen zinderen smachten naar de kleur onder het beits welke me heeft gevormd geplooid tot wie ik ben   geworden; links van mij ligt een vingerdoekje waarmee ik dep in druppels van verloren vocht waarmee ik ben gevoed en proef de gevelde boom waaruit jij en ik bestaan en blijven staan

F&D
26 0

vierseizoenenlol

lentepuist zonnepusongegronde cynicusprimitieve lenteknopvoor jou gaat de zon niet op heidebrand niemandslandverzandend vol-van-zorgenstrandvale zomers maakt gij meebleekwatersommelier pulpblad modderbadbolsterslikker najaarsgatindolente hamsteraareekhoornfluisteraar zielenvorst treurenborstkoudkop ijshuidkorstkleine winter die gij zijtist nu daarom dat gij bleit?

F&D
41 1

De hand van vader

Voor de buitenwereld de etiquette Voor de buitenwereld het fatsoen Voor de buitenwereld schijnen zij Het echt wel goed te doen   Zoals tijdens het feest Met zijn allen in het restaurant Alles schijnt zo degelijk Alles zo plezant   Na het zoete namen zij afscheid Voor ieder een kus op de wang Ik zag het kind nog even spartelen Vaag zichtbaar in de gang   Een kind slechts, met zulke grote ogen En zo een droeve mond Dat schrik had om te gaan Naar huis toe, naar waar het ontstond   Ik zag opnieuw dat gebaar De geheven hand van vader Hij deed het heel discreet Maar toch, toch was hij de dader   Het kind begreep het snel Dat zag je meteen De hand van vader zweefde Even kromp het kind ineen   Dan streek die vader door zijn haren Greep vervolgens stevig naar zijn goed gevuld glas wijn Je moet maar eens het kind Van zulk een vader zijn

F&D
4 0

Kinderoefening

Een jong kind op een schommel wiens beentjes strekken plooien ervaart plezier in die cadans.     Onwetend oefent het voor later als steeds ouder wordend mens op en neer in diezelfde cadans.

F&D
22 0

zij behoeft geen oefening want zij verstaat de kunst

de rêverieën van dorpsgek K.D.spruiten voort uit vruchtbare ontwrichting benijdenswaardigonvermijdelijk ingénu hanteert zij wisselteeltde ene dag holt zij erachterde andere voelt zij het voor nimmerverliest zijde haar toegewezenverwonderingdie heimelijke veiligheid een grillighinnikend bestaan ons allen uitdagend

F&D
2 0
Laad meer ...