Heel af en toe overkomt het me: dan vind ik iemand oprecht aardig.
Aard-ig, omdat ze op eigen grond staan.
Je krijgt ze er met geen bulldozer af.
Niet omdat hun bodem beter is -
geef ze zandgrond en nog houden ze stand.
Ze bemesten die gewoon met wat bescheidenheid.
De oogst stevig, met dankbaarheid als mooi weer.
Ze zaaien geluk in eigen bodem.
Zelfs een paar scheuten laten ze wortel schieten.
Meer is er dus niet nodig om leuk te worden:
gewoon je eigen grond bewonen.
Geaard en geworteld -
dus kunnen we op hen leunen.
En ik?
Misschien ben ik drijfzand.
Wat regen en ik spoel de regenput in.
Flexibel ben ik, dat moet je me nageven.
Ik blijf wel niet op positie, zeker niet bij storm.
Barst de dijk en stijgt het water,
dan laat ik mijn oogst in de steek.
Misschien moet ik gewoon wat aardiger worden,
een tikkeltje
eigenaardig.