Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Gebruikersnaam Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Website https://www.instagram.com/pennig_schrijft?igsh=bHdxN3lmb3Bkd2Jq&utm_source=qr

Proza Poëzie Column Flitsverhaal Six word story Cursiefje

Over Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Schrijf als vlucht uit de waan(zin) en (wan)orde van de dag✍️. Even uithuizig zijn, uit dat huis met de rommelige zolder vol muizen(issen). Het alledaagse even optillen. Tolk van de hoogsensitieve. Typ in qwerty, droom in azerty. 💭 Liefst met een vleugje ironie. Schrijf filosofische miniaturen op de grens van column en cursiefje; hybride miniaturen waar proza en poëzie elkaar raken. Laat me liever niet rubriceren. Graag een licht zwaargewicht.

Publicaties

Literair tijdschrift Alice (Schrijven Magazine), mei 2026

Teksten

Piekbelasting

Ik zou mijn eindeloze stroom gedachten beter temperen. Hoewel ongevraagd, is het advies goedbedoeld. Het brengt me van de wijs. Niet dat ik al wijs ben. De stroom blijft komen. Ik kan haar laten vervliegen, of aansluiten op het net. Als ik toch een centrale ben,mag er rendement op zitten. Ik bereken mijn terugverdientijden dien mijn ontslag in.Bij mezelf. Nu nog bepalenof je gedachten in Wpiek meet.Ik ben niet goed in eenheden.Weer wat om over na te denken. Misschien bestaat er een omvormervoor een overactief brein. Hoewel dus goedbedoeld,duwt het advies mijn vermogende hoogte in.Geen netbeheerderdie dat trekt.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
61 9

Glorieus

Glorie is de zon van de doden. Zeggen ze. Ik leef in de wolken. Hoog en droog. De zon zoekt me, maar vindt me niet. Ik zinder niet. Ik gloei niet. Ecologisch drijf ik wat rond. Geen spotlight.Gewoon ik,in de wolken. Misschien moet iktoch wat hoger vliegen,zodat de zon me vindtvoor ze me vergeet.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
69 6

Ongelijnd

Ik heb niets met lippenstift. Te veel lijnen. Ik kleur niet graag binnen de lijntjes. Mijn mond tuit wispelturig tussen al zijn en nog worden, een onbepaalde grens. Ik kleur niet graag buiten de lijntjes. Bang wie zou verschijnen,waar ik zou beginnen,waar ik zou eindigen.Niemand wil een rode kin,een masker dat niet zint. Dan maar kleurloze lippen. Liever kleurloosdan netjes. Ongelijnd.  Niet aangelijnd.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
85 8

Bloedrood

Langzaam kleurt ze rood. Haar buik zwelt, vlees pompt zich op. Bijna buiten. Rondborstig, bronstig. Dorstigen ruiken bloed. Ze rijpt schuw. Bloedrood. Bloedmooi. Tot een mond haar openrijt. Ze kent haar lot. Laat zich gewillignemen. Kersen in de aanbieding.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
82 9

Orenschijnlijk

Ik schrok. Had ik een hoed op, hij lag op de grond. Haar stem veelbelovend: warm, diep, het soort timbre dat elke radio‑auditie wint. Was ik een man, ik noemde haar stem zelfs sensueel.  Tot mijn denkbeeldige hoed a f  v   i    e     l Ze snauwde de winkelbediende toe,scherp en neerbuigend.Haar woorden hard,haar klank zacht. Acryl in een wollige jas.Haar warme stem orenschijnlijk.  

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
91 6

Mestig

We willen allemaal vruchten afwerpen, maar laten ons liever niet bemesten. Stinken laten we aan anderen over.  Maar geen vruchtbaar veld zonder mest. Bloeien plakt en dampt; daar zit nu eenmaal een geurtje aan. Eens de wind erdoor waait, valt het heus wel mee.Genoeg verluchten. We krijgen allemaal mest over ons heen;misschien moeten we er wat vaker in rollen. Mijn hond weet dat al langer:gewoon in wentelen.De geur neemt jou overen jij de geur.Wie stinkt er nu eigenlijk. Na het rollenschudden we de mestweer af.Ook dat begrijpt mijn hond.De wind doet de rest. En wij wandelen verder,op onze eigen grond,met een luchtje aan.Vruchtbaar.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
81 9

Verduizeld

Vrijheid lonkt tot ze aanspoelt. Geen azuurblauw. Een draaikolk die jou herkent.  Angst is de duizeling van wie vrijheid proeft.  Open zee. Een zwemvest. Een redder. Als keuzes overstromen.  Ik hijs de zeilen, leg mijn vest af, en slik het zilt dat mij doopt.  Mijn onderstroom weet waarheen. Verduizeld van vrij zilt. 

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
91 9

Verbeeldig

Ik ben monogaam. Met drie. Ik leef met twee gezellen: mijn man en mijn verbeelding.  Eeuwige metgezellen.  Mijn man is betrouwbaar. Mijn verbeelding niet. Die slaat soms tilt.  In mijn fantasie verschijnen zelden mannen. Mijn verbeelding heeft andere ambities.   Ze wil een carrière,geen minnaar. Ze loopt voor mij uit. Ver.Snel. Geen overleg.Ik volg.  Voorbeeldig. Verbeeldig.  

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
79 11

Kunstelig

We lijken wel wandelende kunstwerken. Op weg naar onze eerste expo.  We hebben niet allemaal talent. Ook een paar penseelstreken raken soms verkocht. Experimentele kunst heet dat dan.  Af en toe stormt een olifant door ons atelier. Niet uit kwade wil, zijn poten gewoon te zwaar voor de vloer die al kraakt.  Toch blijven we meester van dat werk. Ook met natte verf. Geen curator nodig.   We stuntelen verder, zoals we dat altijd doen: kunstelig vooruit.   

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
79 9

Verast

Waren mijn demonen houtblokken, ik gooide ze op de brandstapel. Ik leg het vuur niet aan mijn schenen. Ik stook liever mijn spoken op, levenslust als aanmaakblokje.  Ik tem mijn vuur.Mijn buren vroegen niet om vlammen.Misschien slapen hun demonen.Ik steek daar geen vuurstokje voor. Intussen dooft het vuur.Mijn demonen in de as gelegd. Verast sleep ik mezelf uit de brand.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
74 8

Scheerderig

"Scheert u soms?"  Ik schrok. Mijn handen wisten niet wat eerst. Welk stuk huid moest ik redden. Waar zat haar dat niet mocht bestaan. Waar lag dat verdomde pincet. En waarom had ik net die short gekozen.  Mijn paniek sloeg over.Ook de man schrok nu. We keken elkaar aanmet ogen die te groot warenvoor zoiets onbenulligs als beharing. “Euh, ik bedoel: of u soms hoge toppen scheert ...?” Ik haalde adem.Opgelucht.Ik hoefde me dus niet te scheren.Ik moest alleen maar uitblinken.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
94 10

Middenbaar

Middelbaar. Zo noemen ze mij tegenwoordig.  Ik sta gewoon op de middelste baar van het rek des levens: hoog genoeg om van dit midden te duizelen, laag genoeg om mijn kuiten te smeren. Ambitie stuift op als talk.  Onder mij hijgt de jeugd,lager op het rek,vastbesloten me in te halen. Boven mij de veteranen,wijsheid in de armen,lef in de knieën,geen vangnet nodig. Voorbarigstrek ik mijn midden uit. Middenbaar als ik ben.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
73 11

Vertienerd

We kijken naar het vogeltje. Rimpels nemen pauze. Puberteit komt uit pensioen. De foto nu in kleur.  We knikken tegelijk. We delen tenslotte gangen, refter en tienerzweet.  We tikken als metronomen en zingen als een orkest. Een paar valse noten. De blazers blazen ze wel weg.  We lachen om anekdotes, half verdampt. We delen ze tot condens. Zo krijgen ze weer vorm.  We grijpen de tijddie even stil mag staan. Eeuwig tiener.Vertienerd de nacht in.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
66 11

Eierig

We leven eierig.  We worden warm gehouden door wie ons zijn vleugels leent.  We breken maar beter niet te vroeg. Het kuiken in ons kiest zelf zijn uur. We leven drakerig.  De draak legt haar eieren. Iets groots komt eraan.  Het drakenei groot en roerloos, een stille bom.  Niet langer onder haar vleugels; de draak al weggevlogen. Ze rolt ons haar eieren toe, te zwaar voor onze handen. Wij, zonder vleugels,en toch vertrouwt ze ons. Daar zitten we dan,haar eieren in onze schoot,klaar voor eendraakvan een leven.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
77 10

Haastig

Hete adem in mijn nek. Zweem van gras.  Ik heb de fabel nooit geloofd: dat een koe een haas kan vangen.  Het leven talmt niet en stuurt wat het vindt, desnoods een koe.  Vangt ze geen haas, dan blaast ze hem vooruit.  Een lik.Een bries.Een richting. En ik duw mee.Voortaan.Elke keer.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
78 10

Ontvlagd

Was ik een strandvlag, ik koos geen kleur. Te wispelturig.  Soms waai ik rood. Mijn zee ramt, kolkt koppig, grijpt je bij de enkel en smijt je het strand terug op.  Soms word ik geelrood. Ook vlaggen wapperen S.O.S.  Af en toe wiebelt mijn stroom, net als mijn humeur. Gele vlag. Zwemmen mag,op eigen risico. Meestal zwaai ik groen.Mijn zee een tropisch bad,een oermoeder die je baart,klotsend het strand op wiegt. Geen redders nodig.Je drijft vanzelf weer boven. Tot ik de vlagmet het vraagteken hijs:het kind in mij gevonden,drijfnat en stralend. Geen vlag die dat dekt.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
80 11

Schuifelarij

Daar heb je ze weer. Op een drukke winkeldag.  Ze slepen hun voeten, alsof de vloer een mijnenveld is en zij de ontmijningsdienst.  Ik wil gewoon sla kopen.  Misschien schuifelen ze om te voelen of de bodem niet plots opensplijt en hen opslokt. Alsof Lucifer een studio heeft in de Colruyt.  Of willen ze eronder verdwijnen en zoeken ze hun plek al.De Apocalypsin de promo. Ik weet wat ik wil:sla kopen.Ik glip hen voorbij. Luciferaan kassa 4.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
119 13

Vergeboden

Zoals maïzena soep bindt, zo vullen geboden mijn dagen.  Ik moet blijkbaar van alles. Ik mag ook niet vergeten dat ik van alles moet.  Getuige de vele post-its als herinnering.  Wie kiest, verliest.  Wat ik moet en doe, kan ik niet meer niet doen. Een gebod sluit een verbod uit.  Intussen groeit mijn stapel gele post-its. De geboden. Vergeeld. De zon deed haar werk.  Nu ik niet meer kan lezen wat ik moet,kleur ik ze rood. In één haalkleurt gebod tot verbod. Ik mag ze wel niet meerin de zon leggen.Dat staat nuop een rode post-it.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
106 10

Verknipt

Blijkbaar ben ik verknipt.  Dat was nooit de bedoeling. Een innerlijk hoort samen te hangen, niet in losse stukjes uiteen te vallen.  Ik was trouwens niet alleen aan zet. We waren met een heel knutselteam en we knipten maar door: gekarteld, bot, scherp,alles door elkaar. De stukken vlogen in het rond.We hadden geen plan;moderne kunst,noemden we het dan maar. Nu zijn we bijna klaar.Alleen de kader ontbreekt nog,iets dat alles bij elkaar moet houden. Ik kies een rafelrand,verknipt als ik ben.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
99 8

Ickerig

En plots is het daar. Die onredelijke, triviale irritatie die je brein kortsluit. Een ick.  Hoe hij zijn boterham masseert als een pannenkoek. Hoe hij zijn broek tot boven zijn navel trekt. Hoe hij een banaan eet alsof het zijn eerste fruitpap is. Hoe hij zijn gsm vasthoudt als zijn eerste stylo.  Een esthetische error,meer niet. Dan is er die anderesoort kortsluiting.Die rood kleurt. Hoe hij sorry zegtalsof hij een citroen eet. Hoe hij je intuïtie kneedttot deeg voor het brooddat jij niet eet. Hoe hij je streeltalsof hij checktof je nog leeft. Icks zijn komischerdan ergerlijk.Rode vlaggen zijnergerlijker dan komisch.Ze beginnen beideals detail.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
103 9
Laad meer ...