Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Gebruikersnaam Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Website https://www.instagram.com/pennig_schrijft?igsh=bHdxN3lmb3Bkd2Jq&utm_source=qr

Proza Poëzie Column Flitsverhaal Six word story Cursiefje

Over Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Schrijf als vlucht uit de waan(zin) en (wan)orde van de dag✍️. Even uithuizig zijn, uit dat huis met de rommelige zolder vol muizen(issen). Het alledaagse even optillen. Tolk van de hoogsensitieve. Typ in qwerty, droom in azerty. 💭 Liefst met een vleugje ironie. Schrijf filosofische miniaturen op de grens van column en cursiefje; hybride miniaturen waar proza en poëzie elkaar raken. Laat me liever niet rubriceren. Graag een licht zwaargewicht.

Publicaties

Literair tijdschrift Alice (Schrijven Magazine), mei 2026

Het Gezeefde Gedicht, juli 2026

Literair Tijdschrift Pardon, augustus 2026

Teksten

Liefde op een riek

Ik ben met een engel getrouwd, anderen met een bengel. Wie minder geluk heeft huwt een klungel, een minderheid een duivel. Ik heb vele gebreken maar veel empathie. Ik sta er wel niet voor te springen om me in te leven in een duivelse liefde. Ik spring zelfs nog lieverover de bok,en dat roept al genoeg trauma op.Maar dat is een ander verhaal. Die duivel had vasteen tweede huid,die van een schaap,of labrador.Niemand valt op een duivel,tenzij je een zelfkastijder bent.Of verziend, van dichtbijniet door de wol kan kijken. Dat moet schrikken zijn,zo’n schaap dat plotseen rode staart krijgt,je achterna zitmet zijn riek.Ik zou me koest houden,zo’n riek wil je niet uitdagen. Ik begrijp die vrouwen heus,het vergt tijdeen plan te beramen.Je geraakt niet zomaarvan een duivel af.Voor je over hem spreekt,zie je zijn staart al. Zo draai je rondjes,kop achter staart.Sommige cirkels zijn vicieus.En een riek draaitniet vlot rond. Die vrouwen hebben hulp nodig,een luisterend oor,wat wol voor op de riek.Dan prikt het even zachter. (Afbeelding van evilfavoriteart via Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Begaaide Pukkelpoppers

Van Pukkelpop kom je begaaid thuis. Ik ben geen festivalganger, maar geloof journalisten op hun woord. Die vergelijken Pukkelpoppers met otters, en otters hangen graag vol smurrie. Mensen worden er otters, met modder als tweede huid. Begaaide otters komen nooit bekaaid thuis. Die modder wil je niet per honderd gram betalen. In een slagerij krijg je dat wel niet verkocht. Otters zelf,glad als een aal,die krijg je vastals vis verkocht. Mensen betalen dusom zich als otterste laten begaaien. Comfort gooien weover de haag,hagen verzwijgenwie we zijn,al verhult onze jasnog het meest. Daarna rapen weonszelf weer open wassen we onstot mens,al durft gedroogde modderhardnekkig zijn. Fris geschoren,gewassen,geciviliseerd,nu we de ottersvan onze huid afspoelden. Onder onze nagelskruipt een klodder festival,een herinneringdat mensen somsgraag otters zijn. (cartoon Craiyon)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Loslaten voor beginners

Nu ik mijn verwachting loslaat, lost het leven ze niet in. Misschien staat dat leven weer in de file, zijn de verkeerslichten op vakantie. Verkeersagenten helpen enkel tegen betaling, en ik heb mijn zichtrekening ook al losgelaten. Wie wil loslaten,bereidt zich maar beter voor.Er zit weinig verdienmodel in,een beetje zoals kledijin een container steken.Die kleren zie je nooit meer terug,je graait er geen nieuwe uit.De container zegt zelfs geen dankuwel. Maar goed,je hebt de oude kleren wel geloosd,je kleerkast is opgeruimd.Waarom vult die zich dan nietmet de nieuwe collectie,er is nu plek zat,zelfs de hangers zijn eenzaam. Ik moet dus naakt naar buiten,en wandel recht een sprookje binnen.De kleren van de keizerinwas nooit mijn favoriet, waar blijven de vier biggetjes.Die zitten waarschijnlijk ook in die container. Ik trek mijn stoute schoenen aan,die zitten gelukkig niet in de container.Wie weet krijg ik wel kleren,als ik naakt op schoenende straat op ga.En anders heb ik tenminstemijn kleren losgelaten. Die wegen heus wel wat. (Afbeelding van Gordon Johnson via Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Gebeten door manieren

Ik heb nog al mijn tanden. Die hebben al in mijn manieren gebeten. Mijn tandarts verwijst me naar een paradontoloog. Zelf heeft die geen ervaring met valse manieren, hij kan ze enkel flossen. Manieren kan je verliezen eens je ze vindt. Er bestaan regels, in dikke boeken vol etiketten, met betere manieren dan ik. Ik houd niet van plakkerige dingen. Zo geraak je nooitdoor zo’n boek.Hoe vind je manieren dan.Die houden van harmonie,ze verstoppen zichtussen bladzijdenmet ruzie. Ik steek er leeswijzers tussen,3D‑dino’s.Beweeg je ermee,dan eten ze je op.Etiketten zijn niet eetbaar,dino’s laten die liggen.Gelukkig maar,niemand wil met een dinoonderhandelenover de plot. Ik ben weer afgeleid.Leeswijzers doen dat:ze wijzen wegvan het boek.Soms wijzen ze zelfsnaar de wijnbar,wat ik zeeronbeleefd vind. Het is niet mijn schulddat ik geen etiquette ken.Ik schaf me beterlat en potlood aan.Misschien kan ik manierengewoon calceren,zoals kleutersmet hun kleurplaat. Manieren moet je bestuderen.Je kan er aantekeningenvan maken.Oefenen nu maar,gom in de aanslag.Ik hoop dat manierende boodschapdoor de tekening zien.Soms heeft menmeer goede bedoelingendan tekentalent. Etiketten lopen niet weg.Ze rollen als kattenin je kleerkast.Je stofzuigervindt ze ooit wel. (Afbeelding van PixelGabb via Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Rapunzel gaat door het dak

Rapunzel zit in het archief. Het dakraam is op slot. Het is best spannend. Zo spannend dat je hoopt dat één haar tenminste wél ontsnapt. Haar vlecht trok haar de kelder in. Geen haar in die vlecht had het durven vermoeden, maar vele haren maken een vlecht zwaar. Zwaar genoeg om de trap af te slingeren. De trap is er niet van gediend;die was pas gekuist. Daar zit ze dan,tussen stalen archiefkasten.Doe het licht uiten je fantasie doet haar werk.Niet dat fantasie graag archiveert,al zeker geen harendie in dossiers blijven steken.Hoe rangschik je die op alfabet?Je bergt dat haar beter in je mond op;haar op de tandenkomt altijd van pas.Ondergronds is niet voor watjes. De archiefkasten hopen al jarenop een sprookje,maar Rapunzelhadden ze niet besteld. Die zoekt een uitweg.Niemand leeft op van administratie;papier legt ze liever in de as.Paperas protesteert niet, wordt als as in haar handen.Recycleren is niet voor sprookjes. Bureaucratie is als een doolhof:zoek daar maar eens de ingang.Een uitgang is er al helemaal niet.Dat dakraam dus.Ze is dan wel in de kelder beland,tijd om de uitgang te overtuigen.Die is er voor nood,maar haar contract is vervallen.Die werkt nu freelance,enkel bij paniek. Maar eerst kracht opdoen.Ze klopt wat stof uit een dossieren slaat het om zich heenals de nieuwste keldercollectie.Ook mode vraagt creativiteit in een kelder,al maak je van een dossiergeen haute couture. Boomknuffelen kan ook in kelders.Je tapt daar energie uit.Beloof zo’n dossier promotieen wie weetkrijg je een knuffel terug. Boven wacht het dakraam,stoffig,maar klaar voor de aanval. Ze zwaait haar vlecht,als een rode vlag.Het dakraam, stierlijkzoals enkel dakramen zijn,geeft meteen op:te veel haarom te bevechten. Rapunzel gaat door het dak.Dat is nu eenmaal gevoeligvoor vlechten met ambities. (eigen afbeelding)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Rode lippen troosten beter

De tranen rollen over mijn wangen. Ze graaft in haar handtas, stift haar lippen. Je kan niet troosten zonder rode lippen, ieder zijn eigen EHBO‑regel, niet iedereen belt 112. Ik had nochtans een zakdoek kunnen gebruiken, hoewel ik net in eentje snoot. Die was al doorzopen van geschiedenis, daar viel geen troost meer in te rapen. Om van hygiëne maar te zwijgen. Soms mengt tragischzich tot komisch,als een cocktailwaar je zat van wordt. Het begint met een roes,een lach die twijfelt,tranen die winnen,hun trofeedie op je wangen glanst. Jij hebt dat happy hournooit besteld. Je mascara loopt uit.Je lijkt wel een clown.Zonder rode neus.Die raakte verlorenin de supermarktvan je leven.Wie jou ziet, twijfelt ook:valt hier wel mee te lachen,of halen we een dweil. Zonder filteren façadekiezen traneneen eigen route.Die mascara,die carpoolt mee. (Afbeelding van Mohamed_hassan via Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Van de regen in geen drup

Iedereen snakt naar regen. Ik niet. Ik heb niks met regen. Regen en ik hebben een afspraak: ik blijf binnen zolang hij voorspelbaar is. Als ik me wil wassen, neem ik wel een douche. Regen plakt, om maar te zwijgen van de stank op asfalt. Mijn kokhals neigt daarvan. Alsof de hemel zijn afval op me uitstort.Die trekt zich niks aanvan afvalbeleid.Wie weetwat zich in die regen verstopt.Waarschijnlijk dingenwaar zelfs rattenhun neus voor ophalen.En die houden van riolen. Nu, het zijn meer danhygiënische overwegingendie me afkering maken van regen.De temperatuur klopt ook nooit.In de winter win je het van Mega Mindy;Frozen na één regendrup,geen auditie voor nodig.’s Zomers zakt je make-upsneller dan je temperatuur.Je gezicht wordt daneen soort verfdoos,gratis smeltkunst. Een paraplu is al evenmin mijn ding,die haakt gaten in mijn dag,en is trouwens nooit groot genoeg,ik trek die al lang niet meer open,mijn fouten passen daar niet onder.Een paraplu is gewooneen praatjesmaker.Die houdt beloftes nooit droog. Als ik dan tochin de regen beland,blijf ik weg van dakgoten.Die zuigen jevan de regen in de drup. (foto Evgenit Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Als je uit de kast komt

Sommige mensen komen uit de kast, alle vlinders uit de pop. Ze breken uit hun cocon, geworden wie ze zijn. Ik zit graag in mijn cocon. Mijn favoriete hangmat, al is ze stilaan aan renovatie toe. Het wordt tijd om plannen te maken. Ik hang al lang genoeg ondersteboven; misschien zet ik mijn leven gewoon eens op zijn kop. (pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Er is altijd wel een eitje te pellen

We zijn dan wel vivipare dieren, we hebben meer gemeen met oviparen dan we denken. We zijn zelfs ovovivipaar, baren levend, maar broeden levenslang op een ei. Het soort ei dat zich niet zomaar laat pellen, je steekt er al zeker niet zomaar je lepel in. Geen geel dat op je toastbrood drupt, wel zout dat in je wonde strooit. Een jong eiwil je echt niet pellen,tenzij je niks omhanden hebt.Dan neem je zo’n eionder handen,eiwit koppig,membraan winten laat niet los,kleine schilferssameneen groot geheim. Een oud eilaat zich beter pellen.Met meer ruimtetussen schaal en membraan,glad als een pas gepelde mandarijn.Zo’n ei weetdat een jas je niet beschermt,die lepel vindt jou ooit wel. Een rijp ei,dat wil je dan weer graag op je bord,net gaar genoeg,nu het eiwit zich niet vastklampt,niet inzakt,grote schilfersals een verhaal dat zich graaglaat vertellen. En eens ons eitje gekookt iszetten we de ketel terug op.Alle kookwekkers ten spijt,die gaartijdkan altijd beter. (Afbeelding KateCox Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

En de vrouwen, zij verscheuren pijnloos

Vrouwen verscheuren elkaar, maar doen elkaar geen pijn. Weer een rake oneliner. Als je genoeg films ziet, kom je ze vanzelf tegen. Je duwt dan even op de pauzeknop, alsof de uitleg wel ondertiteld wordt. Dat vrouwen van vele markten thuis zijn is niks nieuws. Dat ze pijnloos kunnen verscheuren, dat is wel nieuw voor mij.Nu, mijn hond zal het niet verbazen.Als pup wrong die een kip de nek om,zonder één spat bloed.Ik ga ervan uit dat het pijnloos was.De kip kon het niet navertellen. Vrouwen verscheuren elkaar,maar nooit tot op het bot.Ze scheuren alleende plooien van een lach,de verpakking van een woord,de rand van een mening.Ze halen de oesters uit je mond.Ze hebben geen oestermes nodigom je mond open te breken. Zonder bloedhaal je er toch geen dokter bij.Die zou raar opkijken:zelfs de mascara is nog intact.Zo’n propere oorlogbehoeft toch geen veldbed.Al ben je ontveld tot op het bot,je oorbel hangt er nog aan. En zo verscheuren vrouwen. Je loopt daarna gewoon verder,zonder veldbed,zonder dokter,met oorbelzonder oor,met lipglosszonder oester,met oorlogzonder slachtoffers,met kipzonder bloed,met pupzonder schuld. Dat doet heus geen pijn. (Afbeelding van bluebudgie via Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

De twingo en het sleutelbeen

Depressie haalt het leven weg, verdriet haalt het boven. Niet elke film heeft rake oneliners, maar soms tref je het eens, zo’n zin die klopt, zoals een koffer die niet openvalt. Af en toe haalt het leven je ondersteboven, duwt het je onderwat boven je belandt,blijft het halverwege hangen,zoals een koffer in een twingo,vastgeklemd tussen stuuren sleutelbeen,geplet door gewichtdat je nooit hebt besteld. Je rijdt zo de berm in,niet omdat je slecht stuurt,maar omdat die koffersbehoorlijk grootuitgevallen zijn. Soms krijgen we veelop ons bord,of liever,in onze nek.En toch, ergens onderweg,valt een koffer open,komt er lucht,iets dat lijkt op boven,licht genoegom mee te rijden. (Quest cartoon)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Als de ketenen rammelen

We moeten leren harmonieus met onze ketenen te rammelen. Ik had het zo raak niet kunnen zeggen als Erwin Mortier. Kunst helpt daarbij, want als we dan toch aan handen en voeten geketend zijn, dan leren we maar beter te rammelen. Dat vraagt training. Zo’n keten weegt heus wat.In het begin wil je geen pottenkijkers.Het zweet druppelt je kapsel tot was,je gezicht verkleurt tot een fluo‑regenboogwaar zelfs een kameleon jaloers van wordt.Niet iedereen draagt een zonnebril,en zo jaag je mensen op stang.Sorry, niet sorry. Dat ben ik niet,het is mijn keten die u verblindt. Oefening baart dan wel niet altijd kunst,maar rammelen lukt steeds beter.Hou graag wat afstand:zo’n keten wil je liever niet in je oog,laat staan in dat van een ander.Er is geen ehbo kit voor keten‑blessures. Eens het rammelen lukt,ben je graag toeschouwer.Je kijkt dan hoe anderenhun eigen ketens laten zingen,hoe jij jouw ketens laat zingen,soms vals,soms luid,altijd menselijk. (Afbeelding candidee Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Siamese adem

Over symbioses is al veel inkt gevloeid. Niet dat ik alles gelezen heb, zelfs niet de woorden die uitgelopen zijn. Integendeel zelfs, de inkt is mij meestal voor. Over siamees heb ik nog minder gelezen. Die inkt is zeker uitgelopen. Twee hoofden op één schouder, je blaast in elkaars gezicht.Zelfs met tandpasta ruik je die adem liever niet.Steeds in dezelfde richting kijken maar saai,botsen ook niet ideaal.Wie moet je dan vervloeken,wie speelt kip en wie ei,en wie draait zijn hoofd wanneer de ander niet draait. Ook in de liefde zit ik graag alleen op mijn schouder.Mijn hart laat ik wel inpalmen,mijn man woont er graag.Hij doet er zelfs de afwas,ruimt mijn rommel op.Hij vindt dat gezellig,wie ben ik om hem niet te geloven. En samen tikken we,op het ritme van ons hart,bewoners van een kloppend huis,zoals het nergens anders tikt. (tekening Daniel Kiesow ter ere van ons huwelijk, 2003)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

In het land der wielen is één wiel koning

Er zijn wel wat sporters die ik bewonder. ik kan ze niet op één hand tellen, zelfs niet op twee. Bewondering vermenigvuldigt sneller dan onpare sokken. Zo bewonder ik Eenwielers. Die doen moeilijk eenvoudig lijken,zwaartekracht niet hun zaaknu ze in de ruimte verblijven.Wie heeft nu twee wielen nodig,behalve wie graagmet beide voeten op de grond blijft. Nu, het zijn eigenlijkanderhalvewielers.Dat ene wiel valt namelijk nogal groot uit,misschien zelfs groter dan hun ego.Je zit er hoog en droog,ambitie krijgt hoogte,danst met evenwicht,vecht tegen de grond,wint met een lach.Evenwicht lijkt wel een hobby,vallen een keuze. Zelfs op een halve fietsgeraken ze dubbel vooruit.Je zou van minderkoningsallures krijgen.In het land der wielenis één wiel koning,en nar.Zonder humorloopt elk wiel vast. We hebben de Eenwielers nodig.Met hen loopt het op een wieltje,het andere regeert. (foto: wereldkampioen Gert-Jan De Vleeschauwer)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Stoel op de weg

Vrijheid kent vele vormen, waarvan opstaan en weggaan er één is. Een stoel achterlaten als je zitvlak staakt, midden op straat dan nog: waar een fietser struikelt, een auto ontwijkt, een voetganger zijn pas verliest. En jij half zittend, benen in de file, hoofd al onderweg. Vertrekken kost tijd,meer dan je denkt. Een beer op de wegis eenvoudiger,die zie je aankomen,die heb je er niet zelf gezet.Maar een stoel wel.En toch wint somshet zitvlak,roept het luiderdan het hoofd. Dan is vrijheid vertrek:neem nu maar de benen. Die stoel vindt heus de weg. Afbeelding Pexels Pixabay

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Incisie in het leven

Je kan pas iets losmaken als het operabel is. Niet alles kan je zomaar wegsnijden. Voor je het weet, snijd je jezelf mee af. Sommige dingen zijn te verstrengeld met wat je kwijt wil of net wil houden. Pas wanneer iets netjes ingekapseld is,het een eigen contour krijgt,kan je het weghalen.Zodra het verweven is,krijg je nevenschade,al snijd je nog zo voorzichtig. Zo gaat dat ook met verdriet.Je moet het eerst isoleren,afbakenen,tot een eindeen een begin. Het is niet voor iedereen weggelegd.Het vraagt een opleiding tot chirurg.Met precisie je mes scherpen,leren niet te trillen.En dan snijden,met het vertrouwenniet meer weg te nemendan wat moet. Afbeelding ThankYouFantasyPicturesvia Pixabay

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Snuif jij soms?

Snuiven kent vele vormen. Over de illegale zwijg ik, die is behalve crimineel ook ongezond, en ik spreek niet uit ervaring. Maar er bestaat ook het snuiven van het hart, dat korte, hooghartige ademstootje door de neus waarmee men de ander wegblaast.Een subtiele, luchtige afwijzing. Op zich is dat vreemd.Want waarom zou je iemand weg‑snuivendie eigenlijk lekker ruikt?Dan wil je net wat opsnuiven. Maar hoe maak je iemanddie lekker ruikten die je tegelijk verwerptduidelijkdat je niet opsnuiftmaar versnuift? Dat je geen aroma verzameltmaar afstand neemt?Dat je je neusnet spaart? Je neus ophalen helpt daarbij.Neusvleugels verheffen zich beleefd:al ruik ik je graag,ik sta net iets hoger dan jou. In één ademteugruik ik je van me weg. Afbeelding Alexas_Fotos Pixabay

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Mijn voeten zijn aan de man

Mijn man ligt aan mijn voeten. Dat mag je best letterlijk nemen. De weg naar mijn hart loopt via mijn voeten. Mijn maag kom je onderweg ook wel tegen, maar mijn voeten maken geen omweg. Ze sturen mijn hart rechtstreeks aan. Geen file. Geen omleiding. Mijn man neemt me niet onder handen,maar onder voeten. Hij legt ze elke dag op zijn schoot. Niet omdat hij liever naar mijn voetendan naar mijn hoofd kijkt. Mijn voeten melden zich vanzelf.Die hebben een abonnement op aandacht. Nu mijn voeten aan de man zijn,volg ik mijn hart. Dat klopt. Afbeelding van Giuseppe Ramos via Vecteezy

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Kopje boven

Niet kopje onder gaan. Je kan hogere doelen stellen, zoals een zandkasteel in de lucht bouwen, maar eerst moet je boven water blijven. Van wat water in de mond sterft niemand,al proef ik het liever bij goed eten. Boven blijven kan al trappelend.Maar niemand houdt dat lang vol,zeker niet wanneer je ter plaatse trappelt.Dan zink je vanzelf weer naar de bodem. Zelfs wie leeft als een vis in het waterdrijft maar beter boven.Mijn hoofd is niet licht,mijn benen wegen wel zwaarder.Al drijvend land ik zo weer op mijn benen.Recht naar de bodem.De diepte trekt nu eenmaal harder dan het licht. Soms blijf ik boven door schools te slaan,al breekt routine mijn schouders. Ik crawl wel eens iemand natot zelfoverschatting mijn spieren verzuurt. We kunnen het niet alleen.Ik rust even uit.Een zee vol boeien.Als ik die maar niet kopje onder duw. Afbeelding van Mikkekylilt via Pixabay

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Rapunzel zonder streken

Rapunzel is bijna uitgespeeld. Althans, hier in Frankrijk, waar torens naar wijn ruiken. Haar torenkamer was nooit op slot.We spelen graag, zelfs als we doen alsofwe onze demonen bedwongen hebben en volledig gewassen zijn. Spel vraagt spanning. Zonder spanning geen katapult, geen bereik, geen sprong uit een torenkamer. We tikken onze demonen even aan.Zo’n halfslachtig duwtje op een deurbeltijdens belleke trek.Je hoopt dat niemand het gezien heeft.Hun staart krult,wij zijn ribbedebie. Dan fantaseren we over een ridderdie ons komt redden.Eentje die niet maaltom slecht gevlochten haren.Eentje die begrijptdat het leven in een toren niet mals is.Eentje die niet vraagthoe het zo ver gekomen ismet dat kapsel. Omdat we willen gelovendat we het redden waard zijn.En omdat een ridder op een paardnu eenmaal aanlokkelijker isdan zelf de trap aflopen. (eigen afbeelding)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️