Lien Van Droogenbroeck✍️

Gebruikersnaam Lien Van Droogenbroeck✍️

Proza Poëzie Column Flitsverhaal Six word story Cursiefje

Over Lien Van Droogenbroeck✍️

Zelfstandige, mama van vier, in tandem met een engel.
Tolk van de hoogsensitieve.
Schrijf als vlucht uit de waan en (wan)orde van de dag✍️.
Even uithuizig zijn, uit dat huis met de rommelige zolder vol muizen(issen).
Het alledaagse even optillen.
Typ in qwerty, droom in azerty. 💭 Liefst met een vleugje ironie.
Schrijf filosofische miniaturen op de grens van column en cursiefje;
hybride miniaturen waar proza en poëzie elkaar raken.
Laat me liever niet rubriceren.

Teksten

Eigenaardig

Heel af en toe overkomt het me: dan vind ik iemand oprecht aardig. Aard-ig, omdat ze op eigen grond staan. Je krijgt ze er met geen bulldozer af. Niet omdat hun bodem beter is - geef ze zandgrond en nog houden ze stand. Ze bemesten die gewoon met wat bescheidenheid. De oogst stevig, met dankbaarheid als mooi weer. Ze zaaien geluk in eigen bodem. Zelfs een paar scheuten laten ze wortel schieten. Meer is er dus niet nodig om leuk te worden: gewoon je eigen grond bewonen. Geaard en geworteld - dus kunnen we op hen leunen. En ik? Misschien ben ik drijfzand. Wat regen en ik spoel de regenput in. Flexibel ben ik, dat moet je me nageven. Ik blijf wel niet op positie, zeker niet bij storm. Barst de dijk en stijgt het water, dan laat ik mijn oogst in de steek. Misschien moet ik gewoon wat aardiger worden, een tikkeltje eigenaardig.

Lien Van Droogenbroeck✍️

De golfbrekers

Wie wil longe côter worden? Ik vind het best goed klinken. Het zet dan ook de toon: voor ons geen yoga of keramiek. Wij wandelen in de branding! Op borsthoogte dan nog. Waar ons hart de zee voelt bonken,de golven ons niet breken,de stroming ons een heldenrol gunt. Samen sterk, en dus zoek ik collega’s. Of het niet langs de kustlijn kan? Mijn vriendin wil droge voeten –liever zand dat kietelend schuurt. Ik probeer haar te overhalen. Wil ze het leven dan niet voelen,de zee een lesje leren,voor ze ons kopje onder duwt. Mag zij het strand bewaken? Het schuim op onze lippen, houdt zij de handdoeken droog.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Een licht zwaargewicht

De weegschaal klopt niet. Ze is van slag. Daar is niet meer voor nodig dan een getal. Ze probeert het te begrijpen —gaat op haar stappen terug, als zoekt ze een verloren sleutel. Misschien gebakken lucht gegeten, haar ego opgeblazen, te zware kost gelezen. Het cijfer tikt onverbiddelijk aan. Ze wil licht zijn, maar legt gewicht in de schaal —een poging mee te tellen. Kon ze het maar aftrekken: het gewicht van haar taken, de zwaarte van de dagen. Haar stem gewichtsloos, haar woorden gewichtig. De weegschaal te slim af. Voortaan een licht zwaargewicht.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Buikig

Ik kom de man wel vaker tegen. Ook nu streelt hij zijn buik. Hij heeft niets te verbergen, stelt zijn buik tentoon. Fier op zijn kunstwerk lijkt hij publiek te zoeken. In blijde verwachting, zwanger van zijn eigen kiem. Bij elke streling bolt hij verder, groeit wat in hem wacht tot hij zichzelf ter wereld brengt. Ik heb geleerd mijn buik in te trekken. Niet aan te raken. Mijn buik zou inklappen van schrik, achter mijn ribben schuilen. Zijn buik als volle zon. Mijn hand op mijn platte buik knik ik hem vriendelijk toe.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Buitenstebinnen

Mijn dochter heeft wilde plannen. Die bewaart ze voor het buitenland, zegt ze. Niet omdat het gras groener zou zijn, wel omdat ze het soort gras zoekt dat knispert en in vlam schiet van verlangen. Ze ziet zichzelf als een stip in de woestijn, waar zand haar eelt schuurt, haar voeten houwt tot het beeld waar ze al lang van droomt. Ze lijkt al onderweg, hoog op de kamelen die haar moeiteloos vinden, alsof hun neus haar dromen ruikt. Zo hoog in het zadel proeft ze een andere atmosfeer: ze hapt de ijle lucht die haar bedwelmt met avontuur. Nog voor ze vertrokken is, krijgt ze dorst. Zo gaat dat met dromen: ze laten zich niet stillen met water. Al drinken de kamelen zelden, toch krijgt ze een slok verbeelding. Haar dorst is zo snel gelest dat de oase gerust nog even kan wachten. Ze verlangt alweer naar het binnenland, nu het buitenland haar even binnenstebuiten keerde.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Een beet minder

De tijd zit mijn tand op de hielen, maakt brokken in mijn mond. Mijn tand heeft de tijd niet doorstaan. Die nam er een hap uit. Had ik minder moeten kauwen, achter mijn kiezen proppen, met lange tanden eten,op mijn tandvlees lopen. Wil mijn kies me iets vertellen,nu hij is uitgehold. Ik kan erin bewarenwat ik te langachter de kiezen hield. Ook met een beet minderlaat ik mijn tanden zien, kauw ik verder, bijt ik een beetje door.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Ontmaskerd

Hij leunt tegen zijn bus. Ik zie het meteen. Waarom leunt hij? Zoekt hij steun? Kan hij niet meer op zijn benen staan? Als zijn bus hem moet dragen – hoe kan hij er dan mee rijden? Zijn gezicht helpt al evenmin. Je kan er zijn hele leven op aflezen. Zeker wie wat gevoel voor drama heeft. Ik dus. Zijn gelaat laat me tegenslag zien. Alsof er van alles tegen geslagen heeft. Drank, vermoedelijk. Te lange nachten. En … al wat het daglicht niet mag zien. Het soort gezicht dat aangetast wordt. Door slechte keuzes. Frustratie die nooit spijt wordt. Je ziet het in zijn mondhoeken. Zijn blik vertelt het: reken niet op mij – ik leun tegen mijn bus. Hij lijkt wel overreden. Onder zijn eigen bus beland. Hij rijdt, dus moet het iets anders zijn. Het leven, vermoedelijk. Zijn handen stellen me al evenmin gerust. Hij verstopt ze in zijn zakken. Het leven niet in zijn handen – hoe stuurt hij die bus de berg straks op. De andere ouders lijken het niet te zien. Zijn er helemaal gerust in – al heeft hij het lot van onze kinderen in handen. Een luid skideuntje rukt me naar het hier. En nu.Een bende vrolijke kinderen – klaar hun berg te bestormen. Of hij de valies kan helpen dragen? Ik schrik van zijn stem. Hij heeft er zin in, zegt hij. Vrolijk, stemvast. Hij is dus baas over zijn stem. Zijn bus luistert vast ook wel. Hij is best knap, zonder het masker van mijn angst. Ik haal mijn handen uit mijn zakken – nu ik hen uit wil zwaaien.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Kernallergie

Was allergie lucratief, ik was rijk. Mijn motor draait erop, al zoek ik al even een nieuwe brandstof. Ik speel het nochtans graag, een potje mens‑erger‑je. Oefening baart allergie. Ik ben er bedreven in. Ik smaak haar, maar wek haar zelf ook op. Misschien moet ik haar temmen, krijgt ze te veel vrij spel. Het blijft een kopbreker. Alleen kom ik er niet uit. En zo beland ik bij Ofman, die er ook zijn hoofd over brak en zijn bevindingen in een kwadrant goot. Het leidt me van kwaliteit naar valkuil.En zo van uitdaging naar allergie. Handig voor wie in vakjes past. Met allergie als kwaliteit pas ik nergens in. Niet eens in een kwadrant. Ik kan dus goed allergisch zijn. Mijn valkuil: dat ik té allergisch word. Aan alles. Aan iedereen. Mijn uitdaging: verdraagzamer worden. En zo word ik allergisch voor wie té verdraagzaam is. Volgens Ofman kan ik die dus beter mijden. Al erger ik me aan uitstel, toch stel ik de uitdaging uit. Ik ben niet bereid haar af te geven, mijn zopas ontdekte kwaliteit. Ik koester haar nog even, de dwarse energie - mijn kernallergie.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Ongeritst

Mijn rits heeft me uit mijn jasje gezet. Ze ging er net vandoor, gunde me geen laatste klik. Ik wilde haar nog naroepen. Dat ik haar de vrijheid gun - maar niet vandaag, nu de kou haar plek inneemt. Of ze nog even terug wil komen. Ze weigert dienst. Dus vraag ik de knopen waarom ik hen niet kan ritsen. Hoewel knopen genoeg, blijven ook zij ongeregen. Dan richt ik me tot mijn jas: of ik haar weg moet gooien. Ritsloos enkel een lap stof. Na de rits en de knopen, laat ook de jas me los. Dan trotseer ik maar de kou nu ik uit mijn jasje ben gezet. Niemand die me samenhoudt. Niemand die me tegenhoudt. Net nu mijn rits het opgeeft, valt ook mijn laatste knoop. Ik laat het niet aan mijn hart komen. Liever niet geritst dan opgeknoopt.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Op mijn pootjes

Ik hou niet van katten. Ik ben voor de kat wat de hond voor de kat is. Zo zag ik er net nog één. Ze paradeerde op het randje van een muur. Geen spoor van duizeling, deed zelfs een dansje bovenop. Mijn ontzag was nauwelijks ontkiemd, of ze daagde me al uit. Alsof ik uit te dagen viel. Wie zegt nu ja tegen een kat. Al zeker niet ongewapend. Kon mijn afkeer als munitie dienen, dan was het pleit al lang beslecht. Met lenigheid als revolver, schiet ze toch altijd weer raak. Haar ogen strak op mij gericht. Weer deed ze me schrikken - mijn verlangens in haar blik. Hoewel niet op pootjes, viel alles op zijn plaats. Dat ik van mijn vijand wil gaan houden, nu hij toont wat ik zelf niet durf. Misschien spring ik later wel. Als ik groot ben. En op mijn pootjes val.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Fabelachtig

Ik durf wel eens luidop te denken. Ik denk dan ook graag en praat even graag veel. Hoewel een voorkeur voor mensen, ontsnapt ook mijn hond er niet aan. Dat ik nu ook sokken aanspreek, is nieuw.Als dieren in fabels een stem krijgen,mag ik mijn sokken oren geven.Ik vind ze dan ook fabelachtig. Ik vraag of ze me hun verhaal willen vertellen. Dat het stil blijft, verrast me niet.Sokken verbuigen zich enkel passief.Ze worden gedragen, versleten, gewassen.Nooit doen ze iets zelf,altijd aan andermans voet. Mochten ze geen oren hebben, ik had ze al sneller gedumpt. Toch stel ik hen gerust.Dat ze zich geen zorgen hoeven maken.En nog even mogen blijven liggen. Ze hebben nog teveel te vertellen. Ik beloof meer mijn best te doen.Beter te sorteren.Matchen ook.Zodat ze minder lonely zijn. Hoewel ik hen enkel oren gaf,kijken ze me als wezen aan.Wachtend om te worden gekozen.Een paar te kunnen zijn. Voor ik het gesprek afrond, beloof ikdat ieder van hen aan de beurt komt.Dat ik hun verhalen wil horen. De verkleurde sokken.Waarom ze zich mengden met de foute kleuren. De sokken die afzakken.Wanneer de elastiek het liet afweten. De versleten sokken.Teveel voeten warm gehouden? De sokken met gaten?Die komen eerst aan de beurt. Het gesprek bevalt me.Misschien moet ik het vaker doen.Tegen hen praten. Fabelachtig als ze zijn.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Gewild wild

“Dat jij je gelukkig mag prijzen,” zegt ze. De vriendin dus. Die zich niet gelukkig prijst. Ik geef haar graag en vaak gelijk. Mijn geluk kent wel geen prijs. Het is dan ook onbetaalbaar. En gratis. Ik heb er geen prijs voor betaald. Ik hoor het wel vaker - dat ik de liefde zal verdienen. Dat het hard werken zou zijn. Hoewel gevleid, beken ik meteen: de liefde kwam zomaar aan geregend. Wie bestelt nu een bui. Al zeker niet het soort dat de zomer kent en dus een regenboog belooft. Dat een bui simpelweg nat kan zijn, daar weet de vriendin alles van. Je hoeft ervaring niet zelf op te doen. Daar heb ik haar wel voor. Ze staat er dan ook al lang, in de arena. Waar om liefde wordt gevochten. Waar geen levens worden gespaard. Waar bloed geroken wordt nog voor de wonde is gemaakt. Wie kwetsbaar is, draagt onzichtbaar bloed. En wordt dus een prooi. "Je zoekt veiligheid en trekt dus onveiligheid aan," poneer ik. Wijsneuzerig, al heb ik de liefde niet aan mijn wijsheid te danken. "Trek je harnas aan. Wees gladiator. Vecht niet om te verleiden. En verleid als je moet vechten." Ik voeg eraan toe dat de arena dan wel vol loslopend wild mag zitten - zij de hoop erin moet houden, vooral zichzelf moet blijven. Ze kijkt me wanhopig aan. Dus ik moet los lopen, niet wild zijn, wel gewild blijven, en niet te wild worden van het wild dat al losloopt.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Mee met de zalm

Willen we niet allemaal dat ons kind mee is dan? Geen ouder die het zich nog niet heeft afgevraagd.Zo ook deze mama. Haar vraag dient dan wel als bevestiging, ik ga alsnog voor een antwoord. Mee met wie of wat? Hoewel klein als woord, schept mee grote verwachtingen.Getuige de vele woorden die het gretig annexeren.Meetellen. Meedoen. Mee-ster zijn. We staan er niet alleen voor.Mee is nooit alleen. Het lijkt zelfs de weg te wijzen. Mee met de stroom?Alwaar de dode vissen drijven? Mee met de zalm? Die zelf zijn koers bepaalt?Geen stroomversnelling schuwt?Tegen het water in, zoet én zout? Mee gebeurt niet vanzelf.En vraagt dus arbeid.Het voegt zich dan ook graag vóór werkwoorden. Het is moeilijk zwemmen zonder nat te worden.Ik besluit ervoor te gaan. En schrap vlees van het menu. Voortaan kies vis. Enkel de roze. Ik beken kleur. Mee met de tegenstroom.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Ontoevallig toeval

Dat heet serendipiteit! Hoewel een draak van een woord, stoot de vriendin het feilloos uit.Verheugd ook. Alsof het klaar zat, op die snedige tong van haar.En eindelijk een weg naar buiten vindt. Het toeval wil dat ons dingen, zelfs mensen, zomaar toevallen.Als by accident, volgens de Engelsen. Hier zou het om een ontoevallig toeval gaan.Ze wijdt me verder in. En vraagt of ik de korte uitleg wil.Of ze er Hume, Spinoza en Aristoteles mag bijhalen. Dat de korte volstaat, lijkt ze te betreuren.Er ligt dan ook veel klaar op die tong van haar. Net omdat je er niet naar zocht. Net daarom kruist dit je pad.Een ontoevallig toeval. Als een waardevolle, serene vondst. Je zou een toevalligheid kunnen sturen. Ik moet dus op zoek. Maar naar iets dat ik niet wil. Want dat zou me leiden naar wat ik net wel wil. Dat me dan dus zou toevallen, onverwacht.Ik moet zoeken. Maar niet willen vinden. Wat toevallig dat jij dat allemaal weet. En ik dus op jouw pad kom.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Procesbewaking

Of ik dan geen procesbewaking heb, vraagt hij. Niet enigszins gefrustreerd, wel helemaal. Deze klant laat niks aan het toeval over. Enkel aan processen. Die hij keurig bewaakt. Dat ik al vele processen te bewaken heb, vertel ik hem niet. Vooral in het bedrijf van mijn gedachten. Daar ben ik dan wel de manager van.Die processen beheren is onbegonnen werk. Kon ik ze outsourcen, de vacature was al ingevuld. "Mevrouw?", herhaalt hij, alsof hij me wil terughalen. Naar zijn wereld dus. Die van de procesbewaking. Ik slik mijn woorden in. Dat ik zijn aanwerving overweeg. Als manager dan, van dat hoofd zonder bewaakte processen. "Zeker, meneer. We geven steevast korting. Aan klanten die mee opvolgen.” We hebben daar een procesbewaking voor.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Framily?

"Ben ik framily?" De toon is gezet; het gesprek belooft.Geen runderklap op het menu vandaag. De verschillige vriendin wil het dus graag weten.Dat mijn antwoord nuance behoeft, verrast haar niet. Ze wil het niet anders, nieuw‑schurig als ze is. Familie zit onder je vel. Onvoorwaardelijk. Je mag morsig zijn. Met elkaar dan. Elkaar veroorzaken, laten ontstaan. Een soort ruilhandel, betaald in de munt van vriendschap. Jij veroorzaakt iets. In mij.Ik geef gevolg aan wat jij veroorzaakt.Dat gevolg veroorzaakt weer iets. In jou. En dat allemaal vanzelf.“Jij wil wel eens gevolg geven aan mijn oorzaken", antwoord ik haar. Met één zin is het beklonken. De vriendin verheugd. Framily. Al die verengelsing. Laten we gewoon familie zijn. Nu we toch dezelfde taal spreken.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Hemd zonder zakken

“Jullie kunnen je hier dus allemaal in vinden?” De notaris screent de aanwezigen. Wij dus, toekomstige erfgenamen van onze ouders. Die de notaris dus belast hebben. Tegen vergoeding weliswaar. Zo leid ik althans af uit dat imposante kantoor van haar. Ze is ermee belast ons minder te laten belasten. Onze erfbelasting zo klein mogelijk te houden. De verdeelsleutel van hun leven wordt vandaag beklonken. In een excel sheet, waar onze namen in prijken. Ook deze van de zus die niet meer aan tafel kan schuiven. Men blinkt in afwezigheid. Ze is dan ook de ster van de avond. We zijn allemaal slechts passanten en eventjes mogen we geloven dat we hier blijven. Ons laatste hemd heeft geen zakken. Dus ik vul de zak van mijn hemd. In ’t volle besef dat ik t hemd slechts in bruikleen heb. Het hemd van het leven. Misschien moet ik gulziger worden. Gretiger leven. Een gat in mijn hand hebben, nu mijn hemd toch geen zakken heeft.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Act

Een vat vol emoties ben ik. Roekeloos ook. Ik ben er dus niet bang voor, dat het vat wel eens kan overlopen. Ik wil dan ook waarachtig zijn, of beter helemáál waar. Geen half werk voor mij. Zo denk ik dus. Tenminste, zo dacht ik. Want wat is waar en wat lijkt waar. Ik besluit me in te lezen. En lees het in de theorie van Diderot. In zijn Paradoxe du comédien weet hij me stilaan te overtuigen. De acteur die geloofwaardig is, voelt niet. Hij neemt afstand, observeert, imiteert. En creëert. Zijn personage dan. Wie zich laat meeslepen door emotie, wordt net minder zichzelf. Wegens te onvoorspelbaar, onbetrouwbaar ook. Een ontroerde acteur ontroert niet. We moeten dus acteur worden van onszelf als personage. De artiest van ons eigen leven worden. Ik speel, dus ik ben. Nu ik ingelezen ben, ga ik graag tot actie over. En besluit ervoor te gaan. Eerst acteerlessen, zonder lukt het me nooit. Misschien is ze wel bereid, de vriendin, een geboren actrice. Ze ontroert me namelijk elke dag. Haar act helemaal together.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Keurig

Ze is prachtig. Misschien wel te prachtig. Keurig ook. Strak ingesnoerd, in dat keurslijf van haar. Met een taille die bewondering oogst. Blind maakt voor de ademnood, van dat keurige meisje. Dat huist in dat strakke lijf. Of liever, gevangen zit. In een korset van keurigheid. Mijn taille is ook slank. Met dank aan mijn genen. En een vrijgevochten moeder. Geen korset. Gelukkig maar. Ik kan dus veel en gulzig ademhalen. Naar het leven happen. Het opzuigen. Met volle teugen. De uitlaatgassen van het leven, die neem ik er wel bij. Ik schrok het op. Gretig ook. Hoewel met smaak, kan de maaltijd van het leven soms zwaar vallen. Wegens te gulzig. Te boertig. En dus niet keurig. Hoe keurig zijn en toch niet boeren. De vraag laat me niet los. Het antwoord komt heus wel. Eerst een rennie.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Gedeeld uiterlijk

"Ik heb geen uiterlijk". Ik hoor het mezelf stellig zeggen. Mijn tweelingszus lijkt niet verbaasd. Alsof iedereen zonder gezicht door het leven gaat. "Ik ook niet", besluit ze. "Ook daarin lijken we op elkaar. " Dus we lijken op elkaar maar delen geen uiterlijk. We zien er namelijk elke dag anders uit. Tenminste, zo lijkt het althans. Het staat allemaal op ons gezicht geschreven. Dat innerlijk van ons. Open boeken zijn we, of liever gezichten. Geen dag eenzelfde verhaal. En dus telkens een nieuw gezicht. "Wil jij dan graag een uiterlijk?", vervolg ik, "en zo ja, welk dan precies?" Ik laat mijn eigen vraag bezinken. Welk innerlijk wil ik graag veruitwendigd zien, in een vaste vorm dan. Zodat die als enige veruiterlijkt wordt. Kiezen is verliezen. Ik ga voor de hele zooi. Een zacht, stoer, cool, verfijnd, grappig, intelligent en naief uiterlijk. Mijn zus lijkt tevreden. We delen voortaan een uiterlijk. Ons uiterlijk. Zoals het een echte tweeling betaamt.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Qwerty

Mijn engel brengt koffie aan bed. Dat doet hij al 23 jaar. Een engel wegens zoveel goedheid. Een aardse engel. Omdat hij het lijkt te begrijpen. Dit aardse bestaan dan. Dat ik datzelfde bestaan onbegrijpelijk acht, deert hem diep. Het weerhoudt hem er echter niet van te vliegen. En me dus koffie te brengen. Nog voor de koffie zijn werk doet, dienen ze zich alweer aan. De duizenden gedachten. Telkens weer voer voor nog meer gedachten. Ik voel ze tikken in mijn hoofd. En snak dus naar het klavier. Woorden zoeken en soms ook vinden. En dan even niet woordeloos zijn. Minder radeloos ook. Dat klavier zou maar eens te rade kunnen komen. Met onverwachte inzichten. Die pas later indalen, wegens in qwerty getypt. Woorden zoeken om uithuizig te zijn. Uit dat huis met de rommelige zolder. Waar zelfs tante kaat geen raad mee weet. De zolder van mijn gedachten opruimen.Ze in dozen stapelen. Labelen. Chronologisch of per thema. Dat vraagstuk lossen we later wel op. Eerst even azerty inschakelen.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Voeten onder mijn hoofd

Ik zoek ze naarstig en onverdoofd De voeten onder mijn hoofd Dan kon ik uit mijn schaduw stappen Niet langer ijlebenen, simpelweg behappen Het huis van mijn demonen slopen Op nieuwe fundamenten hopen Mijn contouren hertekenen De som van mijn leven berekenen Het volume van mijn stem opdrijven Tot het ieders oor verdooft En het rookgordijn van mijn leven Als mist elkeen beklijft

Lien Van Droogenbroeck✍️

Waar is de andijvie?

"Kan u dat herhalen, meneer? Ik versta u niet zo goed". Opnieuw fluistert hij, ditmaal iets nadrukkelijker. ”Weet u waar de andijvie ligt, mevrouw?” We bevinden ons in de groenteafdeling van de supermarkt. Schouders opgetrokken, alsof dat de kou zou wegnemen. Het gefluister klinkt vreemd en komt ook van een vreemde man. Hij is het in alle betekenissen. Omdat ik hem niet ken, maar ook omdat hij onbekend aandoet. Ik herken hem nochtans. Ben hem al meermaals gekruist. Net als ik lijkt hij vrijdagavonden voor te behouden voor de supermarkt. Hij beneemt me telkens de adem, zijn verschijning en wat hij uitschijnt - hopeloosheid. Hij lijkt zo grondeloos dat hij schuifelt, als wil hij grond zoeken - houvast. Een bergbeklimmer met hoogtevrees. Een derde maal herhaalt hij zich, in een poging me uit mijn staren te verlossen. “De andijvie, mevrouw?” Een onhandige openingszin, gezien de andijvie schittert in zijn verder lege winkelkar. Ik besluit het spel mee te spelen. “Zelf ben ik geen fan van andijvie, meneer, maar ik vermoed dat u ze naast de kolen zal vinden.” Hij lijkt weinig moeite te doen richting kolen te stappen, schuifelt terplekke. Nog steeds bang voor zijn moeras. Het gesprek krijgt geen vervolg. Ik trek me uit het spel terug, nog voor de kaarten goed en wel geschud zijn. Ik knik vriendelijk en gebaar naar mijn boodschappenlijstje. Toch voel ik me aangesproken. Het appèl vertraagt mijn winkelkar. De vreemde man zit in het moeras. Alleen dus. En schreeuwt op fluistertoon. “Waar is de andijvie, mevrouw?” Hij voelt zich veilig bij me. En reikt uit. Hoewel het me ontroert, zet ik er de pas in. Op naar de chocolade rayon, wat endorfines kunnen nooit kwaad.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Behagen zal ik!

Zoveel aanbidders?! Mannen én vrouwen dan nog! Verbazing en bewondering vechten om de eerste plaats. Bewondering voor de vriendin, die dus aanbeden wordt. Verbazing om mezelf, om zulk laat inzicht. Waarom zij wel, en ik niet. Zoiets. Ik besluit me in te lezen. Overweeg een plan van aanpak. Kon men charisme kopen, ik kocht niet het huismerk. Daar bezuinig je toch niet op. Prioriteiten stellen, daar draait het in het leven toch om. Less is more, het moet wel subtiel blijven. Ik besluit klein te proberen. Een blik vasthouden, net lang genoeg tot het onbehaaglijk wordt. Want behagen, daar ga ik dus voor. Die focus mag ik niet verliezen. Iets meer heupslag? Een blouse die zich nonchalant iets te diep ontknoopt? Lippen die tuiten, of beter, pruilen? Want is dat niet waar mannen van houden? Te mogen troosten, ter hulp snellen? Ridder in nood zijn? Nog voor ik goed en wel begonnen ben, is het spel nog niet op de wagen. Gelukkig ben ik een snelle denker. Iets van schoenmakers en leesten. Beter 1 vis in een bokaal dan 10 in de zee. Ik vervoeg mijn goudvis, knus in onze bokaal. Helemaal voor ons alleen.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Oogkleppen

"Zonder twijfel, stimulantia zullen u rustig maken. U stimuleren ook.” Mijn arts is stellig. Ik mag hopen van wel, of ze hebben hun naam gestolen. “Uw focus vernauwen”, vervolgt ze. Een paard met oogkleppen dus. Het paard weet niet wat zich buiten zijn gezichtsveld bevindt. Tenminste, ik heb het hem nog niet gevraagd. Wat ik dan weer wél weet, is wat zich buiten míjn gezichtsveld bevindt. Veel dus, en gezien mijn grote verbeelding, héél veel. Rilatine moet dus helpen vergeten, de wereld kleiner laten lijken dan ze is. Behapbaar. Zodat ik minder gulzig word, me minder verslik. In te grote gedachten. De bijsluiter vermeldt het niet. Nergens lees ik het - niks over jezelf een kleinere wereld wijsmaken. Wacht even. We walsen dan wel als pletwalsers over, door en onder het leven - vraag ons niet te liegen. Al zeker niet tegen onszelf. Ik kom op dreef, ik voel het. Dit smaakt naar meer. Misschien neem ik nog een extra pilletje vandaag. Eentje maar. Dat kan heus geen kwaad - wijs als ik nu ben.

Lien Van Droogenbroeck✍️

Ook als je het antwoord kent

We scharen ons bijna voltallig rond een dampende ovenschotel. Enkel de oudste zoon ontbreekt. Die vraagt lastminute of het goed is als hij alsnog buitenshuis eet vanavond. Met een vriend. “Nu de examens achter de rug zijn, mama”. Ik stem in, blij om zijn vraag. Dat ik blij ben wordt opgemerkt. “Dus jij bent blij omdat hij een vraag stelt waarop hij het antwoord kent?” Mijn dochter klinkt oprecht verbaasd. Ook al leeft zij haar leven wel, wellevendheid acht ze overroepen. Recht door zee, geen toeters en bellen. Geen doekjes winden rond wonden die nog niet zijn ontstaan. “Ja, ook als je het antwoord kent”, besluit ik stellig, “ook dan wil ik dat je vraagt”. De zin en onzin van een retorische vraag. De onverwachte gespreksstof verheugt me. Ze leidt af van de ovenschotel. Zou ik de maïzena vergeten zijn? Ik besluit de dochter niet te vragen of het smaakt. Ze zou maar eens kunnen antwoorden.

Lien Van Droogenbroeck✍️