Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Gebruikersnaam Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Website https://www.instagram.com/pennig_schrijft?igsh=bHdxN3lmb3Bkd2Jq&utm_source=qr

Proza Poëzie Column Flitsverhaal Six word story Cursiefje

Over Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

Schrijf als vlucht uit de waan(zin) en (wan)orde van de dag✍️. Even uithuizig zijn, uit dat huis met de rommelige zolder vol muizen(issen). Het alledaagse even optillen. Tolk van de hoogsensitieve. Typ in qwerty, droom in azerty. 💭 Liefst met een vleugje ironie. Schrijf filosofische miniaturen op de grens van column en cursiefje; hybride miniaturen waar proza en poëzie elkaar raken. Laat me liever niet rubriceren. Graag een licht zwaargewicht.

Publicaties

Literair tijdschrift Alice (Schrijven Magazine), mei 2026

Het Gezeefde Gedicht, juli 2026

Teksten

Nachtmerrie zonder tok

Blijkbaar vertrouwen we onze geest enkel overdag. ’s Nachts gaat hij op wandel zonder zijn eigen hoofd. Die gespletenheid stapt daarna gewoon de dag in. Na een nachtmerrie word je van minder beroerd wakker. Misschien stappen we daarom met het verkeerde been uit bed. Dat ene hangt nog ergens in de beugel van die nachtelijke merrie vast. Niet iedereen draagt een tok als hij paardrijdt. Waar stoot je dan allemaal tegen? Een koffie ’s ochtends lost niet alles op, al zeker niet een been dat in de ijzers hangt. Eens beide benen weer de dag in wandelen, moet dat hoofd nog volgen. Dat zit nog in de stal, schudt ijverig stro uit zijn haar. Zo’n merrie laat zich niet temmen met een douche en een krant. Je zit ermee opgezadeld. Misschien sloeg alleen mijn hoofd op hol.  Afzadelen maar. Afbeelding kudybadorota  Pixabay

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
16 3

Scherven zonder strafblad

Mijn hartendiefje. Sommige koosnaampjes zijn misleidend. Blijkbaar kan je een hart stelen. Dat is strafbaar toch. Je hebt zelfs seriële hartendieven. In de liefde wordt recidivisme niet bestraft. Eens die harten gestolen, wat doen ze er dan mee? Stapelen ze die gewoon op? Allemaal op een hoopje? Trofeeën met een hartslag. Ik begrijp dat harten breken.Zo’n stapel valt ooit toch om. Je merkt een diefstalmeestal niet meteen op.Een hart dat stilstaatal helemaal niet.Dat maakt geen lawaai.  Een gebroken hart wel.  Een kopje porselein,scherven voor geluk.   Afbeelding howliekat Pixabay   

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
37 8

Rapunzel met streken

Ik speel Rapunzel in Frankrijk. Mijn torenkamer is wel niet op slot. Het kan dus spannender. Mijn haar is trouwens niet lang genoeg. Een vlecht is geen haalbare kaart, tenzij één van bladerdeeg. In Frankrijk maken ze daar croissants van. Ik val hier met mijn gat in de boter. Zwemmen in wijn is zelfs goedkoper dan in water. Ik gooi de sleutel uit het raam. Mijn man gaat voor me door het vuur.Een wenteltrap houdt hem toch niet tegen.Hij is mijn rots in de branding,maar een deur inbeuken niet zijn stijl. Een schietgat gebruikt hijom vogels te spotten. Je wil die niet doen schrikken. Zelf schrikt hij van mijn hulpkreet. Of hij me eindelijk kan bevrijden. Ik laat hem even zoeken,hij vindt die sleutel heus.Ik geef hem wel instructies,maar enkel op muziek. En als hij dan eindelijk boven staat,zing ik hem toe.Mijn idee van romantiek.Die deur was niet eens dicht. (eigen foto: Millepetit)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
57 6

ONT-

Alles begint bij taal. Althans veel. Ik hou van onze taal. Ze is vooral logisch. Meestal ben ik het roerend met haar eens. Met het woord ontroerend dus niet. Want wie geraakt wordt, is toch geroerd. Waarom moet daar een ont- voor, alsof je niet gewoon geroerd kan raken. Taal kan soms een omweg maken. Het is zo dat de verkeersellende begint. En nee, kennis van etymologie mag geen voorwaarde zijn.Een transparante taal behoeft geen handleiding.Wie weet nu dat ont- ooit “aanzetten tot” betekende. Taal is als een trukendoos: minder logica, meer magie.Je krijgt er nooit genoeg van.Al zeker niet van misleidende voorvoegsels.  

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
39 6

Sikkepitterig

Sikkepitten geuren de dag. Je hoeft het niet groots te zoeken. Een geitenkeutel, onbenullig, tot je erin stapt. Het zijn de kleine stoorzenders die ons doen stilstaan: een schoen afkuisen, even ademhalen, dan weer verder. Lichtvoetiger dan eerst.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
44 6

Een tapijt van verschil

Taal doet ertoe. Één woord maakt een wereld van verschil. Althans, een tapijt van verschil. Val je over een vloerkleed, dan ben je een slachtoffer. Val je van een vloerkleed, dan ben je een verdachte. Eén voorzetsel en je reputatie ligt onder de mat. Ik val liever op een vloerkleed. Zacht en veilig.Binnen de grenzen van wat hoort. Geen zorgen. Een mens struikelt sneller over een voorzetsel dan over een vloerkleed.   Afbeelding: emsquared Pixabay

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
55 5

Steak op benen

We leven maar beter vlezig. We zitten nu eenmaal opgescheept met de vleeshomp die we zijn. Sommige dagen pruttel ik te lang, andere dagen ben ik filet pur. Aan energie mag het ons niet ontbreken; we zijn dan ook wandelende proteïnerepen. De verpakking kiezen we zelf, de houdbaarheidsdatum dekken we liever af. Zelf kan ik vlees best smaken, al lijkt het mijne eerder taai. Het blijft graag al dente. Ik zet er dan maar beter mijn tanden in. Ik ben tenslotte een zoogdier, en zoogdieren kunnen bijten. Zogen is iets anders. Dat laat soms een vieze nasmaak achter, vraag het de vegetariërs maar. Hoe ironisch dat zij verafschuwen wat ze zelf een leven lang moeten meezeulen: hun eigen vlees. Een biefstuk op benen, tegen wil en dank. Als we dan toch in vlees moeten wonen, dan marineren we het maar beter.Een sausje van goede bedoelingen, gepeperd met wat illusies. Het kan maar smaken. cartoon: pikisuperstar Magnific

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
43 5

De puntjes op de o

Voor mij liever geen hobbelig leven. Ik bedoel dat vrij letterlijk. Pukkels, gezwellen, wratten: reliëf als ongewenste bijlage. Het leven documenteert soms te veel. Wratten beginnen meestal als eelt, een poging van je huid om harder te worden dan je hart. En net wanneer je denkt gehard te zijn, zetten ze de puntjes op de O. Ze vloeren je. Toch liever wratten dan mee-eters. Die zetten punten op de neus, notulen zonder stempel confidentieel, elk punt zijn eigen bekentenis.  Zwarte punten als leestekens, nu je huid verteltwat jij verzwijgt.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
30 6

Daar is geen toilet tegen opgewassen

Creativiteit zou de sleutel tot geluk zijn. The proof of the pudding is in the eating. Ik heb de pudding geproefd. Hij smaakte. Maar het mooiste bewijs komt van een politiek gevangene. Zij leefde ontriefd in een eenzame cel. Zelfs pen en papier waren haar ontnomen.Met woorden zou ze maar eens raak schieten.Het regime vreesde taal meer dan wapens. Toch kreeg ze een cipier zo ver haar te bevoorraden met toiletpapier en een wenkbrauwpotlood.  Daarmee schreef ze een boek vol, elk woord een kogel tegen de monotonie van haar opsluiting.Het papier bezweek niet onder het gewicht van haar verhaal,maar vouwde zich om haar zinnen heen. Het bleken de mooiste maanden van haar leven. Ze schreef zich een weg naar buiten,overschreef verleden met toekomst, een nieuwe horizon. Op toiletpapier. Sterker dan tralies. Toiletpapier won.Het toilet had haar rol uitgespeeld. Afbeelding: nigelat via Pixabay Inspiratie: Nawal El Saadawi, Egyptische feminist en dissident 

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
45 6

Het midden in mootjes

De waarheid ligt ergens in het midden. Dat midden toewijzen is andere koek. Niet iedereen is wiskundig toch. Wie leeft nu met een passer in de hand? Ik al zeker niet. Ik tol al van ernaar te kijken. Ik heb trouwens geen vaste hand. Dat middelpunt blijkt een vliegende kracht: het schiet alle kanten op. Soms belandt het in de marge, waar ik niet graag vertoef. Zoeken is evenmin mijn talent. Dus laat ik de rand maar als stootkussen dienen.Zo belandt het midden uiteindelijk toch weer in het midden. Net wanneer ik het wil vastpinnen, schiet het alweer weg. Een mug in het donker is makkelijker te treffen.  Misschien is het midden geen plek, maar een beweging. Ik beweeg dus maar beter mee, middelmatig als ik ben.   Foto: GarryKillian op Magnific

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
34 4

Eendje per eendje

De kermis zou de geseling waard zijn. Of de draaimolen de misselijkheid waard is, daar ben ik nog niet uit. Het leven is tenslotte een dolle rit; je springt er niet zomaar vanaf. Je zou je benen maar eens breken. Meestal wil ik er ook helemaal niet af. Wie houdt nu niet van wat wind in de haren. De molen is milieuvriendelijk. Geen fossiele brandstoffen, ze draait op adrenaline. Het milieu spaart ze, onze bijnieren minder. De kermis als pepermolen, al strooit ze liever dopamine. Misschien moet ik toch wat gas terugnemen. Ik ga voor een ritje op de rups. Die rijdt soms achterwaarts, dus houd ik de rit best kort. Het verleden laat je maar beter op tijd los. We willen geen oude koeien op de kermis, al zeker geen geloei. Dan maar eendjes vangen, soms mag ambitie op pauze. Mijn kinderhand was er ooit mee gevuld. Hoeveel eendjes passen in mijn volwassen hand. Ik begin maar gewoon. Eendje per eendje. Zo drijft er geen eentje weg. Foto about-time Pixabay

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
38 8

Balorig

De bal houdt de wereld in zijn greep, al laat hij zich niet snel grijpen. We willen hem temmen, liever niet vangen. Telkens hij dreigt stil te vallen, geven we hem een tik. Zo blijft het leven rollen,  krijgt het weer een zetje. Hij daagt ons balorig uit,speelt met onze voeten,tackelt ons onderuit.Test of we zullen terugveren,weer op het juiste been staan. Soms ligt hij in ons kamp,spelen we hem door.Mislukken mag, balen ook.Aan de zijlijn blazen we uit. Als speelbaldribbelen we lichter. Hij stuitert,kiest zijn eigen doel,dat stilaan ook het onze blijkt.  Rond, zonder einde of begin; geen match ooituitgespeeld.  

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
40 7

Meer moet dat niet zijn

Vrijheid blijheid. Een hond zonder leiband kwispelt ook. Zo groot is het verschil tussen mensdom en dierenrijk dus niet. Er is al veel inkt gevloeid over vrijheid. Wie vrij is, is rijk. Ook dat klopt als een bus.Alleen ligt de prijs van vrijheid wel wat hoger dan die van een bus. Vrijheid is duur. Ze is niet weggelegd voor Jan met de pet, laat staan voor Jan Modaal, en al zeker niet voor Piet Snot. Wie vrij wil leven en zijn zin doen, legt dus maar beter iets opzij. Asceten denken daar vermoedelijk anders over. Die hebben dan ook geen abonnementen, geen geparfumeerd toiletpapier, geen caramel in hun koffie en geen innerlijke hedonist die jengelt. Dat is de schuld van mijn genen. Ik zit daar voor niets tussen. Wil ik vrijer leven, dan zal ik compromissen moeten sluiten. En compromissen zijn de dieetversie van vrijheid. Als de room eraf is, krijg je margarine. Prima. Toch?

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
43 5

Daar ligt mijn gezicht dan

Gezichtsverlies. Alsof je plots een stuk van jezelf laat vallen. Je hoort het niet eens. En daar ligt het, alsof het er al altijd lag. Het is een beetje zoals een bh die losspringt. Geen waarschuwing, geen klik, veel drama. Daar sta je dan, in je leeg ornaat. Niemand heeft een reserve‑exemplaar in zijn handtas. Althans, ik niet. Controlefreaks wel, vermoed ik. Die hebben waarschijnlijk ook een reserve gezicht, mooi opgevouwen, naast de zakdoeken.  Een snotneus willen ze evenmin. Maar goed, dat gezicht dus. Dat kunnen we verliezen. Maar wie raapt dat op. En wil je een gevallen gezicht eigenlijk wel terug. Het ligt daar toch maar op de stoep, tussen wat al eens gekauwd is. Nee, de vinder mag het houden. Misschien kan die er wat mee.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
60 11

Hola hali

Mensen met halitose ruiken zichzelf niet.   Hoewel meestal wreed, is de natuur soms mild. Tenminste, voor wie stinkt. Minder voor wie ruikt. Genade voor de genadeloze, zoiets. Wie niet stinkt, schaamt zich voor wie wel stinkt. Mijn geloof in de mens is hierdoor hersteld. Zelfs wanneer we collectief vergast dreigen te worden, houden we liever beleefd onze adem in dan dat we de gaskraan dichtdraaien. Alsof wij verantwoordelijk zijn voor andermans falende mondflora. Hoe doe je dat trouwens, iemand de mond snoeren. Letterlijk? Zo ben ik niet opgevoed.Er is plaats voor iedereen.In een democratie hebben alle monden het voor het zeggen. Ik luister.Met ingehouden adem.Wie weet stink ik.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
66 6

Gevloerd ego

Geen vuilewijvenwasjes voor mij. Zonder schuren geen glans. Het leven geeft niks cadeau. Wil ik mezelf in mijn vloer zien, dan moet er geschrobd worden alsof mijn leven ervan afhangt. Maar zodra ze blinkt, weerspiegelt ze mijn gezicht. Ik schrik. Nietsontziend haalt mijn reflectie me in één beweging onderuit. Ik glijd uit over mijn eigen ijver. Daar lig ik dan: blinkend, maar gevloerd. Misschien moet ik minder glans najagen. Nu mijn dweil nog overtuigen.  

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
32 8

Maskerade

Niet alleen bankovervallers zijn gemaskerd. Er zijn maskers bij de vleet. Het leven is dan ook één grote maskerade. Sommige maskers zetten we gewoon zelf op.  Persoonlijk houd ik niet van carnaval. Mijn masker bezwijkt onder het gewicht van mijn ernst. Het is dan ook niet meer dan plastic. Het kan niet veel aan, zelfs geen lichtgewicht. Ik stik daar trouwens in, te weinig lucht. Er is nochtans genoeg dat ik zou willen maskeren. Die ernst dus. Maar goed, ook dat neem ik maar beter niet te ernstig. Andere maskers vinden ons vanzelf. Ze worden ons gewoon opgezet. Niemand kiest een masker van verdriet, laat staan het masker des doods. Je krijgt het er simpelweg niet meer af. Geen make-up remover die daarin slaagt. Waar eindigt je gezicht en waar begint het masker. Het slokt ons gelaat op. Niet dat je met een masker op niet kan leven. Je kan er zelfs mee lachen, al klinkt het best wel hol. Nu ik ontmaskerd ben, heb ik ze allemaal door. En zij mij.   

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
36 6

In twee gespalt

We zijn tweeslachtig, kop en staart. Aan een mens krijg je kop noch staart. Tegenstrijdige vaten zijn we. En lekken maar, nu nog samen lekken. Wie houdt die vaten eigenlijk bijeen. Tape? Koppigheid? Zwaartekracht?  Een tweeling is een ziel die in twee mensen uit elkaar spat. Mensen zijn eenlingen die dat ook eens proberen. De poging slaagt nooit, innerlijk gespleten voor het leven. Niks zo complex als een mens. Plus en min. Dat maakt ons plusminus, een eeuwige rekenfout. Niemand vraagt om de uitkomst. We ronden gewoon af naar mens. Tweespaltig als we zijn.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
42 5

Mensje over

Men zegt dat we het kind in ons moeten bewaren. Tot we op kantoor haasje over zouden spelen. Of het functioneringsgesprek er wel bij zou varen, dat valt dan weer te betwijfelen. Hoewel, misschien is het zelfs teambuilding: hindernissen nemen,door de knieën gaan,ruggen krommen,een duwtje geven. Zelfs het tapijt ruikt promotie. Goedkoper zwengel je teamspirit toch niet aan. Allemaal op één lijn. Mensje over.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
48 5

Tweemaal tien paar

Het menselijk brein maakt kronkels. Dat zie je niet alleen in de anatomieles. Ik heb nooit anatomieles gevolgd. En toch weet ik van de kronkels. Ik ben namelijk elke dag getuige van mijn kronkels. Soms zijn ze banaal, een andere keer sporen ze buiten het gewone. Bij buitensporige gebeurtenissen verwacht je geen banale kronkels. Toch is net dat wat een brein onder druk placht te doen. Mijn man heeft er net een bezoekje aan de endocrinoloog op zitten. De hele week spookte het K‑woord in ons hoofd. We zouden het lot de juiste richting in sturen. Dat zouden we doen door het niet‑banale met het banale te bevechten: als het geen K zou zijn, dan zouden we twintig paar schoenen kopen. Tweemaal tien, we zijn een koppel voor iets. Ten alle prijzen, de schoenen mochten kosten wat het wil. Op gezondheid staat geen prijs, of wel? Nu het K‑woord niet gevallen is tijdens het consult, blijft onze belofte aan de twintig paar schoenen overeind. Intussen staat een iets lagere prijs op gezondheid: nu we haar bijna terug hebben, mogen er ook espadrilles, sloefen en teenslippers tussen zitten. Twintig paar loopt anders behoorlijk op. We hebben nu weer veel te verliezen, vandaar.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
65 7
Laad meer ...