dat je graag iets doet omdat het nu nog kan,
witte rozen opknopen tegen de wind
dat je al hard kan missen wat er nu nog is,
veertig voetstappen als een marathon
dat wat je niet uitspreekt even niet bestaat,
zoveel zenuwbanen zomaar zinderend
ja een eindmens weet
dat als straks bijna ophoudt
het laatste wat je wil doen, leven is
als wie je waardig bent