Ken je ‘t, zo van die gevoelens, ergens diep vanbinnen
niet weten wat te doen, zeggen, struikelen over je zinnen?
Zo van die momenten dat je alles zou willen terugspoelen, terug doen, herbeleven, herbeginnen?
Maar dat gaat niet
dus hou je ’t er maar op dat ’t zo had moeten zijn hoe je het ook draait of keert, je voelt je zo ontzettend klein.
Je probeert er het beste van te maken, en niets te laten merken.
Zeker aan hem niet, hij moest eens weten
hersenen en hart blijven elkaar maar tegenwerken
spreken elkaar tegen, laten elkaar niet uitpraten en doen dan alsof ze van niets weten.
Zo gaan we hier nergens niet geraken.
Dat is dubbele negatie, dat klopt niet en dat weet je,
maar er iets aan doen gaat niet, je moet aan zo veel dingen tegelijk denken: woorden, zinnen, gevoelens, momenten
Een mens heeft nu eenmaal gebreken.