En toen begon het...
Ja, wat begon, vraag je je af?
Mijn zoektocht naar het antwoord op één vraag: waarom kost zo'n auto zoveel geld? Sommige kosten tegenwoordig miljoenen. Zou je dan niet willen weten waarvoor je precies betaalt? Of waarvoor je zou kunnen betalen, mocht je ooit in die positie terechtkomen?
Gewoon wat reviews bekijken, een paar lijstjes vergelijken en de algemeen aanvaarde mening volgen vond ik wat te gewoontjes. Te simpel. Kritisch zijn tot op het bot is echt iets voor mij. Zeker als het over zoveel geld gaat.
Ik besloot naar de oorsprong te gaan.
De eerste Pagani werd voorgesteld op 9 maart 1999, tijdens het Autosalon van Genève.
Het was de Pagani Zonda C12.
Specificaties? Prijs? Productieaantal?
Momentje. Eerst Excel openmaken.
Oh, wat een geweldig programma, trouwens!
Na zoveel jaar professioneel gebruik blijf ik een grote fan van de cellen met hun SUM-functie. Eerlijk waar, de grootste uitvinding van de mensheid sinds het wiel, vind ik. En al die tabellen die je zo gemakkelijk kunt opmaken! Een ander lettertype, een kleurtje, een paar mooie lijnen... De vormgeving blijft mijn persoonlijke favoriet tussen al die functies.
Maar goed. Een tabel dus.
De eerste Pagani. Het bouwjaar. De specificaties.
Pagani Zonda C12
Kenmerk: Specificaties
Eerste voorstelling: 9 maart 1999, Genève
Motor: 6,0-liter Mercedes-Benz V12
Vermogen: 394 pk
Gewicht: Circa 1.250 kg (droog)
0–100 km/u: Circa 4,2 seconden
Topsnelheid: Circa 297 km/u
Brandstof: Benzine
Productie: 5 exemplaren van de oorspronkelijke C12
Historische prijs: Circa €340.000
Vijf exemplaren.
Vijf!
Dat is nauwelijks een productieaantal. Dat is een besloten familiefeest met een doosje eclairs voor bij de thee. Die eclairs zijn uiteraard afgeprijsd wegens snelverkoop. We gaan het ook niet overdrijven.
En dan die 394 pk. Wat moet ik mij daar eigenlijk bij voorstellen?
Ik had referenties nodig.
En welke referenties kan een alleenstaande, hardwerkende moeder met twee kinderen zich dezer dagen royaal permitteren?
Een Peugeot uit 2013. 😄 Door mij tot Madame Peugeot omgedoopt.
Love this car.
Ze doet wat ze belooft: ze brengt mij van punt A naar punt B zonder morren. Ze heeft al meer dan 230.000 kilometer op de teller en rijdt nog steeds. Moet je meer hebben dan zo'n betrouwbaarheid?
Ik kocht haar voor €3.000 bij een handelaar in Limburg. Ja, ik ben van Evergem naar Hasselt moeten rijden. Twee keer zelfs, om haar op te halen.
Krassen? Ja, maar dat is karakter. Luidruchtig? Ja, het is een diesel. Maar met geluidloze auto's kan ik moeilijk een band opbouwen. Ik hoor ze niet, ik voel ze niet, en op de een of andere manier vertrouw ik ze daardoor minder.
Mijn Peugeot hoor je tenminste aankomen.
En ja, soms brandt het olielampje. Maar volgens mijn garagist is dat niet erg. Ik vertrouw hem. Hij bespaart mij mijn geld. Dat zegt hij zelfs letterlijk.
Maar goed, waar waren we ook alweer?
Ah ja. De pk's.
Terwijl ik de specificaties van de eerste Pagani onder de loep nam, besefte ik plots dat ik niet eens zeker wist hoeveel pk mijn eigen auto had.
Misschien moest ik voor de verandering haar papieren eens bekijken.
68 kW.
Even omrekenen...
92 pk.
Goed, ons Excelbestandje aanpassen.
Madame Peugeot
Bouwjaar: 2013
Motor: 1,6 turbodiesel
Vermogen: Volle 92 pk
Gewicht: 1.576 kg, dus ietsje zwaarder
0–100 km/u: Naar schatting 13–14 s, ietsje trager
Topsnelheid: 176 km/u, ik vind het degelijk
Brandstof: Diesel
Zitplaatsen: 5
Prijs: €3.000 tweedehands
92 pk tegenover 394.
Oké... Ik werd even stil. Dat is een groot verschil, en ik vond mijn auto al snel genoeg. Hangt natuurlijk ook af van de chauffeur.
Maar mijn Peugeot beschikt dus over minder dan een kwart van het vermogen van de eerste Pagani. En ze weegt nog meer ook.
Nee, geen pijnpuntje. Of misschien een beetje.
I love my car. Punt.
Het zijn gewoon twee totaal verschillende auto's. Bovendien heeft mijn Peugeot vijf zitplaatsen en de Pagani maar twee.
Voilà. Eindelijk een categorie waarin we winnen.
Maar ik heb ook ervaring met andere wagens.
Ik heb ooit met een smaragdgroene Jaguar cabriolet naar het vliegveld mogen rijden.
De specificaties? Geen idee. Ik herinner mij alleen hoe hij reed. Als een mes door de boter. Alhoewel, een vinger door de boter past hier eigenlijk veel beter.
Niet streng zijn, het gaat om een gevoel, mensen.
Zacht, krachtig en intens opwindend. Een werkelijk heerlijke auto.
Maar er was ook nog een Porsche Cayenne.
Ooooh, dat was een totaal ander beestje!
Ik was toen nog studente en werkte voor het bedrijf van mijn professor. Na de les moesten we allebei naar dezelfde plek, dus vroeg ik of ik mocht meerijden.
Het mocht!
Het was een Porsche Cayenne in gebroken wit, met een ongelooflijk gesofisticeerd interieur. Zo'n verzorgd dashboard, zoveel knopjes... Volgens mij had dat ding meer knopjes dan het vliegtuigje waarmee ik ooit had gevlogen.
En dan vertrokken we.
OMG. Wat reed die snel!
In een oogwenk stonden we aan het volgende verkeerslicht. En die dag haatte ik werkelijk alle verkeerslichten in Brussel. Zo'n wagen is toch niet gemaakt om voortdurend stil te staan?
Optrekken? Met één ademhaling naar 100.
Je hoefde alleen nog maar op het gaspedaal te blazen en hij vertrok voordat je ademhaling het pedaal had bereikt.
Wat een gevoel!
Hoeveel pk had hij eigenlijk?
Eens opzoeken...
Volgens mij was het een Porsche Cayenne S van de eerste generatie. 340 pk.
Bijna evenveel als de Zonda.
Dus zo voelde die Pagani C12 ongeveer?
Wacht eens. Even Excel erbij.
Porsche Cayenne S, eerste generatie
Bouwjaar: 2003–2006
Motor: 4,5 V8
Vermogen: 340 pk
Gewicht: Circa 2.225 kg
0–100 km/u: Circa 7,2 s
Hmm.
Bijna evenveel pk, maar de Cayenne sleept ongeveer een ton extra mee. En de Zonda bereikt de 100 km/u drie volle seconden sneller.
Drie seconden klinkt misschien niet als veel, maar als je bedenkt hoe ongelooflijk snel die Cayenne voor mij aanvoelde, wordt het toch een heel ander verhaal.
Maar wacht eens...
Wat vertellen die paardenkrachten mij eigenlijk?
394 pk. 340 pk. 92 pk.
Blijkbaar niet rechtstreeks hoe snel een auto optrekt. Daarvoor moet je ook rekening houden met het gewicht, de grip, de aandrijving en nog een hele reeks technische variabelen.
Geweldig. Precies wat mijn Excelbestand nodig had.
Maar ik wil toch gewoon weten hoe snel een auto optrekt? Dan kijk ik beter naar de acceleratie van 0 naar 100 km/u.
Kijk eens aan! Eindelijk een cijfer waar ik mij iets bij kan voorstellen.
Mijn Peugeot doet er ongeveer dertien à veertien seconden over. De Cayenne ongeveer zeven.
En de Zonda?
Vier komma twee.
4,2 seconden!
Dus terwijl Madame Peugeot nog volop bezig is om haar moed bijeen te rapen, is de Zonda al lang voorbij die 100 km/u.
En die Cayenne, die mij destijds het gevoel gaf dat ik met één ademhaling door Brussel kon vliegen, doet er drie seconden langer over.
Ik probeer mij dat voor te stellen. De Cayenne voelde al alsof ik nauwelijks naar het gaspedaal hoefde te kijken. Hoe moet die Zonda dan wel aanvoelen?
Een auto uit 1999, met 394 pk en een carrosserie die meer weg heeft van een sculptuur dan van een vervoermiddel.
Oh wow... Ik word even stil.
Ik moet dat ooit voelen.
Al is het maar één verkeerslicht lang...
Volgende vrijdag: een femme fatale uit Maranello.