Leven in parallelle lijnen die nooit kruisen
We bestaan zonder daglicht.
Dus zoeken we tussen seconden,
tussen afspraken,
een adem, kieren in de tijd.
Een trapgat,
een verlaten perron,
een minuut die te lang duurt
en daarom juist genoeg is.
We spreken in stilte,
raken in schaduw,
tikken geheime morse
met onze harten.
Alles is onmogelijk daarom vol kansen.
Het wringt
het schuurt
het brandt zacht
Maar voor ons is het telkens een feest
Het feest van de mogelijkheden