Feniks

Vanessa Daniëls
21 aug. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Je carcrashte voor mijn ogen

terwijl je me nog net zo-even

virtuoos bespeelde

met je klauwen

mijn toetsen streelde

de noten naar je toezoog

me inblies dat ik

niet je bisnummer

maar je Opus Magnum

zou zijn

en nu lig je hier

en stormen je troepen toe

om je mee te slepen

over hun gladde wegen

terwijl ik

nog steeds de doornen tel die wij

verzamelden onder onze voeten 

ik met bebloede

handen de laatste woorden kleur -

hoop dat je ze morgen zult herkennen

 

 

 

 

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Vanessa Daniëls
21 aug. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked