Vanessa Daniëls

Gebruikersnaam Vanessa Daniëls

Proza Poëzie Text on stage Kort verhaal

Opleiding

De Kleine Academie: International Academy for creation and theatre

Cursus verhalen schrijven - Zinnema, 2012

Cursus theatertekst schrijven - door Jan Geers, ism Zinnema, 2013

Poetry Summer Academy 2021

Publicaties

"Geloof" (kortverhaal/cursiefje) - Verzin, jaargang 13, n°4, 2018

"Pokerface" (gedicht) - Zeevers 2019, een bloemlezing uitgegeven door Woordzee vzw/'t Leeshuus

"Toren Van Babbel" - verhalenbundel op basis van interviews met mensen met een migratieachtergrond - een publicatie van Westrand Cultuurcentrum Dilbeek vzw, 2019

Scheurkalender Sprekende Ezels 2020, 2021, 2022

"Palau", een kortverhaal in de bundel "Als ik morgen wakker wordt", een uitgave van Creatief Schrijven, 2020.

het Gezeefde Gedicht - Zeef van de maand - april 2022

Prijzen

Literaire Blind Date - Boekenbeurs 2018

Winnaar Azertyfactor 2019

Teksten

Novembervers -30- Mythe

Het is niet dat ik moedwillig splinters in je handpalmen plant. Het is wat zich vasthaakt wanneer je me raakt Gaffa laat geen lijmsporen na maar scheurt onder je vingers. Ik ben een goocheltruuk maar vergeten hoe hij werkt Eksters houden van wat fonkelt tussen mijn liezen. Iets wat parelt of snijdt. Ook dat weet ik niet meer. Als je vaak genoeg leugens slikt, word je uiteindelijk zelf een mythe.

Vanessa Daniëls

Novembervers -29- Luister

Wanneer de muziek net overstuurd klinkt; wij op het punt zijn net na het dichtstbij; je niet meer van me opkijkt, dan dooft het licht en sluit ik kort. Je zal me moe zijn. Je zal moe zijn van hoe ik me van ons weghaal en uiteindelijk van mezelf ontdoe. Bijt je vast. Zoek op de tast mijn huid. Streel me weer aan elkaar. Maak vuur en blaas me gensters toe. Bewijs het tegendeel van mij. Bewijs het tegendeel. Blijf.

Vanessa Daniëls

Novembervers -28- Ben jij van ergens?

Ben jij van ergens? vraag ik in mijn hoofd aan de man in de tram. Zijn hand verdwaalt in de veel te losse broek. Een zweetgeur walmt om zijn woeste baard en blik. Hij praat tegen schaduwen. Meteen antwoord ik: jouw type ken ik. Door de drugs of psychose verwaarloosd. De grens is dun. In de Brusselse metro zweeft een broer van jou tussen stad en waan. De man raakt de schouder van een jonge vrouw aan: Let op. Je tas staat open. Dieven zijn hier snel. Zij straalt terug: Bedankt. Dat is attent. Speels tikt haar elleboog zijn arm aan en giet de man instant weer in vorm. De tram spuwt mij uit. Van waar ben ik?

Vanessa Daniëls

Novembervers -27- Wanneer ben je van ergens

Wanneer ben je van ergens? vraag ik aan iedereen die ik ontmoet. Aan de bankdirecteur, de dakloze, de treinbestuur. Wanneer je naam hebt gemaakt, de straten kent, nooit stilstaat. Daar sta ik bij stil. In elk station plant ik een letter van mijn naam. Daarbij blijf ik. Onderweg.

Vanessa Daniëls

NovemberVers -26- Ecoute

Pourquoi l'horloge fait passer le temps à différentes vitesses, dépendant les gens. Au plus on est seul, au plus ça passe lentement. Mais écoute! Ecoute bien! La solitude est un chant. Du fond de mes trippes j'entends une voix qui monte, qui monte, transperce ma chair. Toute douce cette voix solitaire. Cette voix, c'est moi. Écoute la, écoute la. C'est mon unique rythme à moi. Écoute la, écouté moi! Si tu casses mon horloge, tu me brises la voix et le temps s'en va. * tekst geschreven voor een 2-talig sociocultureel project in Brussel.

Vanessa Daniëls

Novembervers -25- een liefdesgedicht

Een liefdesgedicht schrijven kan met wat voor de hand liggend is. Een stukje huid. Waar inktlijnen een spoor trekken van je linker- naar je rechterkamer als een brug over de Styx. Hier lopen twee broers tussen leven en dood. Een kant kiezen lukt jou niet. Ik denk ook aan dat negatief van een Melkweg op je dij. Door mij romantisch bestempeld. Voor jou misschien een schandvlek. Nee, een liefdesgedicht schrijft zich niet zomaar en is bovendien veel te persoonlijk dus houd ik het hierbij: Kom veilig thuis.

Vanessa Daniëls

Novembervers -24- De tot mislukking gedoemde kunst van het anticiperen

Wanneer ik met iemand meerijd in de auto zie ik overal ongelukken. Ook als er niets gebeurt schrik ik me te pletter. Ik ken een man die, telkens wanneer zijn banden plat zijn, een nieuwe fiets koopt. Bij voorbaat weigert de pomp dienst. Geen bocht zo scherp of we hebben hem al ruimschoots bedacht. Bleek slenteren de feiten achter ons aan. Ik denk dus ik besta bij voorbaat vooral.

Vanessa Daniëls

Novembervers -23- Limiet

Uiteindelijk is dit uitstellen flirten met de klif.Limiteer mij. Baken de tijd af; vereng de wegtussen opstaan en weer het kussen raken.Geef mij de vervaldatum van begeerte;de reikwijdte van mijn brein tot het keerpuntnaar vergeten. Hoe ver kan ik gaan tot ik stopmet terugkomen.

Vanessa Daniëls

Novembervers -22- Het ontstaan van glucose intolerantie

Je strooit woorden als poedersuikerover me uit. Ze dringen in poriën,vormen klonters. Klevenaan mijn wimpers en mond.Steeds woester fluister jeme de huid vol.

Vanessa Daniëls

Novembervers -21- Verstrooid

hoe kan je zo onoplettend zijnje hebt je woorden bij mekaarrouteschema's op zakin elke stad een plan maar altijd vergeet je dat schrap staan vraagt om zware laarzeneen zucht en je waaitweg

Vanessa Daniëls

Novembervers -20- Angst

Op je tippen wankel je op een rotspuntHet metalen traliemasker rust op je schoudersWoest kneden tentakels je keel,persen tranen uit je hoofdErgens ver een vermoeden van groen en ademmaar dat was een ander verhaalMistgrijs sluiert je blikEen steen brokkelt afJe hoort hem niet vallenNiets hoort jou hier ...

Vanessa Daniëls

Novembervers -19- belofte

ik onderteken zelfs een leeg blad, zei je Dus rolde ik een mensgroot canvas uit en vlijde me neer. Drie maanden lang sliep ik, woelde mij tot een watermerk, droomde me leeg . Toen ik opstond om ons te bekijken, vloeiden de letters van je naam nog net over de rand weg.

Vanessa Daniëls

Novembervers -18- Metro Merode

Tussen muren van karton vormt een man zijn contouren In de plooien van het deken over het dunne matras In de boeken gestapeld naast zijn schoenen De rugzak aan het voeteneind De opgevouwen jas Tussen muren van karton klemt een man zich vast aan zijn geloof dat een dozenwand van twintig centimeter hoog de grens vormt tussen dakloos en thuisloos

Vanessa Daniëls

Novembervers 17 - Tussen haakjes

Ik volg jesedert de eerste dans;verzon me in de ruimte tussen je passenJe zag mebeeldig over het hoofdNu sta jein mijn agenda tussen haakjesals handen op je wangen

Vanessa Daniëls

Novembervers -16- Dictator

Kan jij typen, vroeg de gozer.Waaraan, fluisterde ik hemhees in het oor. Nee waaròp,corrigeerde hij.Waarna ik instant op de rem:Ik laat mij niets dicteren,kerel. Mijn type bent u steevast niet.Met graagte zal ik u negerenen mist u zich van klemtoon niet.* door gelegenheidsdichter Claudine Dumont

Vanessa Daniëls

Novembervers -15- Tot de laatste

Treuzel net zo lang tot je de laatste trein mist Voorzie geen plan Sta stil op het lege perron Draai om je as Vind geen oplossing Geef je over aan het voldongen feit dat er geen keuze meer is Dit is wat je wou Onbeslist De laatste zoen Klaag niet

Vanessa Daniëls

Novembervers -14- Springstof

Ik sta op springen, galmt hij vanuit het niets Stuur me naakt zodat ik ontplof Haastig zoek en wroet ik in de ruimte die ik inneem Vind net over de zetelrand een stukje vel over been Dit is al wat ik heb, lieg ik De rest is ingepakt en wacht op de uitnodiging voor een feestje Zo eentje waar ik zelf het vuurwerk af mag steken

Vanessa Daniëls

Novembervers - 13 - Zapsprookje

Wat als de prins een bangerd isAllergisch voor paarden, panisch voor drakenWat als hij in de toren opgesloten zitomdat hij de sleutel verlooren niet ontsnappen durftPostduifringen verzamelt onder zijn bedVan andere prinsen droomt maar er nooit één in het echt zagVanuit zijn raam prinsessen bekogeltmet doperwtenZijn haar scheert zodat het geen ontsnappingsroute wordtWeigert rode groenten te etenLijdt aan chronische obstipatieen nooit zijn tanden poetst Ja wat danNiets zekerOp naar het volgende sprookje

Vanessa Daniëls

Novembervers -12- Random

Ik maak een foto van een man die een foto maakt van een man op een bank met een hond in een kinderwagen. We betrappen mekaar. Rosse mensen hebben meer verdoving nodig Te lief is verdacht. Van elke willekeurige gebeurtenis maak ik een mijlpaal. * Tip: als je net als ik geregeld losse zinnen opschrijft, zet die onder mekaar/puzzel ermee. Verras jezelf.

Vanessa Daniëls

Novembervers -11- Op goed geluk

Op goed geluk raapte je veren, bezaaide je huis en vrienden ermee. Ook ik werd niet gespaard van je blik vol symboliek. Je handen steeds op weg naar een ritueel. Een paraplu naast een typmachine. Geen plek voor toeval. Zo lees ik je nu ook. In elke veer op weg naar mijn huid * voor Gee

Vanessa Daniëls