De plaat van verraad herhaald het pad waarop je staat, linkse ideeën linken de dood met leven, onderhuidse weefsels van gewoven wegen, pijlen om de pijn te herdelen, in geheven moreel deelde ik jouw snik in één blik, met een enkelvoudige knik.
Ziek publiek trekt zich terug van het snakken naar succes, opgeborgen tranen achtervolgd door dovemansoren achter blinde vlekken die zich onttrekken aan verantwoordelijk denken.
Vliegende woorden in de toekomst kijken schichtig naar het verleden, ik vlucht vruchteloos, zoek de zone van de zoden, spreek sprakeloos, ook een alchemist heeft behoefte aan slaap.