Céline M.

Gebruikersnaam Céline M.

Poëzie Essay Flitsverhaal Kort verhaal

Over Céline M.

creatieve duizendpoot, geboren in 1984, dat is +-40 jaar levenservaring, met een hart voor mensen en natuur.
Ik schrijf veelal autobiografisch met linken naar overal en nergens, met wat humor en een filosofische toets.

Teksten

De ochtend

Mezen en merels vliegen af en aan Pimpelende vleugels - merels lijken afstandelijk. Ik vertel de vogels geen nest te bouwen in de luifel We willen geen doden in de lente - kruimels brood voeden mijn geweten. Alsof het geen wonderlijk gebeuren is Ruimt de maan plaats - universele wetten. Het wordt een mooie dag, geen vuiltje aan de lucht Zal ik utopische wegen vinden vandaag - ik geloof dat ook bidden afleiding is.

Door de storm

Ze schold zichzelf racebanen Door gebroken onzekerheid Trauma uit het verleden Slaande hoofden zochten uitwegen Fundamentele eenzaamheid Paden naar ongekend leven Jij wandelt met haar mee Links rechts up en down De ander staart, verstart begrip Momenten draaien om ons heen Dansend onweer in onze ziel Zullen we?

Verlangen naar een acrostichon

Hoopvolle toekomst Eindeloze warmte Iemand wacht op mij Mooie dromen We zwommen door bergen En het stond in de sterren geschreven En ik heb heimwee naar morgen

Rijm van de dag

Dichtende schrijver zwijgt al even niet meer, Zigzaggende woorden krijgen verweer. Jeugdzorg zoekt wegen om te overleven, Er zijn wachtlijsten om hulp te verlenen, Oorlogsbeelden vervuilen hoop, De redding van een bultrug te koop, De hond van de buren blaft te luid, De lente tintelt op mijn huid, De kroonprinses is afgestudeerd en Hoe worden jonge kinderen gediagnosticeerd? Ik open mijn blik en koester een diep verlangen, Over wedstrijden denk ik niet langer, Dichtende schrijver zwijgt al even niet meer, Zigzaggende woorden krijgen verweer.

In-zicht

Ze schuwde het licht, Vluchtte voor het vuur, Vluchtte door het water, Ze keek achterom, Sprak over later. Verklaarde de liefde aan de oorlogsjaren, Uitwegen kronkelende verhalen: Duiding van achterhaalde wanen. Over haar schouders, Lonkte de dood, Was het menselijke aspect Een vloek of een gave?

Donker

Dronken bedelaar Verdoezelde liefde Onverwacht verbrijzeld Ochtend, er is altijd nog een ochtend Vastklampen aan herinneringen Duistere omhelzing van wat was Wazige blik naar voren Ochtend, er is altijd nog een ochtend Ik adem zoute tranen Ik geef wat ik niet meer heb Gooi alles in de ring Ochtend, er is altijd nog een ochtend Ook deze strijd gaat over De zon zal onverwacht doorbreken Gebroken harten zullen helen Ochtend, het is midden in de nacht.

Weg van de liefde

Herinneringen houden mij vast, verstrengelde Utopische lianen, oase van een schijnbaar Moeiteloos gevecht, heeft net mijn hart Verslaan. Ik bewandel het pad van Vergankelijkheid, samen sterk zijn Duel dat voor mijn ogen Ontplofte, aan te tonen scherven van Flakkerende liefde, er rest mij Rookwolk, Ik loop weg, Kom niet terug.

Moeder

Verwaarloosbare viering van Ontrokken hunkering in Betrekkelijk getikte periodes Ontbrekende schakels van Waardeloze lessen in Kruipende onzekerheid Tijd slijt jou niet Ik dekte herinneringen toe Pleisters plakken kan ook bloeden Groeiend gemis Staat haaks op Mijn uitzichtloze blik

Getypte schreeuw

Ik weet niet of ik tierend zou slaan Of geblokkeerd in stilte weg zou gaan Mijn wereld stort in Stapsgewijs tuimel ik mijn onbekende toekomst tegemoet Onzeker, betekenisloze warmte Onstabiel, grenzeloze mogelijkheden Ik ben gebuisd in dit leven Lig ik al terug in de goot?

Moment

Ik open mijn ogen, De nacht viel Mijn blik zoekt troost Het spinnen van de kat De knuffel van mijn kind Morgen zal alles anders zijn Als vervaagde vegen Herschreven herinneringen Niemand wordt vergeten Jouw naam heeft betekenis gekregen Onopgemerkt in mijn hart verschenen Jouw alerte ogen rusten Veilige dromen ruimen plaats Vervuilde woorden schuiven spontaan Ik sluit mijn ogen De ochtend is geboren

Begrip

Ik deelde mijn oor, begreep dat ik beter zweeg en zag wat er was.

Jij en ik zulden

We zouden zoute tranen drinken Aperitief dat sloegen we over Als topping van ons gesmolten verlangen Gehaast zwemmen door bergen We vergaten onze thuis op te bouwen Verre reizen in onze hoofden De deur van jouw liefde sloeg dicht De bel doet 't niet Als klappen op mijn zoekende ziel We zouden zullen dus zulden we nergens heen

Proces

Ik zit stap loop jullie hoopvol tegemoet, Weg van de vlucht voor een minuut of twee drie, De grond onder mijn voeten danst, Jullie blikken herinneren me aan, Gedeeld verdriet dat weggeborgen was, Het raam links van me staat op een kier, Een veilige uitnodiging, Ik hoop dat ik je ooit terug ontmoeten mag, De structuur van je woorden zijn zacht, Zullen we nogmaals vergaderen, Kwetsbare tranen in verlichtende pijn, Samen in de spreekkamer gaan zitten?

Na jou

Ik stond niet te springen om te sterven in eenzaamheid, Ook mijn liefde heeft beperkende grenzen, Limieten riepen als knallende botsauto's zonder inzittenden, Gekleurde cirkels van wantrouwen kreunen in de leegte, Ongeziene zekerheden schuilen achter hoeken van mijn ziel, Ik open nog gauw een deur of twee, Eentje van duister geconditioneerde gedachten, Een ander van ongekend verzachtende kracht, Na jou, zeg ik met zoekende glimlach.

Passage

In jouw blik zie ik verziekt geweld, grenzeloos corrupte macht ontnam jouw recht op vredig bestaan, weggedrongen hoop drupt van je vermoeide ziel, ik koos om ook jou te zien. De rijkdom van moed, inslaande bommen op levenslust, pogingen om kansen te creëren, afgelegde weg die mogelijk toekomstige stabiliteit bereikt. Mijn hart kleeft, beeft, herleeft en geeft. Warme menselijkheid is pijnlijk voelbaar na een ijskoude tocht. Je zal de kachel horen knetteren terwijl je in mijn veilige armen landt. De tafel wordt gedekt met liefde voordat de zon zacht doorbreekt. Jouw wantrouwen wordt begrepen tot jij straks op eigen kracht terug keert naar je levenspad en ik zal dankbaar zijn dat ik van betekenis was.

Kind

In mijn hart Doorwinterd met kunst Ben jij mijn mooiste werk

Wending

Vrolijke vrije vogel Komt me bezoeken in het ochtendgloren Zilveren fladderaar in de heldere zon De lente die net begon Vreemde vogels aan de horizon Als liederen die men nooit bezong Toen sloegen de bommen in

Geboorte

De plaat van verraad herhaald het pad waarop je staat, linkse ideeën linken de dood met leven, onderhuidse weefsels van gewoven wegen, pijlen om de pijn te herdelen, in geheven moreel deelde ik jouw snik in één blik, met een enkelvoudige knik. Ziek publiek trekt zich terug van het snakken naar succes, opgeborgen tranen achtervolgd door dovemansoren achter blinde vlekken die zich onttrekken aan verantwoordelijk denken. Vliegende woorden in de toekomst kijken schichtig naar het verleden, ik vlucht vruchteloos, zoek de zone van de zoden, spreek sprakeloos, ook een alchemist heeft behoefte aan slaap.

Stilte.

De nacht bedacht oplossingen in duistere beelden, gedeelten van stoppen met leven om te worden geboren in verboden hunkering. Proeven van naaktheid dat smakeloos naar de dood lonkt wanneer jouw lijf zich stort in het niets. Bruggen bouwen wegen in de afgrond, ongezonde sprong in betekenisloze keuze met een tamme leuze, halt! Ik stop met woorden droppen, het zinloos bedenken van beloftevolle gedachten die jouw waarheden stroppen met stip. Mijn identiteit verdwijnt, weg kwijnende zaligheid, verfijnde zwijgzaamheid, connecties verbinden verblind, ziekmakende factoren worden herboren in wel gekend wantrouwen. Wederom, omgekeerd evenredig boor jij door. Deze tekst hoort niet wat jij ziet. Rauwe zelfmoord, verziekt verdriet.

Als een boom

In het duisternis In het licht Gevoed met Warme blikken Van passanten Veranderlijke seizoenen Omarm ik Met mijn takken Mijn bladeren zingen De getijden Van het leven Ik blijf staan Ik blijf geven en Ontvankelijk delen