Ooit was vadertje tijd een stripboek. Nog even en ik ben zelf de verouderde hoofdrolspeler. De tijd vliegt.
De tijd vliegt even snel als dat ik mag oprotten als ik een mooie dame wil begroeten die getrouwd is met haar telefoon en het tijdelijk toestel op de eerste plaats zet in plaats van een kans te geven aan iemand die voor altijd aan haar zijde wil staan
De tijd vliegt even snel als die stepper of bromfietser die me voorbij steekt aan 100km per uur op de brug, tussen twee fieters in, geen rekening houdend of de een onder een auto schuift en de ander tegelijkertijd van de brug in het water duikt. Als de eerstgenoemden de gram maar halen en zelf op tijd zijn. Dan was het toch de moeite waard.
De tijd vliegt even snel als de scherpe woorden die als kogels uit de mond vliegen van liefhebbende gezinsmensen die zichzelf op de eerste plaats zetten en zichzelf de tijd kopen om schimmel in de fruitschaal aan te brengen waar er harmonie heerst. Tijd verdien je, je koopt het niet. Ja juist, dat was respect.
De tijd vlieg zo snel als een sprinter die zijn (loop)baantjes afwerkt, hartslag ziet stijgen op de al loskomende versleten garminpolshorloge en vergeet dat zijn scheve voeten in perfecte harmonie moeten zijn met het rode harde grondoppervlak om uiteindelijk op de grond te duiken en wenst dat hij de tijd kon terugdraaien om dit schaamtelijk beeld ongedaan te maken. Een beelddenker zal hier wel aan terugdenken. Zou de hartslag terug oplopen?
Misschien wordt het tijd om afstand te nemen en tijd vrij te maken voor echt belangrijke dingen zoals familie en gezondheid en respect voor elkaar voordat we de tijd verliezen om alles goed te maken met elkaar en we afhankelijk worden van de hogere macht om ons gratie te verlenen op dat waar we onze tijd in staken.
Ooit verliezen we allemaal het gevecht en onze levensloze lichamen zijn gelijk, zoals in de kleuterklas, en de tijd dendert onherroepelijk door tot we als stof naar de natuur wederkeren waar ook tijd een essentieel begrip is.