Naast de hersenmist en voor de lindeboom zweetgeur
dag en dauw al vroeg op pad soms met een belofte
Die dan in de wolken zit en dan vraag ik me af
hebben zij het niet warm zo dicht opeengepakt
Voortijdig uit hun sokken geblazen zonder hun stem
te laten horen tot slierten uitgedund weg zweven
Opeengepakte gloed die verzengt zonder meer aan de
strakblauwe hemel haar welkom overmaats gemeend
Het zal wel een visioen zijn een intrinsiek verlangen
de wind uit het noorden te roepen om mij te omarmen
AMK