Palliatieve sedatie pleeg ik op mijn rozen.
Ze lieten al hun koppen hangen.
Ik ververs het groene, duffe water,
geef weer voeding, een infuus.
Hoofden kijken strakker uit
het waterbed, staan weer open.
Ze willen rusten, horen eerst nog.
Eenmaal uitgedroogd, verkrampen ze.
Scharlaken wordt nu bruin,
voorbode van hun knak.