In haar sluitertijd rekt
de straat zich uit, laat door
mijn raam een zucht van
het maanlicht binnen.
Een schim schuift erin voorbij,
gedeukte hoed, gekreukte jas,
stappen op klepperende schoenzolen.
Wellicht komt dit uit de rafelrand
van de stad, en havenloos.
Een klop op de deur,
ik kruip dieper in wat zonet
nog het veilige laken was.
Vervloek de nachtelijke stad.
Bonzen nu, samen met
het ritme van mijn hart.
Het twijfelt, ik wrijf de
afgebroken slaap in
mijn bevende handen.
Sta op…
