Hoe vaak heb ik ze al bestegen, de treden van mijn trap?
En nu, na al die jaren, heb ik ze echt geteld.
Zeventien lussen krult de loper.
Het wollen kleed kleurt diepbordeaux, afgebiesd met blauwe banden.
Langgerekte achtzijdige diamanten sieren het middenpad,
vertonen zwarte, groene, blauwe en oranje Inca-patronen.
Hoe vaak heb ik ze betreden, de treden van mijn trap?
Ik heb ze platgetreden, maar altijd na het stofzuigen richten polen zich weer op.
Ik voorkom slijtage en stijg zelden met een voet op elke tree.
Ik alterneer: ik loop op banden links en rechts, en vermijd de diamanten.
Ik gebruik de leuning niet en leg mijn handen soms op dijen.
Bij daling zoek ik ook geen steun, behalve in het duister.
Ook als ik daal, betreed ik randen, nu tree per tree.
Zo treedt dan toch gewenning op.
Mijn loper ondergaat zijn levensloop,
de niet te stuiten gang van voeten.