Hudson Rivers stierf een gewelddadige dood, zo zeggen de verhalen. Aangevallen op het jaagpad en brutaal in elkaar geslagen tot hij levenloos bleef liggen. Als je de verhalen mag geloven dan sprongen ze met zeker vijftien man uit de braamstruiken langs dat pad om zich als één op bloedbeluste roedel op hem te storten. Ze deelden geen meppen uit, zoals voorgeschreven door hun baas, ze verscheurden hem. Ze plunderden zijn zakken en gingen aan de haal met de schrale buit: één munt, drie keitjes en een mondharmonica (een tin whistle in een andere versie) tevens de bron van inkomsten van arme Hudson Rivers.
Het is maar een verhaaltje.
Iedereen weet dat geen één weldenkende belager zich zal verschuilen in de wildgroei van bramen. Maar voor Hudson Rivers bleef het resultaat natuurlijk gelijk, welke planten er ook in de berm naast dat jaagpad groeiden.
Het was op klaarlichte dag, volgens de ene bron.
Het was in het holst van de nacht, volgens de ander.
Maar ook dat maakte geen enkel verschil. Hij was daar en ze hadden het op hem gemunt.
Hudson Rivers dankte zijn naam aan een rivier in het verre Amerika. Hij ging als verstekeling aan boord van een driemaster en zette maanden later voet aan land in een onbekende wereld. Hij verzon zijn eigen naam.
Het had iets, vond hij.
Het klonk goed, vond hij. Hudson Rivers, voor als hij later beroemd zou worden als straatmuzikant. Ja, Hudson droomde groots.
Zijn dood schokte niemand, het haalde niet eens de kranten. Pas toen het wekenlang stilbleef op de straathoek waar hij normaal speelde, dacht iemand er eens aan om hem te gaan zoeken. De kleinschalige zoektocht leverde niks op.
De drieste meute duwde het lichaam het water in. Gebroken en vernietigd. Hudson Rivers loste op als deeltje van het waterleven tot niks meer van hem restte en zijn volledige bestaan in de vergetelheid raakte. Hudson wie?
Zijn geest dwaalt nu over het water, eenzaam en verloren in tijd speelt hij deuntjes van eeuwen terug. Want ook oude volksverhalen maakten de oversteek, sluimerend in de duistere buiken van schepen vertelden de nerveuze passagiers elkaar verhalen van het thuisland.
Bruggen dienen bewaakt te worden door de geesten van kinderen. Veldwegen en handelroutes hebben best ook hun eigen bewaker, zo voor de zekerheid.
Ze kozen hem tijdens een vergadering in het salon van een statige woning. Tussen de glazen wodka en sigarenrook door. Een vrolijk deuntje dartelde de woonkamer binnen door het open raam, opgewekt naast het klateren van hoeven en het ratelen van houten wielen. Hudson Rivers bezegelde daar zijn lot. Niemand had iets persoonlijks tegen hem, dat moest hem duidelijk gemaakt worden van de opdrachtgevers. Het was niets persoonlijks, het was noodzaak.
Het jaagpad is nu veilig en wordt bewaakt door de geest van een jongeman. Zijn bestaan opgeofferd voor de zielenrust van velen. Het is een liefelijke plek, met bankjes zodat de fietsers kunnen uitrusten terwijl ze naar het kabbelende water kijken. Tot op heden werd geen enkel incident gemeld. De geest van het jaagpad is onvermoeibaar in zijn taak om booswichten de stuipen op het lijf te jagen.
Hij was perfect voor de job. Al wist hij dat zelf niet. Ze kozen hem uit voor het gemak, er zou geen straf volgen. Hudson Rivers was niet belangrijk genoeg. Zeg nu eerlijk: wie kan beter opdraaien voor de bewaking van een nieuwe handelsroute dan een boze geest?
Die vragen tenslotte geen loonsopslag...