Tegen je schouder aan ligt languit je frêle Ianthe,
zoals jij ook bij Hilde lag, haar chemo-oma,
tweede prooi van vos.
En ik ook bij mama? Voelde ik haar warme borst?
Luistert Ianthe nu naar jou, jij met je benen later vast verlamd?
En wat hoorde toen je rechteroor: Hildes hartenklop?
Ianthes pompje klinkt niet op.
Je erfelijk belaste bons bereikte Hilde evenmin.
Kon ik maar mijn hoofd op mama's schouder leggen.
De leverkankervos preekt zijn passie al zo lang!