Ik ben Elise niet.

Ik ben niet dat mishandelde eekhoorntje dat in Hoboken het leven liet. Maar mijn gedachten zijn wel bij dat kleine wezen, mijn soortgenootje, mijn lotgenootje. Ooit werd ik ook geslagen, gelukkig is dat voorbij dankzij mijn verzorgers, twee oude mensen die momenteel ziek zijn. Ze zijn zo ziek dat ik hem niet meer heb gezien, en zij verward ronddoolt in huis. Hij ligt in een ziekenhuisbed, en denkt regelmatig aan mij. Zij strooit cornflakes in een pannetje, giet er melk in, neemt het bij de steel en zet het op het kookvuur. Ik ben Elise niet. Ik ben Puck en ben bang dat er brand zal uitbreken. Mijn verzorgster weet niet meer waar ze is, ze spreekt over een gekke wereld waarin ze ronddoolt. Ze wil met mij in de tuin maar haar benen kunnen het niet meer; de langere afstanden liggen onbeweeglijk achter het huis. Ze kan zich niet goed begeven naar waar de bomen staan, de struiken zonlicht zuigen, het hondengraf ligt in de rechterhoek van de achtertuin.