Vergeeld papier in een aftandse verhuisdoos. Zorgvuldig bewaard, weggestopt op zolder, gekoesterd in de diepste kamer van mijn hart. Er is geen lach te zien op het kleine gezicht. Donkere kijkers vervuld met tristesse staren me aan.
Het is een vreemd zelfportet.
Toch, ben ik het.
De vervreemde vreemdeling ontmoet zichzelf opnieuw.
Ik lach en huil tegelijk en herken mezelf weer.
Die avond vlecht ik mijn haar voor het eerst in een decennium. Ik kijk in de spiegel en bedenk mezelf dat dit kleine grote gezicht op dit moment er wat gekkig uitziet, maar mijn ogen zijn anders. Licht en luchtig, alsof ze eindelijk aan mij toebehoren.
De verhuisdoos gooide ik bij het oude karton. De donkere kijkers werden ingeruild.
De foto ingekaderd.
Het kleine gezicht versmolten in het grote.