je dacht dat er altijd
een achterdeur was
een bus naar een stad
een andere naam
een naamloze verte
niet dus
de wereld is rond en
verdomd klein
je rent tot je weer
achter je eigen rug staat
geen koffers meer
geen uitvluchten
geen dromen over de grens
kijk naar je nagels
naar die barst
in het plafond
het is hier
het is nu
zit maar gewoon
en adem
je staat weer
oog in oog met je
onontkoombare adres
jezelf