Was allergie lucratief, ik was rijk.
Mijn motor draait erop, al zoek ik al even een nieuwe brandstof. Ik speel het nochtans graag, een potje mens‑erger‑je. Oefening baart allergie; ik ben er bedreven in. Ik smaak haar, maar wek haar zelf ook op. Misschien moet ik haar temmen, krijgt ze te veel vrij spel.
Het blijft een kopbreker. Alleen kom ik er niet uit. En zo beland ik bij Ofman, die er ook zijn hoofd over brak en zijn bevindingen in een kwadrant goot.
Het leidt me van kwaliteit naar valkuil.
En zo van uitdaging naar allergie.
Handig voor wie in vakjes past. Met allergie als kwaliteit pas ik nergens in. Niet eens in een kwadrant.
Ik kan dus goed allergisch zijn. Mijn valkuil: dat ik té allergisch word. Aan alles. Aan iedereen.
Mijn uitdaging: verdraagzamer worden.
En zo word ik allergisch voor wie té verdraagzaam is. Volgens Ofman kan ik die dus beter mijden.
Al erger ik me aan uitstel, toch stel ik de uitdaging uit. Ik ben niet bereid haar af te geven, mijn zopas ontdekte kwaliteit.
Ik koester haar nog even, de dwarse energie -
mijn kernallergie.