de eiken keukenkastdeur staat wagenwijd open
de borden, glazen en mokken, de plastieken potten
staan ordelijk naast en op elkaar als was het de bedoeling
dat de deur openstaat, of van glas is, een uitstalraam
mijn kast laat ik gesloten, er valt vanalles uit
als je de deur opent, lijken enzo, en stof, veel stof
niet zo bij haar , what you see is what you get, ze lijkt
te zeggen: kijk! zo doe je dat, een herinnering ophalen:
je blaast het stof eraf en legt haar zachtjes terug
op haar plaats - mijn herinneringen zijn van kristal
ze breken negen op de tien in scherven als ik ze
haastig wegmoffel - de overvolle kast in - deur zo
snel mogelijk weer dicht "kinderen! als je een brooddoos
uit de kast pakt, doe dan de kast toe - zoals het hoort"