het gaat niet om hoe vaak je valt
maar dat je opstaat en je zwaktebot herstelt,
het maakt niet uit, de weg die je bewandelt,
of je struikelt, of een routepijltje mist
zolang je stapvoets gaat en
zachtjes mee blijft veren
op de golvende geboortegrond die aan
de wieg stond van je eerste kreet om hulp
waar je ook gaat,
de terugweg wandelt met je mee en
werpt in wilde zee haar ankers uit,
niet om te klampen of te redden
wat er nooit te redden viel
maar om stevig vast te houden aan
wat als laadpaal boven water,
als in steen geschreven staat:
vergeet niet dat je aarde bent,
van hogerhand gevormd uit natte klei,
vlamgevat aan raadselachtig vuur
voor de duur van even en
dan weer terugkeert naar je huis
van welvend woud en vruchtbaar oeverland,
maanverlichte heksenkringen
en wortels reikend naar de zon