De herfst heeft de zon ontvoerd
Mist en regen
waarin we ons voortaan bewegen
Maar weest niet allen zo beroerd
Koning Kastanje
neemt de regie in handen
Hij heeft de bomen rijk behangen
Met guirlandes fel en fraai
Wist vele gasten te genoden
Op zijn bal van dal en traan
Ook een dis uit de duizend
Men zijde zet hem neer
Het was verdorie puur
Een feest voor menigeen
Maar deze fiere bomenzoon
Had ook angst door 't verleden
Toen op het jubilee
Zijn zuster was verdwenen
In de mond
van een hond
van een stadse kinkel
die daar stond
en godgeklaagd
niet eens keek