Het strompelt nog. Tragedies beten stukken uit de ziel en een geweten nipt gelaten aan een glas ontsmettingsalcohol.
Het bloedt nog als een boom te ruw gesnoeid en in een hol slapen de wilde honden die het leed zomaar verdragen.
Noodlot. Kruipolie. De zure regen. Samen onderweg naar morgen. Naar die rituelen. Het is de tijd die steeds een offer wil.
Ergens in het droge Beukenland poogt een kikker zich te redden. Dorre dagen wachten want het sluimert stil.
Hoop in bange dagen houdt nog vol. Rupsen van de argwaan sluipen door het stof.
Het voelt gelijk een huid die scheurt. Alsof een adamsappel opgegeten wordt.
Antwoord mij. Snijdt men altijd alles open? Bibbert elke dokter zo wanneer het laatste mes hem zoekt?
Zolang het strompelt wel. Het is niet meer dan maanlicht dat weer struikelt over woorden en nooit antwoordt op die zwarte vragen.
Ja. Het is echt eender Het is helemaal gelijk hoe men een wonde kust, zolang je maar een vlinder bent die branden durft.
Het is misschien een dapper levend lijk dat naar de vliegen lonkt.
Zolang de maden nog geboren moeten worden, kan het vlees zich weren.
Zolang men blijft proberen, strompelt naar de bar en voor de schuld van morgen nog twee shotjes bijbestelt.
Doe maar. Ja. Gelijk altijd. Ontsmettingsalcohol.
Een portie zwarte pitten voor mijn adamsappel.
Kruipolie of zure regen.
Vlindermoed en vagevuur.
Mag ik nog iets vragen? Antwoord mij.
Hoe lang is dit al aan de gang, nadert nooit een einde, wordt er in die beelden niet geknipt?
Willen die tragedies nooit eens rusten, waarom zijn die rupsen bang, waarom is de tijd zo loom, te lam om te verdwijnen in het avondrood?
uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'