Aan het onthaal staat een vleesetende plant. Men adviseert, verkondigt er enkel waarheden:
Volg eenvoudigweg dit bloedspoor naar het mortuarium.
Tuinkers is zelden rood.
Deze stoel met wielen rolt geen sigaretten.
Het is voelbaar. U zult sterven.
Witte schorten kunnen noodlot niet verbergen.
Toch zet ik door. Ik streel de plant en de vrouw aan dit onthaal heeft blauwe ogen.
Vuur heeft nochtans nooit die kleur.
Ik bang niet bang van rode pijlen.
Ik droeg vroeger wel eens een cowboyhoed.
Uw wijsheidstanden kwamen vroeg.
Ontwetendheid sterft meestal door besef.
Soms is het te laat en kleeft er een vliegje in haar keel.
Deze plant is waarlijks meedogenloos.
Zij hoest nooit om leven los te laten.
Deze rolstoel kent zijn taak in dit toneel en het wolkendek is schoon getekend op dit witte doek.
Zo. Het gesprek is gevoerd. De dialoog die vooraf wou gaan aan deze ontmoeting, houdt de adem nog wat langer in.
Alsnog is niets gestorven en ik bevestig:
Zet gerust een kruisje. Naast die weigering. Geen erelonen. Geen supplementen. Geen suiker in de koffie. Geen organen voor moordlustigen. Geen digitale handtekening onder het verslag.
Zij antwoord netjes met mijn woorden:
Zet gerust een kruisje.
De opname wordt afgerond en weldra komt het goed.
Dan zijn wij het roerend eens. Over de bestemming. Over de kleuren voor de tussentijd.
uit de reeks 'Waanhoop'